บทที่ 160

เพราะว่าแรงเยอะ ทันใดนั้นมีหนังสือหนึ่งหน้าได้ละเอียดกลายเป็นผุยผงเลย

นี่เป็นเศษขยะ ไม่มีประโยชน์เลยด้วยซ้ำ จื่อเฉินก็สงสัยว่าจะอ่านดูได้หรือไม่ แต่ว่าก็แค่สิ่งของชิ้นหนึ่งเช่นนี้ ชายชรากลับแสดงออกมาว่าจริงจังมาก ตอนที่ส่งมอบให้ จื่อเฉินยังเห็นน้ำตาที่ระยิบระยับนัยน์ตาของผู้เฒ่า ราวกับว่าสิ่งของเน่าๆชิ้นนี้กระตุ้นให้หวนถึงความทรงจำของเขา

จื่อเฉินไม่กล้าชักช้า รับมาอย่างระมัดระวัง ภายใต้การกัดแทะของมอด พยายามอ่านตัวอักษรที่อยู่บนนั้นให้เข้าใจแล้ว

วิชาเก้าสายฟ้าพิฆาต！

และนี่เป็นลายมือที่ค่อนข้างโบราณ โชคดีที่จื่อเฉินได้ศึกษาวิจัยมาก่อน สามารถจำอีกฝ่าย ท่ามกลางรูเล็กๆที่ถูกมอดกัดมากมายได้ ก็ถือว่าเป็นวาสนาที่มีต่อกันอย่างหนึ่ง

“นี่เป็นวิชาท่าก้าวที่เร็วมาก ว่ากันว่าแสดงออกมาถึงขีดสุด ก็คือความเร็วสวรรค์และพิภพ แต่ไม่มีใครเคยฝึกมันสำเร็จเลย ตอนนี้ก็ยิ่งจะไม่สมบูรณ์ แทบจะเป็นขยะไร้ค่า ตอนนี้ให้เจ้าลองเสี่ยงดู " ชายชราตัวสั่น ในเวลานี้อารมณ์ของเขาไม่เสถียร มีความเศร้าโศกอย่างไม่สิ้นสุดในแววตา

“ได้ ขอบคุณครับท่านอาวุโส” จื่อเฉินเก็บหนังสือโบราณอย่างระมัดระวัง จากนั้นโค้งคำนับผู้อาวุโสด้วยความเคารพ พร้อมกล่าวขอบคุณ

“ไปเถอะ”

ชายชราโบกมือ จื่อเฉินเดินจากไป

ข้างทะเลสาบที่น้ำใสสะอาด ชายชราผู้หนึ่งถือขวดเหล้าน้ำเต้า ดื่มเหล้าเพื่อดับทุกข์เพียงลำพัง ความคิดล่องลอยอยู่ในใจ ราวกับว่าหวนกลับไปยังเมื่อสิบกว่าปีก่อน

เพื่อสิ่งของที่ไร้ประโยชน์กว่าหลายอย่างเหล่านี้ พวกเขายอมเสี่ยงชีวิต ล่วงเกินคนของสำนักอู่อย่างไม่ลังเล สงครามใหญ่ที่สะท้านฟ้าสะท้านดิน สูญเสียลูกชาย สูญเสียลูกสะใภ้ สูญเสียเพื่อนร่วมรบ กับการแลกเปลี่ยนมาด้วยสิ่งของเน่าๆที่ไร้ประโยชน์กองหนึ่ง

เขาเสียใจ เขาเกลียดชัง เขารู้สึกผิดมาหลายสิบปี!

จื่อเฉินกลับมาที่สำนักแล้ว ในฐานะศิษย์แกนหลัก เขาไม่พักอาศัยอยู่ที่ศิษย์สำนักในอย่างแน่นอน ตอนที่ผ่านประตูสำนักนอก เขาเห็นอู๋เซิ่งเข้าแล้ว

ผู้อาวุโสรองที่คุ้มกันเขาถูกขังอยู่ที่หอทำโทษ เขาตกจากสวรรค์สู่นรกอีกครั้ง ได้รับการกระตุ้นอย่างมาก คนทั้งคนแทบจะพังทลายแล้ว ในขณะเดียวกันยังถูกศิษย์สำนักในซ้ำเติมอีก

เขาที่เคยเป็นศิษย์แกนหลักที่สูงส่งในอดีต ใครพบเขาต่างก็เรียกว่าศิษย์พี่ ใครๆต่างก็มองเขาเป็นผู้มีคุณธรรมที่สูงส่ง เลื่อมใสศรัทธาเขาไม่สิ้นสุด ต่างก็แสดงความเคารพนอบน้อมต่อเขาทั้งนั้น แต่วันนี้เขาตกลงมาจากที่สูง คนที่เคยชื่นชมเขา คนที่เคยเคารพเขา คนที่เผยรอยยิ้มที่นอบน้อมที่สุดให้แก่เขา ในวันนี้ได้พูดคำพูดเสียดสีที่ชั่วร้ายกว่าสิบเท่าร้อยเท่าออกมาแล้ว

นี่คือตามหลักธรรมชาติของมนุษย์

เมื่อจื่อเฉินมาถึง พวกศิษย์ที่พูดจาเสียดสี ต่างก็พยักหน้า เรียกศิษย์พี่จื่อเฉิน แถมทุกคนยังเผยรอยยิ้มที่เคารพและนอบน้อมออกมาแล้ว

“พวกเจ้าไม่ต้องเรียกข้าว่าศิษย์พี่ ไม่แน่สักวันหนึ่ง ข้าอาจจะเป็นเช่นเขา” สีหน้าของจื่อเฉินนิ่งเฉย หลังจากนั้นกวาดสายตามอง อู๋เซิ่งอย่างนิ่งๆ ออกไปเลย