บทที่ 148

“เจ้าพูดมั่ว หวังว่าประมุขหอจะช่วยตัดสิน คนที่นี่หลายสิบคนล้วนชี้ตัวว่าจื่อเฉินเป็นคนชั่ว ส่วนเรื่องที่อิจฉาพรสวรรค์นั้น เป็นแค่การสร้างเรื่องขึ้นมา ข้ามีระดับพลังถึงแดนฟ้ากำหนด จะไปสนใจแดนชี่แท้อย่างเจ้าได้อย่างไร” เฉินเฟิงโมโหหนัก แล้วก็หันไปทำความเคารพให้กับประมุขหอ เพื่อขอให้จัดการอย่างเป็นธรรม

“เหอะ พวกที่ปากพูดแต่เรื่องคุณธรรม ก็เป็นแค่คนชั่วที่อ้างเรื่องคุณธรรมมาทำชั่วนั่นแหละ ถ้าคำพูดของพวกนั้นเชื่อถือได้ ไม่สู้หาพวกสัตว์เดรัจฉานมาดีกว่า ถึงแม้พวกมันจะพูดไม่ได้ แต่ก็คงไม่ทำเรื่องที่ผิดต่อจิตสำนึกตัวเองแน่นอน” จื่อเฉินพูดอย่างเย็นชา

เรื่องวันนี้ เขาจะต้องสู้ให้ได้ ไม่อย่างนั้นจะไม่มีโอกาสแล้ว

ประมุขหอก็กวาดมองด้านล่าง แล้วไม่พูดอะไร

“จื่อเฉิน เจ้าไม่ต้องแก้ตัวแล้ว เจ้าเป็นคนอย่างไรพวกเรารู้ดี ไปร่วมมือกับคนนอกสำนักเพื่อฆ่ายอดสิบแห่งสำนักใน แล้วชิงเอายาวิเศษ”

“ถูกต้อง ตอนที่เจ้าอยู่ในหุบเขา ก็ฆ่าศิษย์สำนักไปไม่น้อย หรือว่าพวกนั้นก็จะฆ่าเจ้าด้วย เจ้าแก้ตัวตลอดเลยอย่างนั้นหรือ?”

“เจ้าจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิต ทำเรื่องชั่วทุกอย่าง แย่งชิงยาวิเศษพวกข้ายังพอว่า ยังจะต้องฆ่าปิดปากด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะพวกข้าวิ่งเร็ว คงตายด้วยมือเจ้าไปแล้ว คงไม่ได้มาชี้ตัวเจ้าที่นี่หรอก”

“เจ้ามันก็คือมารร้ายที่ห่มเสื้อผ้าให้ดูเป็นคนดีก็เท่านั้น สำนักหลิงอู่มีเศษสวะอย่างเจ้าถือว่าซวยมากจริงๆ”

คนอื่นๆ ก็เอ่ยปาก คิดจะเล่นงานจื่อเฉินให้ตายคาที่ คำพูดคำจารุนแรงมาก

“จื่อเฉิน เจ้าอ้างว่าที่ฆ่าคนไปเพราะป้องกันตัว เจ้ามีพยานหรือเปล่า เจ้าฆ่าศิษย์มากมายในหุบเขา หรือว่าเป็นการป้องกันตัวด้วย?” อยู่ดีๆ ประมุขหอก็เอ่ยออกมา สายตาเย็นชามองจื่อเฉิน

จื่อก็รู้สึกว่ามีพลังน่ากลัวพุ่งเข้าใส่หน้า จนต้องถอยไปหลายก้าว แสงสีเงินรอบลำตัวก็มีร่องรอยว่าจะสลายไป ในใจกระตุก พลังของประมุขหอน่ากลัวจริงๆ

“เรียนประมุขหอ เจ้านั่นไม่มีพยาน เพราะว่าพวกเราพูดความจริง ความจริงอยู่ตรงหน้า ไม่มีใครมาแก้ต่างให้เจ้านั่นหรอก”

“พวกเรายืนอยู่ฝั่งคุณธรรม” มีศิษย์เอ่ยปากขึ้นมา

“ถ้าไม่มีพยาน แล้วใครจะยืนยันได้ว่าที่เจ้าพูดมันเป็นเรื่องจริง เจ้าว่าข้าควรจะเชื่อพวกเขา หรือว่าควรเชื่อคำพูดเล็กน้อยของเจ้าดีล่ะ?” ประมุขหอถามอย่างนิ่งๆ

ศิษย์ทุกคนก็ยิ้มเยาะ เหมือนกับได้เห็นภาพที่ประมุขหอฆ่าจื่อเฉินแล้ว

“เหอะ！” เฉินเฟิงส่งเสียงไม่พอใจ แล้วก็ถอยกลับไป

สถานการณ์ตอนนี้ไม่ดีต่อจื่อเฉินเลย แถมประมุขหอก็เรียกได้ว่าเป็นคนที่ฆ่าคนไม่กะพริบตา ถ้าตัดสินว่าจื่อเฉินเป็นคนชั่วแล้วล่ะก็ ก็จะต้องประหารเขาที่นี่แน่นอน

“ข้าเป็นพยานให้เขาได้” ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงเย็นชาดังขึ้นจากด้านนอกของห้องโถง

“ข้าก็เป็นพยานได้ว่าจื่อเฉินบริสุทธิ์” อีกเสียงดังขึ้นมา

เสียงฝีเท้าดังขึ้น เรือนร่างอ่อนช้อยปรากฏขึ้น ซูเมิ่งเหยาสวมชุดสีขาว ลำตัวสูงเพรียว เดินเข้ามาอย่างสวยงาม ใบหน้าที่สดสวยจ้องมองจื่อเฉินที่อยู่ในห้องโถง หลินเสวี่ยก็ขายาวเรียว ผิวใสดั่งหยก เท้าขาวเนียนที่สวมอยู่ในส้นสูง เดินกระทบพื้นเป็นเสียงเข้ามา