บทที่ 116

“เมิ่งเหยา ยาวิเศษพันปีอยู่ที่ไหนงั้นหรือ ?” เมื่อจื่อเฉินพูดว่าเมิ่งเหยาออกมา จิตใจอันหวานชื่นของหลินเสวี่ยก็เกิดอาการหึงหวงขึ้นมา แต่ก็ถูกควบคุมเอาไว้อย่างดี

“อยู่ที่นั่น” นิ้วที่งดงามเหมือนหยกชี้ตรงไปด้านหน้า

จื่อเฉินเพิ่งจะมองเห็น ด้านในของหุบเขาลึก คือทะเลสาบกว้าง ยาวกว่าสิบไมล์ และที่สุดสายตา บริเวณกึ่งกลาง มีหินยื่นออกมา บนหินมีดอกไม้วิเศษส่องแสงอยู่ดอกนึง ส่องแสงแวววาว ระยิบระยับ

“นั่นมัน......!” เมื่อเห็นดอกไม้วิเศษดอกนั้น จื่อเฉินก็ตกตะลึง ขณะเดียวกันจิตใต้สำนึกก็นึกถึงดอกไม้ที่มีชื่อเสียงอยู่ดอกนึง ดอกสุ่ยหลิง

มีข่าวลือว่ามันเกิดจากการเปลี่ยนแปลงของน้ำและก้อนหิน เติบโตมาด้วยความบังเอิญ ถือว่าเป็นยาวิเศษที่ล้ำค่ามาก แถมใช้เวลาเบ่งบานนานถึงหนึ่งพันปี ทั่วทั้งดอกคล้ายกับน้ำวิเศษ รูปร่างโปร่งแสง แต่เมื่อยามแสงอาทิตย์สาดส่อง ก็จะเกิดแสงสะท้อนสว่างไสว

“ใช่แล้ว นั่นคือดอกสุ่ยหลิง แถมเมื่อสังเกตด้วยสายตา ดอกไม้มีร่องรอยโรยออกมาด้วย จึงน่าจะเป็นไปได้ว่ามีอายุเกิดกว่าพันห้าร้อยปีแล้ว”

ตัวเลขนี้ทำเอาจื่อเฉินถึงกับตกตะลึง เขาไม่คิดว่าในที่แบบนี้จะได้เห็นยาวิเศษพันห้าร้อยปีด้วย

ดอกไม้อยู่ห่างออกไปกว่าสิบไมล์ ระยะเท่านี้แม้จะไกล แต่ไม่สามารถหยุดยั้งเหล่าผู้บำเพ็ญเอาไว้ได้ แต่ในขณะนั้น คนกว่าหนึ่งร้อยคนล้วนได้แต่ยืนมอง ไม่มีใครกล้าเข้าไป แสดงว่าต้องมีเรื่องผิดปกติอะไรบางอย่าง

“ในน้ำมีสัตว์อสูรงั้นหรือ ?” จื่อเฉินถาม

“อือ !” ซูเมิ่งเหยาพยักหน้า พูดออกมาว่า “ช่วงที่ผ่านมา มีคนตายไปหลายสิบคนแล้ว ทั้งหมดล้วนหายไปในน้ำวนที่จู่ ๆ ก็ผุดขึ้นหลังจากออกไปได้หลายไมล์ ไม่มีใครมีชีวิตรอดกลับมาเลย”

จางเฮ่าเทียนและเมี่ยวคงได้แต่ฟังเงียบ ๆ แววตาของจื่อเฉินเปิดความสงสัยขึ้น “ไม่มีใครเห็นว่าคือสัตว์อสูรอะไรเลยหรือ ?”

“ไม่มีใครเห็น แต่ทุกคนต่างเดากันว่าเป็นอสูรน้ำ” ซูเมิ่งเหยาพูด

การอธิบายอย่างนี้ไม่ต่างอะไรกับไม่พูด สัตว์น้ำก็คือสัตว์อสูรที่อยู่ในน้ำ ไม่ได้มีการอธิบายอะไรเพิ่มเติม และในคัมภีร์ของสำนักหลิงอู่ก็ไม่ได้มีอะไรบอกไว้ด้วย

ราวกับว่าเดาออกถึงความคิดของจื่อเฉิน ซูเมิ่งเหยาจึงพูดขึ้นมาว่า “ตอนนี้มีคงอธิบายได้แค่นี้ เพราะในทะเลสาบแห่งนี้นอกจากน้ำวนแล้ว ก็ไม่ปรากฏอะไรอย่างอื่นอีก”

จื่อเฉินเดินออกไปด้านหน้า จางเฮ่าเทียนและคนอื่น ๆ ตามหลังไป ที่ทะเลสาบด้านหน้า เขามองเห็นน้ำใสในทะเลสาบ มีปลาน้อยใหญ่แหวกว่ายไปมาไม่หยุด

“ในทะเลสาบมีปลา ใต้น้ำใส ทำไมถึงหาสิ่งที่อยู่ในน้ำไม่เจอล่ะ ?” จื่อเฉินขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เข้าใจเลยสักนิด

และในขณะนั้นเอง เสียงร้องอุทานก็ดังขึ้น

เสียงนี้ดังออกมาจากฝั่งของสำนักเสวียนอู่ เห็นเพียงแต่ศิษย์สำนักเสวียนอู่ พวกเขาเตรียมแพลงน้ำด้วยความรวดเร็ว

“พวกเขาจะลองกันอีกครั้งแล้ว”

สายตาของทุกคน จับจ้องไปยังชายหนุ่มสวมชุดสีฟ้า เขาสะกิดเท้าหนึ่งครั้ง กระโดดขึ้นมาอยู่บนแพไม้ อันเสาไม้ไผ่ออก แพไม้ค่อย ๆ เคลื่อนไหวไปข้างหน้า