บทที่ 140

ครึ่งปีผ่านไปแล้ว ในที่สุดคนที่เข้าไปยังสวนยาวิเศษก็ออกมาแล้ว

ตอนที่เข้าไป ผู้บำเพ็ญที่เข้าไปมีจำนวนมาก หลั่งไหลเบียดเสียดกันเข้ามามากมาย ตอนออกมากลับมีจำนวนคนร่อยหรอ บวกกับที่สำนักจ้านอู่มีแผนการที่วางไว้ ผู้บำเพ็ญที่รอดออกมาจากสวนยาวิเศษในครั้งนี้ เหลือเพียงหนึ่งในสิบส่วนเท่านั้น

ก็หมายความว่า คนหลายร้อยคนเหลือรอดออกมาเพียงไม่กี่สิบคนเท่านั้น

ศิษย์ของสำนักหลิงอู่ที่ออกมากลุ่มแรกๆ พวกเขาต้องหวาดกลัวอยู่ในสวนยาวิเศษ ทุกวันต้องหลบๆ ซ่อนๆ กลัวว่าจื่อเฉินจะเข้ามาฆ่า ตอนที่รอยแยกเปิดออก พวกเขาบุกฝ่าออกมาก่อน บนใบหน้ายังมีความตื่นกลัวและกังวลอยู่ พอเดินมาตรงหน้าของผู้อาวุโสใหญ่ อารมณ์ก็สงบนิ่งลงมาก

ผู้อาวุโสใหญ่ขมวดคิ้ว ในใจก็รู้สึกว่าท่าไม่ดีแล้ว

ศิษย์ของสำนักหลิงอู่ กลับออกมาทีละน้อย มีทั้งหมดแค่ไม่กี่สิบคน ทุกคนล้วนตื่นกลัวแล้วสับสน

พลังของคนพวกนี้ล้วนอยู่ระดับชั้นเจ็ดชั้นแปด แทบจะไม่มีระดับชี่แท้ชั้นเก้า ส่วนยอดสิบแห่งสำนักในที่มีพลังชั้นสิบ ไม่กลับออกมาสักคนเลย

“เฉินเฟิง คนของเจ้าดูเหมือนจะท่าไม่ดีนะ ยอดสิบแห่งสำนักในไม่กลับออกมาเลยหรือ?” หลิงหยุนยิ้มเบาๆ ในใจก็ไม่พอใจอย่างมาก ตามแผนของพวกเขาที่วางไว้ก่อนหน้านี้ คนของสำนักหลิงอยู่รอดกลับมาครั้งนี้ได้ มีไม่เกิน20คนแน่นอน

“เหอะ อย่าเพิ่งรีบร้อนไป ผู้แข็งแกร่งมักจะออกมาตอนท้าย แบบนี้มันถึงจะดูดี” เฉินเฟิงส่งเสียงไม่พอใจ แต่ในใจก็รู้สึกสังหรณ์ใจเหมือนกัน

ศิษย์ทุกคนตามกันกลับออกมาเรื่อยๆ สุดท้ายจำนวนศิษย์ของสำนักหลิงอู่อยู่ที่38คน จากนั้นก็คือศิษย์ของสำนักจ้านอู่ พวกเขาแย่กว่าอีก ตอนที่เดินออกมาจากรอยแยก สีหน้ายังตกใจกลัววอยู่เลย เสื้อผ้าบนตัวก็ขาดวิ่น เลือดเต็มตัว บางคนก็มีรอยแผลเต็มตัว อาการร่อแร่

“เกิดอะไรขึ้น?” ผู้อาวุโสเก๋อของสำนักจ้านอู่ที่ยังนิ่งเฉยก่อนหน้านี้ ตอนนี้ก็สีหน้าเปลี่ยนทันที ก่อนหน้านี้ที่สวนยาวิเศษเปิดออก ถึงแม้จะเกิดการต่อสู้ขึ้น แต่ก็ไม่ได้เหมือนตอนนี้ แต่ละคนล้วนได้รับบาดเจ็บ บางคนก็มีรอยฟันสิบกว่าแผลแห่ง

ถึงขั้นที่พอได้เจอกับผู้อาวุโสแล้ว ก็ยังสงบสติอารมณ์จากความกลัวลงไม่ได้

ในสวนยาวิเศษอนุญาตให้สู้กันได้ แต่ก็เพื่อในการแย่งชิงยาวิเศษเท่านั้น ไม่ได้แย่เหมือนวันนี้ แต่ละคนมีแผลสิบกว่าแผล นี่มันคือการแย่งชิงยาวิเศษที่ไหนกัน มันเป็นการฆ่าปิดปากกันชัดๆ

“เหอะๆ หลิงหยุน ดูเหมือนว่าศิษย์สำนักเจ้าจะท่าไม่ดีแล้วนะ แต่ละคนล้วนอาการร่อแร่ใกล้ตายกันหมด” เฉินเฟิงพูดแดกดัน

“เหอะ！” หลิงหยุนหน้าบึ้งลงไป ไม่ได้พูดอะไร สถานการณ์มีการเปลี่ยนแปลง ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะไปซักถาม

ศิษย์ของสำนักจ้านอู่พากันออกมา จากนั้นก็แยกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งเป็นพวกที่เผยแววตาแห่งความหวาดกลัวออกมา แผลเต็มตัว บางคนก็เลือดใหล แต่มีจำนวนไม่มากยืนรวมกัน ส่วนอีกลุ่มกลับมีสายตาแห่งความโกรธ จำนวนก็ไม่มากกว่าอีกกลุ่มเท่าไรนัก นี่คือความขัดแย้งกันภายในสำนัก

ใจของหลิงหยุนก็ไม่ดี รอนานมากแล้ว คนที่เขารอก็ยังไม่ออกมา