บทที่ 150

หลัวเหมินก็ใจสั่น แต่พอหวนคิดดู ตนเองไม่เคยฆ่าใคร และไม่เคยทำเรื่องชั่วอะไร ดังนั้นเลยไม่กลัว กัดฟันพูดไปว่า “ประมุขหอ จื่อเฉินขโมยวิชาท่าก้าวไร้ตัวตนที่เป็นทักษะการต่อสู้ของข้าไป ทำให้ข้าต้องถูกลงโทษ หวังว่าประมุขหอจะให้ความเป็นธรรม หักแขนขาของเขาเสีย ทำลายผลบำเพ็ญเขาเสีย แล้วโยนออกนอกสำนักไป”

นี่คือกฎของสำนักหลิงอู่ ขโมยของต้องถูกลงโทษ เฉินเฟิงคิดไว้แล้ว สามเรื่องที่ติดต่อกันนี้ เพียงพอที่จะเล่นงานจื่อเฉินได้ แต่คิดไม่ถึงว่า สองเรื่องก่อนหน้านี้จะถูกแก้ไขได้อย่างง่ายดาย

แถมเขาก็ต้องตกอยู่ในสภาวะที่อันตรายด้วย สถานการณ์ตอนนี้ ไม่เป็นผลดีต่อเฉินเฟิงเลย ถึงแม้จะมีผู้อาวุโสใหญ่อยู่ด้วย แล้วแกล้งทำเป็นไม่เห็นเขา แต่เฉินเฟิงไร้เดียงสาที่จะไม่ได้คิดว่าประมุขหอที่ร้ายดั่งกับผีจะปล่อยเขาไปหรอก

“จื่อเฉิน เรื่องนี้จริงหรือไม่?” ประมุขหอมองลงมาที่จื่อเฉิน ถึงแม้น้ำเสียงจะเย็นชา แต่ในน้ำเสียงไม่มีความน่ากลัวเลย

“ไม่จริง” จื่อเฉินส่ายหัว ปฏิเสธทันที

“เจ้าโกหก ข้าไปสืบที่หอทักษะการต่อสู้แล้ว เจ้าไม่เคยไปแลกท่าก้าวไร้ตัวตนเลย และไม่มีแต้มบริจาคเพียงพอที่จะไปแลกด้วย อย่างนั้นเจ้าบอกข้ามา ว่าท่าก้าวไร้ตัวตนของเจ้าได้มาอย่างไร?” หลัวเหมินพูดเสียงสูง พูดบีบเค้นว่า “เจ้าอย่าบอกนะว่าซูเมิ่งเหยาให้เจ้า ช่วงเวลานี้ไม่มีใครมาแลกท่าก้าวไร้ตัวตนเลย ที่เจ้าใช้ท่าก้าวไร้ตัวตนได้ มีเพียงเหตุผลเดียว ก็คือเจ้าขโมยทักษะการต่อสู้ของข้าไป”

ในที่สุดเฉินเฟิงก็เงยหน้าขึ้น สามเหตุผลที่จะเล่นงานจื่อเฉิน ในที่สุดก็ได้ผลแล้ว ฟังจากน้ำเสียงของหลัวเหมิน เรื่องนี้สำเร็จแน่นอน

“ข้าไม่ได้ให้ทักษะการต่อสู้แก่เขา แม้แต่ข้าเองก็ยังใช้ไม่เป็นเลย” ซูเมิ่งเหยาพูดออกมา สายตานิ่งๆ ดวงตาสวยๆ ขยับไปมา

“ฮ่าๆ จื่อเฉิน เจ้ายังจะมีอะไรแก้ตัวอีก กฎระเบียบของสำนักหลิงอู่บอกว่า ถ้าขโมยของจะต้องถูกหักแขนขา ทำลายผลบำเพ็ญ” หลัวเหมินหน้าเคียดแค้นขึ้นมาด้วยสีหน้ามั่นใจว่าชนะ

“จื่อเฉิน ต่อให้เจ้าอัจฉริยะแค่ไหน ถ้าขโมยของก็ต้องลงโทษ หอลงโทษไม่ละเว้นแน่นอน” ผู้อาวุโสใหญ่ก็พูดเสียงเย็นชาเหมือนกัน

“จื่อเฉิน เจ้าอธิบายมา” ประมุขหอจ้องมองจื่อเฉิน

“เรียนประมุขหอ เรื่องนี้มัน......！” จื่อเฉินลัเลมาก

“พูดมา！” ประมุขหอพูดเสียงเย็น

“ข้าไม่มีแต้มบริจาคไปแลกท่าก้าวไร้ตัวตนจริงๆ และไม่มีใครให้วิชาท่าก้าวนี้แก่ข้าด้วย” จื่อเฉินบอกไปตามตรง

“ฮ่าๆ อย่างนั้นเจ้าก็ยอมรับแล้วสิว่าขโมยไป ประมุขหอ ขอเชิญลงมือลงโทษด้วย” หลัวเหมินหัวเราะลั่น

เฉินเฟิงก็แอบยิ้มเยาะอยู่ ในใจก็คิดว่า ดูซิว่าครั้งนี้เจ้าจะตายไหม ผู้อาวุโสใหญ่ก็รอดูละครฉากเด็ดเหมือนกัน

“จื่อเฉิน วันนี้เข้ามาในหอลงโทษ เจ้าก็ไม่มีทางรอดแล้ว ต้องตายแน่นอน” หลัวเหมินได้ใจจนลืมตัว หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

“เจ้าปัญญาอ่อนหรือไง?” จื่อเฉินมองหลัวเหมินอย่างเอือมระอา

“ทำไมกัน เจ้าคิดจะแก้ตัวหรือไง”

“ปัญญาอ่อน” จื่อเฉินมองบน แล้วพูดว่า “ข้าไม่มีแต้มบริจาคไปแลก ไม่มีใครให้ข้า แล้วข้าจะใช้วิชานี้เป็น มันเท่ากับการขโมยหรือไง?”