บทที่ 155

“พวกเจ้ายังนิ่งอึ้งอะไรอยู่อีก รีบลงมือได้แล้ว ข้ารับผิดชอบทุกอย่างเอง” เสียงเย็นชาของผู้อาวุโสใหญ่ดังขึ้น เห็นได้ชัดว่าเขาสัมผัสได้ถึงทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในค่ายกลหยวน

ทั้งสองคนยังคงนิ่ง จื่อเฉินก็ไม่เคลื่อนไหวเช่นกัน หัวใจของเขาเต้นแรงไม่หยุด คลื่นพลังงานสีเงินพุ่งเข้าหาร่างกายของเขา ร่างกายที่ได้รับบาดเจ็บของเขาฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกัน กระดูกที่แตกหัก กำลังฟื้นฟูสภาพอย่างสัมผัสได้ชัดเจน

“ข้าบอกแล้วไง หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นข้าจะรับผิดชอบเอง พวกเจ้าคิดอะไรอยู่ ลงมือซะสิ!” ผู้อาวุโสใหญ่เริ่มคำราม แล้วตามมาด้วยเสียงกรีดร้องอีกครั้ง ดูเหมือนว่าจะสู้ประมุขหอหลี่ไม่ได้

มุมปากของทั้งสองกระตุก แววตาแสดงออกถึงความหวาดกลัว หมัดของพวกเขาไม่สามารถดึงกลับมาได้และเมื่อพวกเขาต้องการที่จะพูด กลับรู้สึกราวกับว่ามีงูพิษซ่อนอยู่ในความว่างเปล่าข้างหน้า กำลังจ้องมองมาที่พวกเขาสองคนอย่างเย็นชา ตราบใดที่พวกเขาทั้งสองเคลื่อนไหว งูพิษก็จะฆ่าพวกเขาทันที

ทั้งสองอ้าปากของพวกเขา แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมาทั้งสิ้น

“รีบลงมือสิ!” เกิดแรงสั่นสะเทือนจากโลกภายนอก ผู้อาวุโสใหญ่ตะคอกอีกครั้ง คล้ายว่ากำลังคร่ำครวญ และตามมาด้วยเสียงกระอักเลือด ค่ายกลหยวนเริ่มไม่มั่นคงแล้ว

“เศษขยะ” หาตัวพวกไร้ประโยชน์สองคนนี้ ผู้อาวุโสมีความคิดอยากจะบ้าตาย จื่อเฉินอยู่แค่ตรงหน้า ทั้งสองเพียงแค่ขยับปลายนิ้วก็สามารถฆ่ามันได้แล้ว แต่กลับยืนนิ่งไม่ขยับอยู่ตรงนั้น แล้วตัวเองก็ไม่สามารถสู้ประมุขหอหลี่ได้ด้วย

“พวกเจ้าช่างน่าผิดหวังจริงๆ!” ในตอนนี้ เสียงถอนหายใจเบาๆดังขึ้น มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นที่ข้างกาย จื่อเฉินอย่างเงียบๆ ท่านนี้คือผู้อาวุโสที่มีหลังงอเล็กน้อย มีนวดเคราสีขาวหงอก และดวงตาหมองคล้ำ

สวมใส่ผ้ากระสอบไว้ ข้างบนมีการปะซ่อมเสื้อผ้าอยู่หลายจุด ขาดรุ่ยมอมแมม หลังจากที่ปรากฏตัวขึ้น หันมองไปที่ผู้อาวุโสทั้งสองแล้วส่ายหัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง

ไม่มีใครรู้ว่าเขาปรากฏตัวมาเมื่อใด มีเพียงเสียงถอนหายใจดังขึ้นทั้งสองคนถึงได้มองเห็นผู้อาวุโสที่ธรรมดาแต่ก็ดูไม่ธรรมดาคนนี้

“เจ้า……เจ้าเป็นใคร?”

ทั้งสองต้องการจะพูดบางอย่าง แต่ก็เก็บคำถามนี้ไว้ในใจ เพราะทันใดนั้น ค่ายกลหยวนนี้ก็ได้ระเบิดเเล้ว

“ตู้ม!”

ค่ายกลหยวนระเบิด พลังระเบิดกระจัดกระจาย ในเวลาเดียวกัน ร่างของผู้อาวุโสสองคนถูกแรงปะทะนี้กระแทกกระเด็นลอยออกไปทันที พลังแสงหนึ่งล้อมรอบพวกจื่อเฉินทั้งสามคนไว้ ป้องกันแรงกระทบจากพลังงานให้กับพวกเขา

ค่ายกลหยวนทลายลงแล้ว ทางเดินหินและต้นไม้เขียวทั้งสองข้างต่างก็หายไป สถานที่แห่งนี้ได้กลับสู่ความเป็นจริงอีกครั้ง เห็นเพียงแค่ว่าบนผืนแผ่นดินเต็มไปด้วยความโกลาหล ต้นไม้มากมายแตกสลาย ขั้นบันไดทรุดตัวลงหลายแห่ง ภายในรัศมีหลายร้อยเมตรเกิดความเงียบสงัดขึ้น

ผู้อาวุโสใหญ่ยืนอยู่ข้าง ๆ บนเสื้อผ้าสีแดงนั้นเปื้อนเลือดสีแดงสด ที่มุมปากยังคงมีเลือดไหลออกมา ค่ายกลหยวนถูกทำลายลง เขาถึงขั้นกระอักเลือดไปหลายที แล้วมองไปยังสถานที่ที่เคยเป็นค่ายกลหยวนอย่างตกตะลึง

เขาคาดคิดไม่ถึงว่าค่ายกลหยวนที่เขาก่อตั้งขึ้น จะถูกพังทลายเช่นนี้ แล้วยังถูกพังทลายด้วยพลังอันแข็งแกร่ง เพียงแวบเดียว เขาก็เห็นผู้อาวุโสที่ธรรมดาคนนั้น แววตาที่ตกตะลึง แปรเปลี่ยนเป็นหวาดผวาโดยทันที

“ผู้……ผู้……อาวุโสไท่ซ่าง!”