บทที่ 162

เมื่อเร็ว ๆนี้ เขากลืนยาชี่แท้ขวดแล้วขวดเล่า แม้ว่าศิษย์แกนหลักสามารถใช้มันได้ตามต้องการ แต่ก็ได้รับความสนใจจากผู้คนไม่น้อย และมีผู้อาวุโสเคยถามจื่อเฉินว่าต้องการยาชี่แท้มากขนาดนี้ ใช้หมดหรือเปล่าและเห็นได้ชัดว่าบอกจื่อเฉิน ว่า ยาชี่แท้ไม่สามารถนำไปใช้ในการซื้อขายได้

จื่อเฉินยิ้มอย่างขมขื่น เพียงพยักหน้า บอกกับอีกฝ่ายว่าเขาใช้มันจริงๆ และกินต่อหน้าอีกฝ่ายหนึ่งขวด เหมือนว่ากินขนมหวานเลย หลังจากไม่มีการตอบสนองใดๆ อีกฝ่ายถึงได้เชื่อ จากนั้นจึงเพิ่มจำนวนให้จื่อเฉินอีก

ด้วยเหตุการณ์ในวันนี้ จื่อเฉินต้องการยาชี่แท้มากขึ้น

ตั้งแต่นั้นมา อาหารของจื่อเฉิน ก็กลายเป็นยาชี่แท้ เห็นของสิ่งนี้เป็นเหมือนข้าวกินทุกวัน

ท่ามกลางปริภูมิสายฟ้า หนุ่มสายฟ้าฝึกซ้อมก้าวแรกของเก้าสายฟ้าพิฆาตซ้ำแล้วซ้ำเล่า จื่อเฉินนั่งขัดสมาธิเข้าใจและตระหนักถึงมันอย่างเงียบๆ

“เป้ง!”

หลังจากการฝึกซ้อมหลายสิบครั้ง หนุ่มสายฟ้าบริโภคมากเกินไป หายตัวไปอีกครั้งแล้ว

“สิ่งนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ ถ้าฝึกวิชาท่าก้าวนี้สำเร็จ ใครจะหยุดข้าได้?” จื่อเฉินลืมตา ถอยออกจากปริภูมิสายฟ้า

ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมานี้ เขาจะเข้าสู่ปริภูมิสายฟ้าอย่างน้อยสามครั้ง หลังจากเข้าใจเก้าสายฟ้าพิฆาตอย่างถี่ถ้วน หลังจากออกไป ก็ยังคงะเข้าใจตระหนักอย่างเงียบๆ

ครึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว จื่อเฉินเข้าสู่ความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง มีกว่าหลายสิบครั้งแล้ว สำหรับคนอื่น ๆแล้ว ทุกครั้งล้วนเป็นโอกาสในการทำความเข้าใจ สำหรับจื่อเฉิน มันเป็นการกินข้าวดื่มน้ำ ธรรมดาเกินไป

ในที่สุดหลังจากที่ทำความเข้าใจเกือบร้อยครั้ง ในที่สุดเก้าสายฟ้าพิฆาตของเขาก็เริ่มใช้งานแล้ว

ท่ามกลางปริภูมิสายฟ้า จื่อเฉินก้าวออกไปก้าวเดียว ร่างก็กลายเป็นสายฟ้า หายวับไปในพริบตา รวดเร็วอย่างมาก เพียงเห็นแสงสีเงินวาบๆ และเขาก็อยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตรแล้ว

“ในที่สุดก็เริ่มใช้งานแล้ว” จื่อเฉินถอนหายใจ แล้วยิ้มอย่างขมขื่น “มันใช้ยาชี่แท้ไปเกือบร้อยขวด และทำความเข้าใจอย่างลึกซึ้งเกือบร้อยครั้ง ถึงได้เริ่มใช้งานได้ ถ้าหากให้คนอื่นฝึก เกรงว่าไม่สามารถเริ่มใช้งานได้ไปตลอดชีวิต เก้าสายฟ้าพิฆาตนี้ฝึกยากจริงๆ และโชคดีที่ได้เป็นศิษย์แกนหลัก ได้การดูแลของผู้อาวุโสไท่ซ่าง ได้ใช้ยาชี่แท้ได้อย่างต่อเนื่อง ไม่เช่นนั้นมันจะไม่มีประโยชน์”

นอกจากการถอนหายใจแล้ว จื่อเฉินชื่นชมยินดีมาก การทะลวงในครั้งนี้ เขาจำเป็นต้องโอ้อวดสักหน่อย

ความคิดปรากฏขึ้นจากปริภูมิสายฟ้า จื่อเฉินอยู่ในห้องเล็ก ๆ ของตัวเอง ใช้เก้าสายฟ้าพิฆาต ทันใดนั้น ห้องก็เต็มไปด้วยแสงสีเงิน เหมือนว่ามีสายฟ้าวุ่นวายทั่วทั้งห้องอย่างไม่หยุดหย่อน เพราะความเร็วนั้นเร็วเกินไป และห้องเล็กเกินไป จึงทำให้เกิดลมกระโชกแรง ตามมาด้วยเสียงแตกเปรี้ยงปร้าง ครู่หนึ่ง เครื่องประดับหยกที่จัดวางอยู่ในห้องเหล่านั้น แทบจะแตกไปเกินครึ่งแล้ว

จื่อเฉินหยุดลง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสุข

“เก้าสายฟ้าพิฆาต มันน่ากลัวจริงๆ ข้าเพิ่งเริ่มใช้เอง ความเร็วก็เร็วมากขนาดนี้แล้ว วิชาท่าก้าวฟ้ากำหนดธรรมดา ไม่มีทางตามข้าไม่ทันเลย” จื่อเฉินตื่นเต้นมาก

“แต่ว่ามันก็มีข้อดีและข้อเสีย ในอนาคตจำเป็นต้องเตรียมยาฟื้นชี่ส่วนหนึ่ง นี่เพิ่งใช้เวลาไปครู่หนึ่ง ชี่แท้ได้ถูกใช้ไปครึ่งหนึ่งแล้ว”

บริโภคอย่างมากด้วยความรวดเร็ว จื่อเฉินคาดการณ์มานานแล้ว และการบริโภคเหล่านี้ ก็อยู่ในขอบเขตที่จื่อเฉินควบคุมได้ และเขาในตอนนี้นั้น ไม่มีอย่างอื่น มีแค่เม็ดยาจำนวนมาก

ทันทีที่เขาเดินออกจากห้อง จื่อเฉินก็เห็นผู้อาวุโสไท่ซ่างซึ่งยืนอยู่นอกประตู และมองเขาด้วยรอยยิ้มตาหยี่