บทที่ 115

“ข้ารู้ว่าเจ้าจะต้องมาที่นี่” หลินเสวี่ยสวมชุดสีขาวสะอาดสะอ้าน รูปร่างเรียวบาง สวยงามไร้ที่ติ กระโจนออกไปข้างหน้า สายลมอันหอมหวนพัดผ่าน พุ่งเข้าไปยังอ้อมแขนของจื่อเฉินด้วยความดีใจ

“เจ้าอยู่ที่นี่ได้ยังไง ?” จื่อเฉินมองหลินเสวี่ยด้วยความประหลาดใจ

“พวกข้าได้ยินข่าวจึงมาที่นี่ ตอนนี้ที่นี่เต็มไปด้วยคนจำนวนมาก”

ทั้งสองคนโอบกอดกันแนบแน่น ไม่ยอมปล่อยมือ จนกระทั่งเมี่ยวคงที่อยู่ข้าง ๆ กระแอมเบา ๆ หนึ่งที

ทั้งสองคนจึงแยกออกจากกัน ด้วยท่าทางเขินอายเล็กน้อย จื่อเฉินดึงหลินเสวี่ยเข้ามาพลางพูดขึ้นว่า “ข้าขอแนะนำให้รู้จัก จางเฮ่าเทียนแห่งสำนักจ้านอู่ นี่คือหลินเสวี่ย”

“ข้ารู้จักเจ้า ช่วงนี้ข่าวของพวกเจ้าแพร่กระจายออกไปทั่ว เก่งเชียวนะนี่” หลินเสวี่ยยิ้มหวาน เผยให้เห็นลักยิ้มเล็ก ๆ จางเฮ่าเทียนพยักหน้าใบหน้าเยือกเย็นอำมหิตปรากฏรอยยิ้มขึ้น พลางพูดขึ้นว่า “จื่อเฉินเองก็ชอบพูดถึงเจ้าบ่อย ๆ”

“จริงหรือ เขาชอบพูดถึงข้างั้นหรือ ?” แววตาของหลินเสวี่ยเกิดประกาย

“พูดว่าอะไรบ้าง ?” หลินเสวี่ยยิ้มเล็กยิ้มน้อยมองไปยังจื่อเฉิน

“เอ่อ......บอกว่าเจ้าทั้งสวยทั้งฉลาด บอกว่าเจ้าเหมือนนางฟ้าที่ลงมาบนโลก น่ารักอ่อนโยน จิตใจกว้างขวาง.....” จื่อเฉินพูดเอาตัวรอด เป็นน้ำไหลไฟดับ

“ฮิฮิ จื่อเฉินเจ้าช่างดีจริง ๆ ข้าในใจเจ้าถึงได้เพียบพร้อมขนาดนี้” หลินเสวี่ยพุ่งเข้ากอดจื่อเฉินอีกครั้งด้วยความดีใจ

จื่อเฉิน “.......”

หลังจากที่ทั้งสองคนจู๋จี๋กันได้สักพัก ในที่สุดพวกเขาก็เดินเข้าไปยังหุบเขา

“ศิษย์พี่ตอนนี้อยู่ด้านในแล้ว ที่นีมียาวิเศษพันปีอยู่ แต่เอามาได้ยากมาก ๆ ที่ผ่านมานี้มีคนตายมาแล้วไม่น้อย” หลินเสวี่ยเดินไปพูดไป

“อะไรนะ มียาวิเศษพันปีจริง ๆ งั้นหรือ ?” จื่อเฉินตกตะลึง เขาที่ไม่ได้คาดหวังอะไรกลับไม่คิดว่าเรื่องยาวิเศษนี้จะเป็นเรื่องจริง

“อือ เจ้าเข้าไปดูก็จะรู้เอง” หลินเสวี่ยพยักหน้า

พวกเขาเดินเข้าไปในหุบเขา ในหุบเขานี้มีขนาดใหญ่มาก รอบข้างล้อมรอบไปด้วยกำแพงสูงชัน ยิ่งกว่าตอนที่จื่อเฉินซุ่มโจมตียอดสิบแห่งสำนักในเสียอีก

ทั้งสามคนเงยหน้ามองขึ้นพร้อมกัน ในใจได้แต่คิด ถ้าหากว่าจะมีใครโจมตีมาจากด้านบนหุบเขา จะต้องมีคนตายมากมายแน่นอน

ทั้งสามคนเดินเข้าไปในหุบเขา ด้านในเต็มไปด้วยคนจำนวนมากที่มารวมตัวกัน มองดูคร่าว ๆ น่าจะเกินหลักร้อย และเพียงแค่เดินเข้ามา ก็มีลมเย็นชื้นพัดโชยออกมาพร้อมกับกลื่นคาวเลือด