บทที่ 96

“ดังนั้น... ทั้งหมดเป็นเรื่องจริง??!” ทางนั้น แม้ว่าจะได้รับคำตอบแล้ว ทว่าคุณปู่ฟู่ยังคงไม่อยากเชื่ออยู่ดี

“ไม่ใช่แค่เป็นเรื่องจริงเท่านั้นนะครับ ยังมีเรื่องอื่นอีก” หลี่หยวนว่า

“เอาแบบนี้ดีกว่าครับ เดี๋ยวผมเขียนข้อมูลแล้วส่งไปให้คุณท่าน”

พอพูดจบ การสนทนาก็จบลง หลี่หยวนพิมพ์เรื่องราวที่คุณนายได้รับความทุกข์เท่าที่เขารู้แล้วส่งไปให้ทางนั้น ทั้งยังมีเรื่องที่ประธานฟู่พาเมียน้อยเข้าบ้านอีก

ถึงอย่างไรตอนนี้ทั้งคู่ก็หย่ากันแล้ว เขาคิดว่าคุณท่านฟู่ยังคงเข้าข้างคุณนายอยู่ น่าจะเรียกร้องความยุติธรรมคืนมาให้คุณนายได้บ้างไม่มากก็น้อย

ภายในรถเงียบผิดปกติ ที่เบาะด้านหลัง ฟู่อี้ชวนกำลังนั่งเหม่ออยู่อย่างนั้น ดวงตาทั้งสองข้างดูอ่อนล้าและล่องลอย

เขายังคงไม่เชื่อว่าตัวเองหย่ากับซูมั่วแล้ว ขณะเดียวกันก็กำลังคิดทบทวนความจริงในสองปีที่ผ่านมา

คุณปู่เป็นคนบังคับให้ซูมั่วแต่งงานกับเขา ตั้งแต่ต้นจนจบซูมั่วล้วนไม่มีความผิดเลย แต่เขากลับเกลียดเธอมาสองปีเต็มเพราะเรื่องนี้!!

ฟู่อี้ชวนอยู่ในสภาพสองมือกุมใบหน้า สะอึกอยู่ในลำคอ ดวงตาร้อนผ่าว ในใจเศร้าสร้อยฝืดเฝื่อน

ในสมองผุดเรื่องร้ายกาจทั้งหมดที่เขาทำไว้กับซูมั่วในตลอดสองปีที่ผ่านมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขาทำตัวโอหังอวดดี พูดจาเสียดสีกระทบกระเทียบ จ้องจับผิดทุกอย่างกับสั่งให้เธอทำนู่นทำนี่ อีกทั้งช่วงนี้ยังทำให้เธอได้รับบาดเจ็บอยู่หลายครั้ง...

เขามันเดรัจฉานมาเกิดจริง ๆ !

แล้วทำไม ทำไมซูมั่วไม่เคยพูดความจริงกับเขาเลย? ทำไมเธอจะต้องยอมให้เขาสั่งนู่นนี่ ด่าประจานระบายอารมณ์? ถึงขั้นยอมทำตัวเอาอกเอาใจ ทำตัวเคารพนบนอบเขา ทำตัวเป็นวัวเป็นควายคอยรับใช้...

เมื่อในสมองผุดคำถามเหล่านี้ขึ้นมา ตัวเขาเองก็ได้คำตอบทันที เพราะว่า...

ซูมั่วชอบเขา

เธอไม่เคยปิดบังความชอบที่มีให้เขาเลยสักนิด มันชัดเจนแจ่มแจ้งอยู่ในดวงตา มันเต็มเปี่ยมจนแทบจะทะลักออกมา

เพราะชอบ ถึงได้ทำตัวต่ำต้อยแบบนั้นเพื่อเอาใจ ทว่าเขาล่ะ?

เขาอาศัยว่าตัวเองได้รับความรักจากเธอเลยทำตัวโอหัง เหยียบย่ำความจริงใจตลอดทั้งสองปีของเธอ ถึงขั้นที่เมื่อก่อนยังเคยรู้สึกสะอิดสะเอียนด้วยซ้ำที่เธอมาชอบ

หัวไหล่สั่นไหว พวงแก้มชื้นแฉะร้อนผ่าว ฟู่อี้ชวนปาดหางตาเล็กน้อย คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายไปทางบ้านใหญ่อีกครั้ง