บทที่ 161

ในเวลาต่อมา จื่อเฉินกลายเป็นแขกประจำในสถานที่ที่จัดวางหนังสือโบราณ เวลาที่วินิจฉัยหนังสือโบราณ เขาก็อ่านหนังสือโบราณมากมาย แม้ว่าในนั้นจะไม่ได้มีวิชามากมาย แต่มีการแนะนำไม่น้อยเลย เช่น สิ่งแวดล้อม ยาวิเศษ สัตว์ที่หายาก และอื่นๆ จื่อเฉินถึงขั้นเห็นบันทึกเกี่ยวกับค่ายกลหยวนแล้ว

และหลังจากนั้นสามสี่วัน ในที่สุดจื่อเฉินสามารถขจัดความยุ่งยากได้อย่างราบรื่นตัวเองสามารถอ่านตัวอักษรได้เข้าใจทั้งหมดแล้ว และจดจำพวกมันไว้ในส่วนลึกของสมอง และในวันนี้ หลังจากที่หนังสือโบราณเล่มนี้สึกหรอครั้งแล้วครั้งเล่า ในที่สุดก็เปลี่ยนเป็นผงละเอียดเหือดหายโดยสิ้นเชิง

เกินกว่าสิบวัน จื่อเฉินเรียนรู้อักษรโบราณในตอนกลางวัน กลางคืนฝึกฝนสงบนิ่ง รักษาแดนให้มั่นคง ชี่แท้ชั้นสิบที่ไม่เคยเสถียรเลยในเมื่อก่อน ก็ค่อยๆเสถียรลงมา ภายในช่วงเวลา10วันของการฝึกสงบนิ่ง และในเวลา10วันนี้ จื่อเฉินก็กลั่นยาชี่แท้ออกมาไม่น้อย

จื่อเฉินจัดเวลาไว้เต็มมาก แต่มีความยืดหยุ่นได้

ในระหว่างวันเขาศึกษาเก้าสายฟ้าพิฆาต ตอนกลางคืนฝึกวิชาทะลวงกายฟ้าร้อง ในฐานะที่เป็นศิษย์แกนหลัก เขาสามารถใช้ยาชี่แท้ได้มากมาย ผลฝึกตนก็ค่อยๆยกระดับขึ้น เพียงแค่อยากทะลวงถึงแดนฟ้ากำหนด เกรงว่าจะต้องใช้ระยะเวลาช่วงหนึ่ง

เก้าสายฟ้าพิฆาต มีหลายพันตัวอักษร ยากที่จะทำความเข้าใจได้ และยังเป็นอักษรโบราณทั้งหมด หลังจากที่จื่อเฉินจำได้แล้ว ก็สามารถอ่านหนังสือโบราณบางส่วนได้ เข้าใจความหมายในนั้น

หนึ่งวัน สองวัน หลายวันผ่านไป

คนของสำนักจ้านอู่มาอีกแล้ว ถามว่าเมื่อไหร่จะจ่ายเงินเดิมพันคืน ยังกล่าวอีกว่าสำนักเสวียนอู่ก็เร่งแล้ว

ผู้อาวุโสสามไม่ได้รับผิดชอบในการบริหารจัดการ ค่อนข้างร้อนใจ และในเวลานี้ ผู้อาวุโสไท่ซ่างก็ปรากฏตัวขึ้นแล้ว

“บอกพวกเขาว่ารออีกหน่อย สำนักหลิงอู่ของเราเกิดปัญหาบางอย่างขึ้นแล้ว จำเป็นต้องจัดการ และในขณะเดียวก็บอกพวกเขาอีกว่า เรายินดีที่จะเอาวิชาทักษะจิตแท้ออกมาสองทักษะ เพื่อเป็นการชดเชย” หลังจากที่ผู้อาวุโสไท่ซ่างพูดจบ ก็จากไปแล้ว

หลังจากที่ผ่านไปครึ่งเดือนเต็ม จื่อเฉินยังไม่เข้าถึงเก้าสายฟ้าพิฆาตเช่นเคย เขาค่อนข้างท้อแท้ นอกจากนี้แล้ว ยังเหนี่ยวนำปริภูมิสายฟ้าทุกวัน แต่ก็ไม่เห็นร่องรอยของหนุ่มสายฟ้าอีก

จื่อเฉินค่อนข้างร้อนใจ สิ้นเปลืองเวลาที่มากมายให้กับที่นี่แล้ว เขาไม่พอใจอย่างมาก ทำความเข้าใจความหมายของเก้าสายฟ้าพิฆาตต่อไป

และผ่านไปอีกสามสี่วันแล้ว จากความเข้าใจของจื่อเฉิน ปริภูมิสายฟ้าที่เงียบสงบอยู่นาน ผันผวนขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับว่าหลุมดำยักษ์ปรากฏขึ้นมายังไงอย่างนั้น พลังสายฟ้าที่มีทั้งหมด ก็ไปรวบรวมอยู่ที่แห่งหนึ่งแล้ว

“นี่คือ?” ดวงตาของจื่อเฉินเปล่งประกาย

เขาเคยเห็นเหตุการณ์เช่นนี้มาหลายครั้งแล้ว หลังจากที่สายฟ้าผันผวน หนุ่มสายฟ้าก็จะปรากฏขึ้นมา จื่อเฉินไม่เคยพบมาก่อน ว่าตัวเองจะรอคอยหนุ่มสายฟ้าเช่นนี้

สายฟ้าหายไป หนุ่มสายฟ้าก็ได้ปรากฏตัวต่อหน้า อีกฝ่ายมีหน้าตาเหมือนกับจื่อเฉิน ประกอบด้วยสายฟ้าหว่าสิบล้านเส้นทั่วกาย เหมือนกับภาพลวง ปรากฏขึ้นมาในตอนนี้ บนตัวของคนทั้งคน ก็เต็มเปี่ยมไปด้วยลมหายใจที่ลึกลับมากยิ่งขึ้นแล้ว