บทที่ 153

“ฟิ้ว!”

ทั่วร่างกายของจื่อเฉิน ลมหายใจพลุ่งพล่านอย่างหนักราวกับสัตว์ประหลาด ลมเลือดพลุกพล่าน ลมหายใจที่ปั่นป่วนปรากฏขึ้น และแสงสีเงินล้อมรอบพื้นผิวร่างกาย เขาหลุดพ้นจากแรงกดดันฟ้ากำหนด เขาขยับเท้า และพุ่งไปด้านใดด้านหนึ่ง

กระบี่ชี่พุ่งผ่านและทิ้งร่องรอยลึกไว้บนพื้นในทันที

“เพี๊ยะ!”

ซูเมิ่งเหยาสะบัดมือ แส้งูทิพย์ก็หลุดออกจากเอวของเธอ ราวกับงูที่กำลังร่ายรำและพุ่งเข้าหาหลัวเปิ่น

“ฝ่ามือพันเงา”

หลินเสวี่ยเองก็ตะโกนออกมา บนท้องฟ้ามีรอยฝ่ามือนับพันปรากฏขึ้นไปทั่ว และมุ่งไปทางของหลัวเปิ่น

“หึ ก็แค่ฝีมือต่ำต้อย” หลัวเปิ่นยิ้มเยาะเย้ย กำหมัดแน่น ในชั่วพริบตาเดียวก็เกิดแสงไฟขึ้นมา การทำลายพลังด้วยกำลัง ขณะที่เสียงดังสนั่นหวั่นไหวแรงหมัดสะเทือนทำให้รอยฝ่ามือนับพันจางหายไป และในขณะเดียวกันก็ตกใส่หัวของงูทิพย์

งูทิพย์บิดเบี้ยวร่างในอากาศ แล้วบินไปทางด้านหลังด้วยพลังที่แข็งแกร่งและรุนแรงยิ่งขึ้น

“เพี๊ยะ!” “เพี๊ยะ!”

ด้วยพลังการต่อต้านแรงกระแทกของงูทิพย์ที่แข็งแกร่ง ตกลงบนตัวของซูเมิ่งเหยาและหลินเสวี่ย ทั้งสองกระเด็นลอยออกไปในทันที ทำให้เกิดรอยแดงและรอยเลือดปรากฏออกมา

“อย่าคิดว่าข้าไม่กล้าฆ่าคน” หลัวเปิ่นยิ้มเยาะ แต่ในเวลานี้สายฟ้าขนาดใหญ่ราวกับมังกรสายฟ้า ส่งเสียงคำรามและพุ่งเข้าหาหลัวเปิ่น

“นิ้วสายฟ้า มันเป็นเพียงเศษเสี้ยว ก็แค่ฝีมือระดับจิ๊บจ๊อย” หลัวเปิ่นกำหมัดของเขาอีกครั้ง ไม่ขยับเขยื้อน เพียงแค่เหวี่ยงหมัดออกไปสองครั้ง เสียงดังสนั่น สายฟ้านั้นก็ได้แตกสลายทิ้ง จากนั้นร่างของจื่อเฉินก็กระเด็นลอยถอยหลัง

เขาในตอนนี้ เมื่อต้องต่อสู้กับแดนฟ้ากำเนิด ก็ยังคงอ่อนแอมากอยู่ดี

“หลัวเปิ่น เจ้าลงมือตรงนี้ ไม่กลัวว่าจะวุ่นวายไปถึงประมุขหอลงโทษหรือ?” ซูเมิ่งเหยาตะคอกอย่างเย็นชา

“ประมุขหอลงโทษ ย่อมมีคนจัดการกับมันอยู่แล้ว เป้าหมายของข้าก็คือการฆ่าจื่อเฉิน” น้ำเสียงของหลัวเปิ่นเย็นชา จากนั้นก็พุ่งเข้าไปหาจื่อเฉิน

“ฟิ้ว!” “ฟิ้ว!” “ฟิ้ว!”

ใต้ฝ่าเท้าของจื่อเฉินมีแสงสั่นไหววูบวาบ ความเร็วของเขายังอยู่ในระดับขีดจำกัด ไม่ปะทะกันซึ่งหน้าอีกต่อไป แต่เขาเลือกที่จะหลบเลี่ยง ในเวลานี้เขาได้ฝากความหวังทั้งหมดไว้กับประมุขหอลงโทษ สิ่งสำคัญคือการรักษาชีวิตไว้ ยืนหยัดอดทนต่อไปเรื่อยๆ

จื่อเฉินเปรียบเสมือนปลาในน้ำที่ลื่นไหลอย่างมาก ใช้วิชาท่าก้าวไร้ตัวตนถึงขีดสุด แก่นใจในธาตุแท้ปรากฏออกมา ทั้งร่างกายเหมือนดั่งควันสีเขียว ดั่งเพียงภาพลวงตา ไม่มีร่องรอยตัวตนให้ติดตาม

หลัวเปิ่นคำรามอย่างโมโห แต่รูปร่างที่ยืดหยุ่นของเขานั้นแย่กว่าของจื่อเฉิน เล็กน้อย การโจมตีแต่ละครั้งเพียงแค่เฉียดฉิวร่างของจื่อเฉินเท่านั้น เพียงแค่สามารถทิ้งบาดแผลตื้น ๆ ให้กับคู่ต่อสู้ แต่ไม่สามารถโจมตีถึงตายได้