บทที่ 114

“ไม่น่าเชื่อว่าจื่อเฉินจะเป็นพวกคนกระเพาะไร้ก้น เขาถึงสามารถกลืนยาวิเศษมากมายขนาดนี้ลงไปได้ “นี่เจ้ายังไม่ทะลุขั้นอีกงั้นหรือ ?” แม้จะรู้สภาพของจื่อเฉินตั้งนานแล้ว แต่เมื่อเห็นจื่อเฉินตลอดทางกลืนยาวิเศษห้าร้อยปีมาแล้วไม่ต่ำกว่าสิบต้น และยังไม่สามารถทะลุขั้นเป็นชี้แท้ชั้นสิบได้อีก จางเฮ่าเทียนก็ได้แต่ตกตะลึง

จื่อเฉินยิ้มฝืน ๆ “ยังเลย ตอนนี้ข้าเพิ่งจะชี้แท้ชั้นแปดระดับกลาง”

“นี่เจ้า........” จางเฮ่าเทียนหมดคำจะพูด

เมี่ยวคงที่อยู่ข้าง ๆ ถอนหายใจออกมา “เฮ้อ ดูท่าแล้ว หากจื่อเฉินคิดจะทะลุขั้น คงต้องใช้ยาวิเศษพันปีอีกหลายต้นเลยล่ะ”

“ยาวิเศษพันปีในสวนยาวิเศษนี่มีด้วยหรือ อย่าว่าแต่สองสามต้นเลย แม้แต่ต้นเดียวก็ไม่น่ามีหรอก”

“ก็ไม่แน่ ที่นี่ออกจะลึกลับ ถ้าหากเข้าไปลึกอีกล่ะก็ น่าจะพอให้หาเจอได้บ้าง แต่น่าเสียดาย พวกเรามีเวลาแค่ครึ่งปีเท่านั้น ไม่มีทางเดินลึกเข้าไปด้านในได้หรอก” เมี่ยวคงพูดพลางถอนหายใจออกมา

“ที่นี่มียาวิเศษอยู่มากมาย แม้แต่ยาวิเศษพันปีก็มี ทำไมถึงไม่พายอดฝีมือมาเยอะขึ้น ให้เวลาพวกเรามากกว่านี้อีกหน่อยล่ะ ?”

จื่อเฉินถามด้วยความสงสัย

“นี่น่ะข้ารู้ ทุกครั้งที่สวนยาวิเศษเปิด ล้วนมีเวลาที่แน่นอน เมื่อหมดเวลาก็จะปิดโดยอัตโนมัติ สำหรับยอดฝีมือ ด้านในนี้จะรองรับเฉพาะคนที่มีพลังมากสุดที่ชี้แท้ชั้นสิบ” จางเฮ่าเทียนพูด

“ทำไมแปลกจัง ?”

“แปลกจริง ๆ นั่นแหละ เรื่องนี้แม้แต่ผู้อาวุโสแดนจิตแท้ก็ยังอธิบายไม่ได้”

ทั้งสามคนเดินไปคุยไป ขณะเดียวกันก็ตามหายาวิเศษไปด้วย จู่ ๆ แววตาของทั้งสามคนก็เกิดประกาย มองไปยังต้นไม้ใหญ่พร้อมกัน

“ใครกัน ออกมาเดี๋ยวนี้” จางเฮ่าเทียนตะโกนออกมาอย่างเยือกเย็น

ทันทีที่สิ้นเสียง จางเฮ่าเทียนไม่รอให้อีกฝ่ายตอบกลับมา ร่างกายกะพริบ จากนั่นบินตรงไปด้านหน้า คว้าคอเสื้อของชายหนุ่มออกมา

‘บูม’หลังจากที่โยนเขาลงกับพื้น ทั้งสามคนก็จ้องมองไปยังอีกฝ่ายด้วยสายตาอันเยือกเย็น

“เจ้าเป็นใครถึงมาหลบซ่อนตัวอยู่ที่นี่ หลิงเฉินให้เจ้ามางั้นหรือ ?” จางเฮ่าเทียนถามด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น เขานั้นดูออกว่าอีกฝ่ายคือศิษย์ของสำนักจ้านอู่

“ไม่ใช่ ไม่ใช่” ชายหนุ่มคนนี้รีบตอบ “ศิษย์พี่จางอย่าเพิ่งเข้าใจผิด ข้ากับเพื่อน ๆ อีกไม่กี่คนรวมตัวกันตามหายาวิเศษพันปีอยู่ เห็นท่านจากที่ไกล ๆ ด้วยความกลัว......ด้วยความกลัวจึงซ่อนตัวไว้”

คำอธิบายของชายหนุ่มฟังดูมีเหตุผล ในขณะนั้น จางเฮ่าเทียนได้ฆ่าศิษย์ร่วมสำนักไปจำนวนมาก ดังนั้นสถานการณ์จึงยากลำบาก ถือว่าเป็นเรื่องปกติ

ทั้งสามคนไม่ได้สงสัยในคำอธิบายของชายหนุ่ม ทว่ากลับรู้สึกสนใจในสิ่งที่ชายหนุ่มพูด

“ยาวิเศษพันปี ที่นี่ปรากฏยาวิเศษพันปีขึ้นงั้นหรือ ?” เมี่ยวคงถาม

“ใช่แล้ว อยู่ในส่วนลึกของหุบเขา ช่วงนี้ข่าวแพร่สะพัดออกไป มีคนมากมายนับไม่ถ้วนตายลงที่นั่น ข้าแค่คนเดียวไม่กล้าเข้าไปหรอก” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตกใจ

ทั้งสามคนสอบถามบางอย่างเพิ่มเติมอีก จนเข้าใจเรื่องอย่างกระจ่าง