บทที่ 126

ส่วนเรื่องที่จะฆ่างูเหลือมยักษ์ก็ยิ่งไม่ต้องคิดเลย

ทุกคนทำตามแผนของจื่อเฉิน หาพื้นที่สักแห่ง หลังพิงหน้าผา ผลัดเปลี่ยนกันปกป้อง

หลินเสวี่ยกับซูเมิ่งเหยาคือคนที่ถูกปกป้อง เพราะตอนนี้ทั้งคู่ สภาพย่ำแย่มาก หลินเสวี่ยเจ็บปวดสิ้นหวัง พอเห็นภาพที่จื่อเฉินถูกกิน ความคิดที่อยากฆ่าตัวตายก็ได้ผุดขึ้นมาแล้ว น้ำตาเอ่อล้นออกมาอย่างบ้าคลั่ง เจ็บปวดอย่างถึงที่สุด ซูเมิ่งเหยาก็ไม่ได้ดีไปกว่าหลินเสวี่ยเท่าไหร่ ใบหน้าที่สวยงามซีดเซียวอย่างถึงที่สุด ในหัวมีแต่ภาพของจื่อเฉินที่ผลักนางออกมาเมื่อกี้

ในตอนนั้น จื่อเฉินได้ใช้ชีวิตของตนช่วยเธอไว้ เขาช่วยนางไว้ได้ แต่ตัวเองกลับตายอยู่ในปากของงูยักษ์

จางเฮ่าเทียนยืนอยู่ข้างหน้าทั้งสอง ใช้การโจมตีอันรุนแรงโจมตีใส่เหล่าสัตว์อสูรที่กระโจนเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ด้วยร่างกายที่มีแต่บาดแผล

“ก่อนหน้านี้จื่อเฉินปกป้องข้า ตอนนี้เขาตายแล้ว ข้าก็จะปกป้องเพื่อนของเขาเหมือนกัน” จางเฮ่าเทียนแววตาแน่วแน่ ดุจดั่งปราการเหล็ก ป้องกันอยู่ตรงนั้น แน่วแน่อย่างถึงที่สุด ใช้ร่างกายปกป้องสองคนที่จิตใจล่องลอยที่อยู่ด้านหลัง ปกป้องพื้นที่ที่เงียบสงบเอาไว้

ทุกคนรวมอยู่ด้วยกัน ปักหลักอยู่ในพื้นที่เล็กๆ หลายคนต้านสัตว์อสูร ส่วนคนอื่นๆ ก็ฟื้นฟูกำลัง หลังจากที่ต้านไว้รอบหนึ่ง ก็ได้เปลี่ยนคนอีกชุดขึ้นมา

บอกได้เลยว่า สถานการณ์ตอนนี้ วิธีเดียวที่สามารถมีชีวิตต่อไปได้ ก็คือวิธีที่ได้ผลที่สุด

คนอื่นที่เห็นแบบนี้ ก็พากันเลียนแบบ ทำตามทุกอย่าง

สายตาของหลินเสวี่ย จ้องมองไปยังทะเลสาบอย่างล่องลอย เจ็บปวดอย่างถึงที่สุด

ไม่รู้ทำไม หลังจากที่งูเหลือมยักษ์กินจื่อเฉินเข้าไป ผ่านไปตั้งนานก็ยังไม่ออกมา แต่ผืนน้ำยังคงเคลื่อนไหวอย่างรุนแรง ราวกับกำลังเกิดการต่อสู้ที่ดุเดือดขึ้นใต้ผิวน้ำ

“จื่อเฉินยังไม่ตาย เขากำลังสู้กับงูเหลือมยักษ์”

น้ำในทะเลสาบสั่นไหวอย่างรุนแรง ทำให้เกิดคลื่นที่สูงหลายสิบเมตร สายตาที่ล่องลอยของหลินเสวี่ยเป็นประกายขึ้นมาทันที แล้วตะโกนออกมา

หลายคนที่กำลังฟื้นฟูบาดแผลได้หันไปมอง แล้วเห็นผืนน้ำที่สั่นไหว แถมยังมองเห็นลำตัวที่เต็มไปด้วยเกล็ดของงูเหลือมยักษ์เป็นพักๆ เคลื่อนไหวอยู่บนผิวน้ำ

แววตาขงซูเมิ่งเหยาก็เป็นประกายขึ้นมาเหมือนกัน ใบหน้าอันซีดเซียวได้แดงขึ้นมาเล็กน้อย ในใจก็ได้แต่ภาวนาให้จื่อเฉิน ขอให้เขายังมีชีวิตรอด

“จื่อเฉิน ต้องอดทนไว้นะ”

แม้แต่สวีเหยียนยังตายอยู่ในปากของงูเหลือมยักษ์ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงชี่แท้ชั้นแปดอย่างจื่อเฉินเลย ในใจของทุกคนได้คิดเหมือนกันว่า คือขอให้จื่อเฉินอดทนอีกหน่อย ส่วนจะตายรึเปล่า ในตอนที่จื่อเฉินถูกลากเข้าไปในทะเลสาบมันก็ถูกกำหนดแล้ว

บางทีในใจของทุกคนน่าจะจินตนาการถึงจุดจบของจื่อเฉินไว้แล้ว แต่ไม่มีใครอยากยอมรับ ทุกคนต่างคาดหวัง หวังให้เกิดปาฏิหาริย์ขึ้น