บทที่ 138

“ฟิ้ว！”

กระบี่ยาวแฝงไปด้วยแสงสีเงินฟาดผ่าน จื่อเเท่านั้นก็ได้มาปรากฏตัวอยู่ด้านหลังของเซ่ชิวแล้ว เซ่ชิวก็ตาเหลือก ที่ลำคอก็เกิดรอบบาด พลังที่เต็มเปี่ยมก็มลายหายสิ้น

ตุบๆ ！

หัวของเซ่ชิวร่วงลงมา เลือดกระฉูด ศิษย์สำนักในอันดับสองของสำนักจ้านอู่ ได้ตายลงแล้ว

ถ้าจะบอกว่าการตายไปของศิษย์ทั้งหลาย คนของสำนักจ้านอู่ไม่ได้รู้สึกอะไรเลย การตายของศิษย์สำนักในอันดับสองอย่างเซ่ชิว ทำให้คนตื่นกลัวมาก แถมยังฆ่าได้ในกระบวนท่าเดียว เวลานี้ ศิษย์ของสำนักจ้านอู่ที่มีใจต่อสู้ ในใจก็บังเกิดความสับสนขึ้นมาแล้ว

“ฆ่า！”

ในขณะเดียวกัน พวกของจางเฮ่าเทียนก็ได้ฆ่าคนเก่งๆ ไปหลายคนเหมือนกัน เสียงร้องอันทรมาน ทำให้คนที่ได้ยินต้องขนลุก

“ฆ่า ฆ่าให้หมดทุกคน ห้ามถอย！” หลิงเฉินตะโกน กำลังหลักของพวกเขายังคงอยู่เหมือนเดิม

“หลิงเฉิน！”

จื่อเฉินตะโกนลั่น แล้วบุกไปทางหลิงเฉิน ฆ่าคนระหว่างทางไปทีละคน สองคนปะทะกัน พลังอันล้นเปี่ยมขับเคลื่อนออกมา เสียงระเบิดของพลังดังไม่หยุด รอบๆ ของทั้งสองคน เกิดเป็นพลังพายุรุนแรง ไม่มีผู้บำเพ็ญคนไหนกล้าเข้าใกล้อีก

นิ้วสายฟ้า！

สายฟ้าปรากฏ คำรามดังเหมือนมังกร แฝงไปด้วยพลังที่น่ากลัว

หมัดครองฟ้า！

หลิงเฉินก็ออกกระบวนท่ารุนแรงเหมือนกัน พลังจากกำปั้นรุนแรงเกินต้าน

“ตูม！”

เสียงระเบิดดังขึ้นหลายครั้ง พลังไร้ขีดจำกัดพลุ่งพล่าน พลังที่บ้าระห่ำรอบๆ ของทั้งสองคนเริ่มเบาลง ทุกคนก็เห็นแสงสีเงินที่ระยิบระยับ และมีความเร็วดั่งลำแสงพาดผ่าน กระบี่อันแหลมคมพุ่งไปยังหลิงเฉิน

คนกับกระบี่ผสานรวมหนึ่ง ทักษะการต่อสู้แบบท่าประสานเกิดขึ้นอีกครั้ง

แสงสีเงินพาดผ่านแล้วหายไป ทุกอย่างก็จบลง

พลังที่มหาศาลได้สลายไป ฝุ่นควันจางลง จื่อเฉินมาอยู่ด้านหลังของหลิงเฉิน หลิงเฉินไม่ขยับตัว สายตามีวามตกใจ ที่ลำคอก็มีลอยฟันสีแดง

การต่อสู้จบลงแล้ว ทุกคนล้วนมองไปยังจื่อเฉินกับหลิงเฉิน จ้องมองทุกท่วงท่าของทั้งสองคน

“เฮือก！” หลิงเฉินตาเหลือก ร่างก็เอนร่วงลงไปทางด้านหลัง สุดท้ายเขาก็ไม่อาจต้านทานการโจมตีอันรุนแรงของจื่อเฉินไว้ได้

“ศิษย์พี่หลิงเฉิน！”

“เป็นไปได้อย่างไรกัน ศิษย์พี่หลิงเฉิน”

หลิงกฎฉินตายแล้ว พลังของกองทัพก็ได้หายไป ต่อจากนี้ก็จะเป็นเวลาที่ไล่ตีหมาจนตรอกแล้ว