บทที่ 149

มีศิษย์มากกว่า20คนนั่งฟุบลงพื้น โขกหัวคำนับไม่หยุด ไม่ต้องไปไต่สวนอะไรเลย พวกเขาพูดออกมาหมดเลย

ทั้งเงินรางวัลนำจับคนร้ายที่ฆ่ายอดสิบแห่งสำนักใน และข้อตกลงที่เฉินเฟิงรับปากไว้

สองวันก่อนเฉินเฟิงไปหาพวกเขา รับปากว่า ถ้าพวกเขาชี้ตัวว่าจื่อเฉินผิด แต้มบริจาคทั้งหมดที่ได้ในครั้งนี้ก็จะเพิ่มสองเท่าทั้งหมด ทุกคนคุกเข่าข้อร้อง พูดทุกอย่างออกมา แทบจะเล่าเรื่องชั่วที่เฉินเฟิงทำไว้ออกมาจนหมด

“นี่พวกเจ้า......พวกเจ้าพูดบ้าอะไร” เฉินเฟิงหน้าเขียว เดิมทีนั้นคิดว่าคนพวกนี้จะขี้ขลาดตาขาว หลอกใช้ได้ง่าย แต่คิดไม่ถึงว่าจะเป็นดาบสองคม ทำร้ายคนอื่นได้ก็ทำร้ายตนเองได้

เขารีบถอย คิดอยากจะปัดความสัมพันธ์กับคนพวกนี้

“ศิษย์พี่เฉินเฟิง ช่วยพวกเราด้วย พวกเราแค่ทำตามที่ท่านบอกเท่านั้นเอง”

“นั่นสิศิษย์พี่เฉินเฟิง ยอมรับไปเถอะ ช่วยพวกเราด้วย พวกเราไม่อยากตาย”

“ศิษย์พี่เฉินเฟิง พี่อยากจะฆ่าเฉินเฟิง เรื่องนี้พี่ทำไปแล้ว ทำไมไม่ยอมรับล่ะ หรือว่าไม่สนใจความเป็นความตายของพวกเราเลยหรือไง ทนมองเห็นพวกเราตายไปต่อหน้าต่อตาหรือไง”

“ศิษย์พี่เฉินเฟิงเมตตาด้วยเถอะ ยอมรับผิดไปเถอะ พวกเราไม่อยากตาย”

ทุกคนร้องไห้ขอร้องไม่หยุด คุกเข่าลงพื้นคลานไปหาเฉินเฟิง

“พวกเจ้าไม่อยากตาย ข้าก็ไม่อยากตาย” เฉินเฟิงพูดออกมาอย่างลำบากใจ ถอยหลังไปเรื่อยๆ เว้นระยะห่างกับทุกคน แล้วพูดอย่างโมโหว่า “พวกเจ้าไสหัวไป”

พอถึงขับขั้นบันได เฉินเฟิงก็ถอยไปต่อไม่ได้แล้ว สีหน้าเขียวมาก รีบพูดแก้ตัวเป็นชุด คิดจะปัดความรับผิดชอบกับพวกเขา

“ใครก็ได้ ลากตัวคนที่ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีพวกนี้ออกไป ทำลายผลบำเพ็ญเสีย แล้วไล่ออกสำนักหลิงอู่” ในตอนนี้ ประมุขหอที่น่ากลัวก็เอ่ยปากขึ้น

“ห้ะ.......ไม่ อย่าทำลายพลังพวกเราเลย พวกเราพูดความจริงไปหมดแล้ว”

“เ) นเฟิงคิดจะทำร้ายจื่อเฉิน พวกเราถูกสั่งให้ทำ ทำไมต้องทำลายผลบำเพ็ญพวกเราด้วย” เฉินเฟิงโทษหนักกว่าพวกเราอีก เขาเป็นคนวางแผน

“พวกเราถูกลงโทษแล้ว หรือว่าเฟิงถึงโทษตาย?”

“เฉินเฟิง เจ้าไม่ตายดีหรอก พวกข้าตายเป็นผีก็ไม่ปล่อยเจ้าไป”

“เฉินเฟิง เจ้ามันชั่วช้า สักวันต้องกรรมตามสนอง”

พวกศิษย์ที่ร้องไห้กันระงม ถูกอาวุโสชุดแดงหลายคนลากตัวไป ข้างหูยังได้ยินเสียงสาปแช่งพวกนั้น พักใหญ่ เสียงนั้นก็หายไป

พื้นของห้องโถง เงาใสสะท้อนแสง มีรอยเลือดไม่น้อยติดอยู่ เป็นรอยเลือดของพวกที่โขกหัวคำนับเมื่อครู่นี้ทิ้งไว้

จื่อเฉินไม่พูดอะไร สองข้างก็มีซูเมิ่งเหยากับหลินเสวี่ยยืนอยู่ สองคนเบ้ปากเล็กน้อย ด้วยท่าทางของผู้ชนะที่ดีใจ