บทที่ 141

จื่อเฉินสวมชุดสีขาว รูปร่างหน้าตาหล่อเหลา ดวงตาสว่างไสว รอบตัวมีกลิ่นไปของคนที่อยู่เหนือทางโลกนี้ และเดินออกมาจากรอยแยกนั้น

“จื่อเฉิน！”

ตอนที่เห็นจื่อเฉิน เฉินเฟิงก็มีสีหน้าเปลี่ยนทันที ในใจก็โมโห “สมควรตายจริงๆ สวีเหยียน จัดการเรื่องนี้ไม่สำเร็จ เจ้านั่นยังมีชีวิตอยู่”

เหมือนกับก่อนหน้านี้ที่หลิงหยุนเห็นจางเฮ่าเทียน ตอนนี้ใจของเฉินเฟิงเป็นเหมือนกับเขา ไฟโกรธกำลังเผาผลาญ

ผู้อาวุโสใหญ่เห็นว่าจื่อเฉินออกมา สายตาก็เอะใจเล็กน้อย จากนั้นก็กลับเป็นปกติ

ผู้อาวุโสทั้ง3มองไปยังรอยแยกนิ่งๆ ว่าที่เจ้าสำนักทั้ง3คน อีก2คนมีไฟโกรธในใจ ล้วนจ้องมองไปยังรอยแยก รอคนของพวกเขากลับออกมา

แต่นาทีต่อมา เรื่องที่เหนือความคาดหมายของทุกคนก็เกิดขึ้น พอจื่อเฉินกลับออกมา รอยแยกขนาดใหญ่ก็เริ่มสั่นไหว ท้องฟ้าบิดเบี้ยวอีกครั้ง ไม่กี่อึดใจ รอยแยกสีดำก็หายไป

พอเกิดเรื่องแบบนี้ อธิบายได้อย่างเดียว ก็คือด้านในไม่เหลือคนรอดชีวิตแล้ว

“อะไรกัน？”

เวลานี้ ไม่ว่าจะเป็นผู้อาวุโสหรือว่าที่เจ้าสำนักทั้ง3 ก็ล้วนสีหน้าเปลี่ยนเหมือนกัน

ตอนที่เข้าไป มีตั้งหลายร้อยคน แต่ตอนนี้ เหลือกลับมาไม่ถึงร้อยคน และผู้แข็งแกร่งของสำนักจ้านอู่กับสำนักหลิงอู่ไม่กลับออกมาเลยสักคน

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

มีผู้แข็งแกร่งหลายสิบคนไม่ได้กลับออกมา ผู้อาวุโสทั้ง3ไม่นิ่งนอนใจอีกแล้ว เริ่มไถ่ถามกันแล้ว

“คนของสำนักจ้านอู่ ลงมือฆ่าทุกคน”

“จื่อเฉิน จื่อเฉินเป็นคนลงมือฆ่ายอดสิบแห่งสำนักใน”

“รายงานผู้อาวุโส หลิงเฉินนำพาคนของสำนักจ้านอู่ วางแผนลอบกัดพวกเรา และจะฆ่าทุกคน”

“จื่อเฉินกับจางเฮ่าเทียนเป็นคนฆ่าพวกเจิ้งฮัว”

“รายงานผู้อาวุโส จื่อเฉินร่วมมือกับคนนอกสำนักเข่นฆ่าคนสำนักเดียวกัน”

……

ทุกคนต่างคนต่างพูด ต่างพากันพูดฟ้องกันวุ่นวายมาก ทุกคนพูดด้วยอารมณ์รุนแรงมาก ผู้อาวุโสทั้ง3ก็เหมือนจะเข้าใจอะไรได้