บทที่ 154

“ผู้อาวุโสใหญ่!” จื่อเฉินกัดฟัน จำน้ำเสียงของอีกฝ่ายได้

“บ้าจริง ข้าเกือบจะถูกเจ้าหลอกซะแล้ว” หลัวเปิ่นกัดฟันตะโกนอย่างโกรธจัด และโจมตีอย่างดุเดือดอีกครั้ง ครั้งนี้ใช้พลังทั้งหมด ทำจื่อเฉินตื่นตระหนกตกใจจนทำอะไรไม่ถูก แต่ก็สามารถรักษาชีวิตไว้ได้

ซูเมิ่งเหยาและหลินเสวี่ย ก็พอสามารถขัดขวางอีกฝ่ายได้บ้าง

“ผู้อาวุโสเฉิน ข้าให้เกียรติท่านและไม่ได้ลงโทษเฉินเฟิง ไม่คิดว่าเจ้าจะสารเลวเช่นนี้ ถึงได้กล้าลงมือต่อหน้าของข้า” ในเวลานี้ น้ำเสียงที่เยือกเย็นดังมาจากระยะไกล ตามด้วยพลังอาฆาตอันทรงพลังแผ่ซ่านไปทั่ว

น้ำเสียงนี้เย็นชาจนสั่นไปถึงกระดูก แต่เมื่อจื่อเฉินได้ยิน มันเป็นเหมือนดั่งเสียงสวรรค์ รู้สึกดีใจอย่างมาก

“ลุงหลี่ รีบช่วยจื่อเฉินเร็วเข้าค่ะ” ซูเมิ่งเหยาฉวยโอกาสตะโกน

“ไอ้แก่คนนี้ข้าขวางมันไว้เอง พวกเจ้าออกแรงทั้งหมดจัดการจื่อเฉินซะ ต้องรีบจัดการให้เสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว” ในเวลานี้ เสียงของผู้อาวุโสใหญ่ก็ดังขึ้นอีกครั้ง ตามด้วยเสียงดังสนั่นกึกก้อง

การต่อสู้ของยอดฝีมือแดนจิตแท้ มีพลังแข็งแกร่งอย่างมาก ทันใดนั้นหินมากมายแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แผ่นดินแตกแยก ขั้นบันไดหินมากมายแหลกสลายหายไป ค่ายกลหยวนที่สร้างขึ้นโดยผู้อาวุโสใหญ่ก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง มีท่าทีของการที่จะถล่มทลาย

“ไอ้แก่ ทำลายมันได้อีกแล้ว แต่ข้าก็ไม่กลัวเจ้า” ผู้อาวุโสใหญ่ตะคอกอย่างโกรธเคือง ตามด้วยมีเสียงดังสสั่นอีกขึ้นอีกครั้ง

ในค่ายกลหยวน หลัวเปิ่นคนเดียวพยายามฆ่าจื่อเฉินอย่างวุ่นวาย แต่เมื่อประมุขหอหลี่ปรากฏตัวออกมา ที่นี่กลับมีผู้อาวุโสสวมเสื้อเพ้าสีแดงปรากฏขึ้นอีกหนึ่งคน แววตาของเขาเยือกเย็น สายตาที่มองไปยังจื่อเฉินเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

“ผู้อาวุโสรอง” สีหน้าของจื่อเฉินตกตะลึงอีกครั้ง ท่านผู้นี้คือผู้ที่พยายามปกป้องอู๋เซิ่งในตอนแรก เขาสามารถปั้นวัวเป็นควายได้หน้าตาเฉย ต้องไม่ใช่คนดีอย่างแน่นอน ในเวลานี้สายตาของเขาได้แสดงออกอย่างชัดเจนแล้ว

“จัดการทิ้งอย่างรวดเร็ว” ทันทีที่ผู้อาวุโสรองปรากฏตัว เขามุ่งตรงเข้าไปฆ่าจื่อเฉินโดยไม่ฟังคำพูดใดๆของ ซูเมิ่งเหยา

“ปัง!”

ทั้งสองโจมตี ทำให้จื่อเฉินเหลือเส้นทางหลบเลี่ยงไม่มากนัก หลังจากการโจมตีหลายครั้ง ในที่สุดเขาก็ถูกโจมตีอย่างรุนแรง ทำให้ร่างกายของเขากระเด็นลอยออกไป

"ฟิ้ว!"

พลังกระบี่ชี่บินผ่านไป เฉียวฉิวกับใบหน้าของจื่อเฉิน ฟันเส้นผมสีดำขาด เลือดหยดลงและร่างกายจื่อเฉินของก็ร่วงหล่นลงพื้น

"ตู้ม!"

หมัดอันเจิดจรัสปรากฏขึ้นพร้อมกับแรงอาฆาตที่แข็งแกร่ง พุ่งตรงเข้าไปหาจื่อเฉินที่ล้มอยู่ ระยะเวลาคับขัน จื่อเฉินเหวี่ยงหมัดออกไปเพื่อต้านไว้ ได้ยินเพียงเสียงดังก้อง แล้วจื่อเฉินก็กระเด็นออกไปอีกครั้ง และครั้งนี้ยังมีเสียงกระดูกที่แตกหักเป็นเสี่ยงๆอีกด้วย

ร่างกายที่เปรียบได้กับสัตว์ประหลาด แต่ ณ เวลานี้กลับถูกทำร้ายจนแหลกสลาย

"ไปตายซะ!"