บทที่ 97

บนที่นั่งข้างคนขับ

หลี่หยวนได้ยินเสียงร้องไห้และเสียงตะโกนของประธานฟู่แล้ว เลยอดขมวดคิ้วไม่ได้ พลางถอนหายใจอยู่ในใจ

ถ้ารู้แต่แรกว่าจะเป็นอย่างวันนี้ แล้วจะทำแบบนั้นตั้งแต่แรกไปทำไม?

หลายวันก่อนเขาเคยเตือนประธานฟู่ไปแล้ว ว่าต้องเผชิญหน้ากับหัวใจของตัวเอง แต่ตอนนั้นประธานฟูยังยืนหยัดพูดอย่างหนักแน่นว่าตัวเขาไม่มีทางเสียใจทีหลัง

บ้านใหญ่

ไม่ว่าหลานชายจะขอร้องอย่างไร ร้องไห้อย่างไร ทว่าครั้งนี้คุณท่านฟู่ใจแข็งไม่หวั่นไหว

ความอยากจับคู่ให้ที่เกิดขึ้นไม่นานก่อนหน้านี้ถูกทำลายย่อยยับไปหมดแล้ว เขาตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย สุดท้ายก็ได้แต่ทิ้งคำพูดไว้ว่า

“แกไม่คู่ควรกับมั่วมั่วสักนิด”

ที่นั่งด้านหลังภายในตัวรถ ฟู่อี้ชวนกดต่อสายออกไปอีกครั้ง ไม่ว่าอย่างไรคุณปู่ก็ไม่รับสายทั้งนั้น ส่วนเขาก็เริ่มใจสลายอย่างสุดซึ้ง จะรู้สึกเสียใจสำนึกผิดต่อเรื่องที่ได้ทำลงไปก็สายไปเสียแล้ว

ชายหนุ่มที่ปกติหยิ่งในศักดิ์ศรีทั้งยังเย็นชา ตอนนี้กำลังร้องไห้เศร้าโศก เหมือนกับหมาน้อยน่าสงสารที่ถูกทิ้งไว้ข้างทาง เขากอดศีรษะตัวเองร้องไห้จนเสียงเหือดแห้ง

ขณะเดียวกัน ณ ตึกซีบีดีที่ตั้งอยู่ในศูนย์กลางธุรกิจ

ซูมั่วลงมาจากรถแท็กซี่ มองตึกสูงใหญ่ที่ตระหง่านเทียมเมฆ บริษัทของรุ่นพี่อยู่ชั้นสิบสอง ทั้งรุ่นพี่ยังถือเอกสิทธิ์ครอบครองทั้งชั้น

เธอสาวเท้าก้าวเข้าไป นับแต่วันนี้ เธอก็คือมนุษย์เงินเดือนคนหนึ่ง เริ่มต้นชีวิตใหม่ตั้งแต่บัดนี้

โทรศัพท์สั่นเพราะข้อความเข้า ซูมั่วหยิบขึ้นมาดูขณะที่กำลังรอลิฟต์อยู่ เป็นข้อความจากรุ่นพี่ เขาถามเธอว่าถึงไหนแล้ว

เธอบอกว่าอยู่ที่ชั้นหนึ่ง ตอนนี้เป็นชั่วโมงเร่งด่วน ต้องรอสักพักถึงจะได้ขึ้นลิฟต์ เธอเผื่อเวลาสำหรับการสัมภาษณ์ไว้แล้ว ดังนั้นต่อให้ลิฟต์มาช้าไปสักหน่อยก็ยังทัน

อีกฝ่ายตอบกลับมาเพียงคำเดียวว่าโอเค ซูมั่วจึงกดปิดโทรศัพท์ แล้วรออย่างอดทน

สามนาทีต่อมา เสียงกระจ่างใสดังขึ้นด้านหลัง ซูมั่วหันหน้าไปมองโดยไม่รู้ตัว

“รุ่นพี่?” ซูมั่วเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจ

“มานี่ ไปทางนี้จะเร็วกว่า” โจวจิ่งอันกวักมือเรียกเธอ พลางยิ้มอบอุ่น