บทที่ 147

หอลงโทษตั้งอยู่บนยอดเขาแห่งหนึ่ง สูง3ชั้น อาคารสีเลือด รอบอาคารเปล่งพลังการฆ่าที่เยือกเย็นวังเวงออกมาอย่างเข้มข้น

ไม่รู้ว่ามีพลังการฆ่ามากไปหรือเปล่า ที่นี่จึงได้รกร้างวังเวงไปหมด ไม่มีต้นไม่เจริญเติบโตขึ้นมาเลย เคยมีศิษย์บางคนคิดว่าที่นี่รกร้างวังเวงเกินไป เลยไปย้ายพวกต้นไม้เข้ามา แต่ไม่กี่วันก็แห้งตาย หลายครั้งเข้าในที่สุดทุกคนก็ยอมปล่อยไปตามสภาพนี้

ตั้งแต่นั้นมา ที่นี่ก็ยิ่งรกร้างเยือกเย็นยิ่งกว่าเดิม ศิษย์จำนวนหนึ่งไม่ยอมเข้าใกล้ที่นี่

ภายใต้การนำทางของผู้อาวุโสทั้งสอง จื่อเฉินค่อยๆ ก้าวขึ้นบันได พลังที่เยือกเย็นน่ากลัวพุ่งเข้ามาใส่หน้า ทำให้จื่อเฉินอดตัวสั่นด้วยความหนาวไม่ได้

ที่นี่คือหอลงโทษแห่งเดียวของสำนักหลิงอู่ ต่อให้พวกผู้อาวุโสทำผิด ก็ต้องมารับโทษที่นี่เหมือนกัน

ผู้อาวุโสทั้งสองไม่พูดอะไรตลอดทาง จนกระทั่งพาจื่อเฉินมาถึงห้องโถง อาคารสูง3ชั้น แต่กว้างมาก ทั้งอาคารเหมือนถูกเลือดสาดหมดทั้งหลัง กลิ่นอายของความวังเวงที่เยือกเย็นเป็นดั่งคมดาบ ฟาดฟันความเข้มแข็งทางจิตใจของจื่อเฉิน ที่นี่ก็คือห้องโถงลงโทษ ถ้าศิษย์ที่ขี้ขลาดกระทำผิด ไม่ต้องไต่สวนก็ถูกพลังความวังเวงน่ากลัวของที่นี่บีบให้ยอมรับความจริงได้

แต่จื่อเฉินไม่ได้ทำอะไรผิด ดังนั้นเลยไม่คิดว่าตนเองต้องไปยอมรับผิดอะไร

เดินเข้ามาในห้องโถง ที่นี่มีคนมารวมตัวกันแล้วหลายสิบคน พอกวาดมองไป จื่อเฉินก็เห็นคนที่คุ้นหน้าคุ้นตาหลายคน หนึ่งในนั้นก็มีหลัวเหมิน หวังเมิ่ง แล้วก็คนที่รอดกลับออกมาจากสวนยาวิเศษหลายคน จื่อคนที่สนิทอย่างซูเมิ่งเหยา หลินเสวี่ย เมี่ยวคงไม่อยู่ด้วย

“จื่อเฉิน เจ้ารู้ความผิดตนเองหรือไม่?”

อยู่ดีๆ ก็มีเสียงเย็นชาดังขึ้น พูดขัดจังหวะการกวาดมองของจื่อเฉิน

ในห้องโถงนี้ มีผู้อาวุโสท่านหนึ่งนั่งอยู่ ผอมแห้งเหมือนไม้เสียบผี เส้นผมสีขาวบนหัวเหลือไม่กี่เส้น เบ้าตาลึกโบ๋เข้าไปด้านในแล้ว ผิวหนังเหี่ยวย่นไปทั้งตัว เหี่ยวเป็นหนังไก่

“ท่านนี้คงจะเป็นประมุขหอ คิดไม่ถึงว่าทำเอาตกใจเหมือนกัน” จื่อเฉินพูดในใจ เขาตกใจกับภาพลักษณ์ของประมุขหอท่านนี้

ประมุขหอใส่ชุดสีดำ นั่งอยู่กลางห้องโถง เป็นเหมือนหลุมดำขนาดใหญ่ที่จะดูดจิตใจคน ทั้งตัวเขาดูเหมือนผีร้ายตัวหนึ่งที่หนีออกมาจากนรก ทำให้คนใจสั่นหวาดกลัว

“ข้าไม่ทราบว่าผิดอะไร” จื่อเฉินหายใจเข้า แล้วพยายามตั้งสติให้นิ่ง

“ร่วมมือกับคนนอกสำนัก เข่นฆ่าคนสำนักเดียวกัน ยังไม่รู้ความผิดอีกอย่างนั้นหรือ?” เสียงของประมุขหอเย็นชา แต่ไม่ได้กดขี่ด้วยอำนาจ น้ำเสียงมีความเยือกเย็นวังเวง ทำให้คนตัวสั่นได้โดยไม่ต้องหนาว

“เรียนประมุขหอ วันนั้นยอดสิบแห่งสำนักในได้รับคำสั่งมา ให้ร่วมมือกันเข้ามาฆ่าข้า ถ้าไม่ใช่เพราะข้าไหวตัวทัน เกรงว่าคงตายไปแล้ว ที่ฆ่าพวกนั้นไปก็เพื่อป้องกันตัวเอง” จื่อเฉินตอบไปนิ่งๆ รอบตัวก็ปล่อยแสงสีเงินออกมาสู้กับแรงกดดันจากความเยือกเย็นวังเวงของประมุขหอ