บทที่ 124

มีคนตะโกนตกใจ บ่งบอกว่านึกไม่ถึงว่าสวีเหยียนจะหนีด้วยวิธีนี้

ในเวลาเดียวกันก็มีคนถอนหายใจออกมา แม้แต่สวีเหยียนยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของงูเหลือมยักษ์ เรื่องเก็บยาวิเศษพันปีก็คงหมดหวังแล้ว

พอเห็นสวีเหยียนกำลังจะข้ามผ่านทะเลสาบลงไปที่หุบเขา ทันใดนั้นก็มีคลื่นสูงร้อยเมตรปรากฏขึ้น ซัดใส่สวีเหยียนอย่างแรง สวีเหยียนยกมือขึ้น ทำลายคลื่นน้ำจนแตกซ่าน ทันใดนั้น หางของงูเหลือมยักษ์ก็ซัดไปที่ตัวของสวีเหยียน

“ป๊าบ!”

หลังจากเกิดเสียงที่ชัดเจนดังขึ้น สวีเหยียนได้ถูกซัดจนกระเด็นเข้าไปในทะเลสาบจากที่ไกลๆ

แล้วการต่อสุดอันดุเดือดก็เกิดขึ้นอีกครั้ง

ทะเลสาบสั่นไหว คลื่นสูงเสียดฟ้า เสียงตะโกนของสวีเหยียนกับเสียงคำรามของงูเหลือมยักษ์ดังอย่างต่อเนื่อง สายเลือดผุดขึ้นเป็นดวงๆ มีทั้งของสวีเหยียนทั้งของงูเหลือมยักษ์

การต่อสู้อันดุดือด ดำเนินไปถึงครึ่งชั่วยาม ในตอนที่สวีเหยียนใช้แรงอันมหาศาลพุ่งขึ้นกลางอากาศ งูเหลือมยักษ์ก็โผล่หัวออกมาอีกครั้ง กัดไปที่ต้นขาของสวีเหยียน แถมยังลากลงน้ำในทันที

สวีเหยียนดิ้นรนสุดชีวิต ส่งเสียงให้ช่วย แต่กลับไม่มีใครสนใจเขา

จนกระทั่งร่างกายของเขาหายเข้าไปในน้ำอย่างสมบูรณ์ คลื่นยักษ์ก็ได้สงบลง ผิวน้ำที่เคลื่อนไหวก็ค่อยๆ แน่นิ่ง แล้วสวีเหยียนก็ไม่ได้ปรากฏตัวขึ้นมาอีกเลย

“เฮ้อ!”

เสียงถอนหายใจดังขึ้นครั้งหนึ่ง “สวีเหยียนตายซะแล้ว แดนฟ้ากำหนด มาตายเอาแบบนี้”

“ใช่ๆ ไอ้สารเลวที่เลวยิ่งกว่าหมูหมานี่สมควรตายจริงๆ เกือบย่ำยีศิษย์พี่หลินเสวี่ยแล้ว”

“ทำดีได้ดีทำชั่วได้ชั่ว ถึงสวีเหยียนมันจะบรรลุถึงแดนฟ้ากำหนด แต่ก็สมควรตาย เพราะการทำชั่วก็ย่อมมีจุดจบที่ไม่ดีอยู่แล้ว”

เหล่าศิษย์ที่ก่อนหน้านี้มีคุณธรรมทั้งหลาย พอเห็นสวีเหยียนตายไป แล้วพวกจื่อเฉินก็กำลังฟื้นฟูอาการบาดเจ็บ ต่างก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ น้ำเสียงก็ดังกว่าเดิมมาก

ในนั้นส่วนใหญ่จะเป็นศิษย์สำนักหลิงอู่ เดินเข้ามาหาจื่อเฉิน

“ศิษย์พี่จื่อเฉินเหนื่อยมากแล้ว ตอนนี้กำลังบาดเจ็บ เราต้องช่วยกันปกป้องเขา”

“ถูกต้อง พวกไร้หัวใจเหล่านั้น อย่าหวังจะได้แตะต้องศิษย์พี่จื่อเฉินแม้แต่ปลายผมเลย”

“ใครที่คิดจะทำอะไรกับศิษย์พี่หลินเสวี่ยและศิษย์พี่ซูเมิ่งเหยา ข้าไม่ยอมแน่”

เหล่าลูกศิษย์พากันกลับมา มาพร้อมกับคุณธรรมอันสูงส่ง

“ฟู่!”

ทันใดนั้นเอง ทะเลสาบที่เคยสงบก็ได้เคลื่อนไหวขึ้นมาอย่างกะทันหัน จากนั้นคลื่นยักษ์ที่เคยหายไปก็ปรากฏก็ขึ้นอีกครั้ง งูเหลือมยักษ์โผล่หัวออกมาอีกรอบ เป้าหมายในครั้งนี้ คือพวกศิษย์สำนักหลิงอู่ที่กำลังเคลื่อนไหว เสียงคำรามดังขึ้น แล้วพุ่งเข้าหาผู้คนราวกับสายฟ้า

เลือดสดๆ ไหลออกมา ระหว่างที่น้ำจากทะเลสาบหยดลงที่กลางหุบเขา และหลังจากที่หดตัวกลับไป ก็มีผู้บำเพ็ญสามคนถูกงูเหลือมยักษ์กัด แล้วลากลงน้ำไป

การต่อสู้กับสวีเหยียน ทำให้งูเหลือมยักษ์เจ็บหนัก เหน็ดเหนื่อย ตอนนี้จึงต้องหาอาหารมาเติมพลัง และมนุษย์ก็เป็นอาหารที่ดีที่สุดสำหรับพวกสัตว์อสูร

“อ้า……!”

เสียงกรีดร้องดังขึ้นในกลุ่มคน การที่งูเหลือมยักษ์จู่โจมอย่างกะทันหัน ทำให้ทุกคนถึงกับแตกตื่น

“ฟู่!”

แต่พอลงน้ำไปได้ไม่นาน งูเหลือมยักษ์ก็ได้ออกมาอีกครั้ง แล้วพุ่งเข้าใส่ฝูงชน

ในครั้งนี้ เกิดเสียงโอดครวญขึ้นมาอีกหลายครั้ง ผู้บำเพ็ญถูกลากลงทะเลสาบไปอีกแล้ว