บทที่ 152

ถึงแม้จะสงสัยเป็นอย่างมาก แต่จื่อเฉินก็ไม่ได้ถามถึงตัวตนของซูเมิ่งเหยา เพียงแค่พูดอยู่กับหลินเสวี่ยไม่หยุด แต่ส่วนใหญ่หลินเสวี่ยจะเป็นคนพูดส่วนจื่อเฉินเป็นผู้ฟัง

ทั้งสามเดินออกมาจากห้องโถง และเดินลงตามขั้นบันไดหิน

“จื่อเฉิน การสอบคัดเลือกลูกศิษย์ในสำนักกำลังจะเริ่มต้นแล้ว มีสิทธิ์เข้าร่วมตั้งแต่ระดับชี่แท้ชั้นเก้า เจ้าลงสมัครแล้วหรือยัง?” ซูเมิ่งเหยาเอ่ยถาม

“ยังเลย” จื่อเฉินใส่หน้า “ช่วงนี้ ข้าฝึกฝนอยู่ตลอด ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องอื่น แต่คราวนี้เฉินเฟิงถูกลงโทษเป็นเวลา1ปี และเวลาของก็จะข้าเหลือเฟือ สามารถที่จะสมัครเข้าร่วมได้”

“อื้อ เมื่อเป็นศิษย์แกนหลักแล้ว ทรัพยากรของสำนักเจ้าก็จะสามารถใช้ได้เต็มที่ นี่เป็นความฝันของศิษย์ทุกคนในสำนักหลิงอู่” ซูเมิ่งเหยากล่าวว่า “ระหว่างการบำเพ็ญต้องทำตามกฎ หากใจร้อนความสามารถก้าวหน้าเกินไป จะทำให้ระดับไม่นิ่ง มันเป็นภัยต่ออนาคตได้”

เมื่อก่อนเมี่ยวคงก็เคยพูดเช่นนี้กับจื่อเฉิน

“ขอบใจ ข้ารู้ ข้ารู้ว่าควรทำเช่นไร” จื่อเฉินพยักหน้า

“เอาเถอะ ยาชี่แท้ที่เหลืออยู่ ช่วงนี้เดี๋ยวข้าจะนำมาให้เจ้าเอง” ซูเมิ่งเหยาไม่ได้พูดอะไรมากอีก

"ฮืม ไม่ใช่แล้ว ทำไมพวกเราเดินมาตั้งนานแล้ว แต่ยังไม่กลับออกไปสักที ข้าจำได้ว่าตอนมา ใช้เวลาไม่นานก็ถึงแล้วนะ” หลินเสวี่ยอุทานออกมา แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย

จื่อเฉินกับซูเมิ่งเหยามัวแต่พูดคุยกัน จึงไม่ได้สังเกต แต่เมื่อได้ยินหลินเสวี่ยพูดเช่นนี้ ทั้งสองก็สังเกตเห็นถึงความผิดปกติ

ด้านหน้ามีทางเดินหิน มีต้นไม้เรียงรายทั้งสองข้าง ด้านหลังเป็นบันไดหินเปลี่ยวที่รกร้างว่างเปล่า

แต่ทุกคนเดินกันมานานแล้ว ตามหลักแล้วควรจะเดินจบเส้นทางนี้ได้แล้ว

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” จื่อเฉินสงสัยอย่างมาก

“นี่มันแปลกมาก หรือว่าผีบังตา? แต่ตอนนี้เป็นตอนกลางวัน หรือที่นี่ก็เป็นหอลงโทษ สถานที่ที่มีความอาฆาตพยาบาทอย่างรุนแรง?” หลินเสวี่ยเอียงหัวอย่างไม่เข้าใจ

ดวงตาสวยงามของซูเมิ่งเหยามองไปรอบๆ อย่างละเอียด ไม่ว่าจะมองยังไง ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ บันไดก็ยังคงเหมือนเดิม ต้นไม้ก็ยังคงเขียวชอุ่ม ไม่มีที่ใดผิดปกติ

ทันใดนั้น สีหน้าของซูเมิ่งเหยาก็เปลี่ยนไป ใบหน้าที่สวยงามซีดขาวอย่างมาก แล้วกล่าวว่า “หรือว่าพวกเราจะหลงเข้าไปในค่ายกลหยวนที่สามารถใช้ได้ในเฉพาะแดนจิตแท้?”

“ค่ายกลหยวน？มันคืออะไร?”

“นี่เป็นวิชาลึกลับชนิดหนึ่งที่ต้องพึ่งพาโดยจิตแท้ถึงจะสามารถใช้งานได้ เรียกว่าค่ายกล ว่ากันว่ามีพลังในการทำลายล้างความชั่ว ข้าเพียงแค่เคยได้ยินมาเช่นกันกัน แต่ไม่เคยพบเห็นของจริง” ซูเมิ่งเหยากล่าว