บทที่ 137

“ทำไมพวกเจ้าถึงไม่ตายๆ ไปเสีย สำนักหลิงอู่ทำไมถึงได้มีเศษสวะอย่างพวกเจ้าได้”

ชายร่างใหญ่กวาดมองทุกคนด้วยสายตาเหยียดหยาม แล้วก็หันมาตะโกนใส่ฝั่งสำนักเสวียนอู่ “ศิษย์ของสำนักเสวียนอู่ทั้งหลาย ศิษย์พี่ของพวกเรากำลังอยู่ในการต่อสู้ พวกเราจะเป็นเหมือนกับเจ้าพวกสำนักหลิงอู่ที่นินทาลับหลังพวกศิษย์พี่ตัวเอง แล้วหวังให้ศิษย์พี่ของตัวเองไปตายอย่างนั้นหรือ?”

“ไม่มีทาง！”

พอสิ้นเสียงชายร่างใหญ่ ก็มีศิษย์หลายคนพูดเสียงดังออกมา เห็นได้ชัดว่าพวกเราอยากจะลงมือนานแล้ว แต่ลังเลอยู่ ขาดแค่คนที่จะออกมาเป็นแกนนำ ตอนนี้ชายร่างใหญ่เอ่ยขึ้นมา ใจของพวกเราก็ฮึดสู้ทันที

“ดีมาก ในเมื่อไม่ใช่เศษสวะของสำนักหลิงอู่ ก็ตามข้าบุกเข้าไป บุกฝ่าเปิดทางออกไป” ชายร่างใหญ่พูดเสียงดังอีกครั้ง

แต่ในตอนนี้เอง ก็มีคนมาดึงเขาไว้ “เจ้าทำอะไร คิดจะเป็นแกนนำบุกเข้าไปงั้นสิ ไม่เสียดายชีวิตแล้วหรือไง รอคนของสำนักจ้านอู่สูญเสียไปเยอะๆ ก่อนแล้วค่อยออกไป”

ชายร่างใหญ่หันไป เอานิ้วชี้จมูกด่าออกมาว่า “เจ้าพูดพล่ามอะไร ก่อนหน้านี้ที่ข้าจะลงมือจัดการกับสวีเหยียนแค่นี้ ก็เพราะขี้ขลาดตาขาวพวกเจ้านี่แหละมาขวางข้าไว้ ตอนนี้ยังมาพูดให้เสียกำลังใจกันอีก กลับไปสำนัก ข้าจะรายงานต่อผู้อาวุโส ว่าพวกเจ้าไม่สนความเป็นความตายของพี่น้อง ให้ฆ่าพวกเศษสวะแบบเจ้าเสีย”

“พี่น้องทุกคน ใครไม่กลัวตาย และไม่ใช่พวกขี้ขลาด ตามข้าบุกออกไป เข้าไปช่วยพวกศิษย์พี่ ฆ่าพวกที่หน้าไหว้หลังหลอกของสำนักจ้านอู่นี้ให้หมด”

ชายร่างใหญ่ชักอาวุธตนเองออกมา แล้วก็เดินออกไปจากกลุ่มตนเอง บุกเข้าไปยังสนามรบที่นอกหุบเขา

“ฆ่ามัน ข้าไม่ใช่พวกขี้ขลาด”

มีคนแรก ก็มีคนที่สอง ศิษย์อีกคนของสำนักเสวียนอู่บุกออกไป

“บุกเลย！พี่น้องทุกคน อย่าให้เสียหน้าสำนักเสวียนอู่เรา” ศิษย์คนที่3กระโดดออกมา

“หลิงเฉินไม่สนใจความเป็นความตายของพวกเรา จะฆ่าให้หมดสิ้น ศิษย์ของสำนักจ้านอู่ทุกคน ตามข้าบุกออกไป” ศิษย์ที่รอดชีวิตของสำนักจ้านอู่ก็บุกออกไปเหมือนกัน

ฆ่า！ฆ่า！ฆ่า！

เสียงตะโกนบุกฆ่าก็ดังขึ้น มีคนบุกออกไปในสนามรบมากขึ้นเรื่อยๆ เวลานี้เลือดในกายของพวกเขาถูกกระตุ้นให้สู้

“ศาย์พี่จื่อเฉิน ข้ามาแล้ว”

ในที่สุดก็มีศิษย์ของสำนักหลิงอู่บุกออกมาแล้ว เพียงแต่เทียบกันแล้ว จำนวนค่อนข้างน้อย มีแค่ไม่กี่คน แต่ล้วนเป็นคนที่ไม่กลัวตาย ลงมือสู้เวลานี้ ก็เท่ากับเลือกที่จะติดตามจื่อเฉิน และไปต่อกรกับเฉินเฟิง

ศิษย์ทั้งหลายถูกกระตุ้นให้ลุกขึ้นสู้ ลุกฮือกันเข้ามาร่วมรบ

เลือดสาดกระเซ็น แขนขากระเด็นลอย ผู้บำเพ็ญตายลงไปทีละคนๆ

การต่อสู้ครั้งนี้ ไม่มีอะไรที่ต้องคิดว่าจะรอด สำนักจ้านอู่ที่กลายเป็นแนวตั้งรับ ในที่สุดก็ถูกทำลาย เปิดเป็นช่องว่างขนาดใหญ่

“ศิษย์พี่จื่อเฉิน พวกเราไปกันเถอะ”

“ศิษย์พี่มู่อี้ พวกเรารีบออกไปกันเถอะ”

แนวป้องกันถูกทำลายออกแล้ว มีเสียงศิษย์คนหนึ่งตะโกนออกมา

“ไม่ พวกเจ้าไปก่อนเลย ข้าจะกำจัดพวกเศษสวะพวกนี้ไม่ให้เหลือสักคน” จื่อเฉินพูดเสียงเย็น