บทที่ 163

“ไม่เลวนี่!”

ดวงตาของชายชราเต็มไปด้วยความชื่นชมยินดี “แม้ว่าจะสิ้นเปลืองพลังอย่างมาก แต่ความเร็วก็ไร้เทียมทานแล้ว เมื่อเทียบกับอัตราส่วนของการสิ้นเปลือง ดูเหมือนว่าต่อไปเจ้าจะต้องเตรียมยาฟื้นชี่ให้มากหน่อย”

ดวงตาของชายชราเต็มไปด้วยพลังราวกับคบเพลิง แค่มองก็ดูออกแล้วว่าจื่อเฉิน ได้ใช้ชี่แท้ทั้งหมดของเขาไปแล้ว

เมื่อได้ยินการประเมินของชายชรา ดวงตาของจื่อเฉินก็สว่างขึ้น และถามว่า “ผู้อาวุโส ความเร็วของข้าเป็นอย่างไรเมื่อเทียบกับยอดฝีมือแดนฟ้ากำหนด?”

ชายชรายิ้มและพูดอย่างแน่ใจว่า “เทียบเท่ากับขั้นสูงสุดแดนฟ้ากำหนดแล้ว”

“อะไรนะ ขั้นสูงสุดแดนฟ้ากำหนด?” จื่อเฉินตกตะลึง และเปลี่ยนเป็นสีหน้าดีใจอย่างยิ่ง เก้าสายฟ้าพิฆาตเป็นเพียงขั้นพื้นฐานเท่านั้น และเพียงหนึ่งสายฟ้า ก็มีความเร็วเช่นนี้ หากตนเข้าใจถึงแก่นใจในธาตุแท้ ก็จะไม่สามารถเปรียบเทียบกับความเร็วของแดนจิตแท้ได้เลยหรือ

ดูเหมือนว่าเขาจะคาดเดาความคิดของจื่อเฉินได้ ชายชรากล่าวว่า “เก้าสายฟ้าพิฆาตนั้นไม่ธรรมดา หากเจ้าเข้าใจความหมายที่แท้จริงของหนึ่งสายฟ้า เจ้าจะสามารถเทียบกับความเร็วของแดนจิตแท้ได้อย่างแน่นอน”

“สุดยอด!” จื่อเฉินกำหมัด นี่เป็นที่พึ่งที่ดีของเขา พริบตาเดียวจื่อเฉินก็พูดอย่างเคารพ ออกมาจากใจ “ขอบคุณผู้อาวุโสที่ทำให้สมปรารถนา”

“ฮ่าฮ่า เจ้าสิ่งนี้เป็นของที่ไร้ประโยชน์ในมือข้า มันถูกมอดกิน แต่มันกลับเกิดประโยน์ในมือเจ้า ทุกอย่างเป็นผลงานของเจ้า มันไม่เกี่ยวอะไรกับคนแก่อย่างข้าเลย” ชายชราหัวเราะ สีหน้าแดงไปทั้งใบหน้า ราวกับดอกไม้ที่เบ่งบาน สุกใสอย่างยิ่ง

“เจ้าเก่งมาก ถ้าไม่ใช่เพราะเหยาเอ๋อ เจ้าคงเป็นศิษย์ของข้าไปแล้ว แต่ไม่เป็นไร ไม่ใช่ศิษย์ ข้าก็จะปฏิบัติต่อเจ้าเหมือนหลานชาย” และกล่าวว่า “ ชายชรามองจื่อเฉิน ราวกับศิษย์พี่มองศิษย์น้อง สายตาเต็มไปด้วยความรักและเมตตา และพูดว่า “ครั้งนี้เจ้าทำสำเร็จแล้ว พูดได้ว่าเป็นความโชคดีมากๆ มาปู่จะให้ของขวัญพบหน้า”

พูดจบ ชายชราก็หยิบของบางอย่างที่เก่าแก่ออกมาจากอ้อมแขนของเขา แต่ของสิ่งนี้กลับไม่ได้ถูกตัวมอดกัดกินเลย ทั้งตัวเป็นสีดำ และในนั้นมีลวดลายมากมาย มันดูเหมือนเกราะเกล็ด และดูเหมือนกระดองเต่า มีลักษณะเป็นวงรี รอบๆตัวขัดเงาจนเรียบมาก ซึ่งระบุไม่ได้ว่ามันคืออะไร

เกราะสีดำนั้นมืดมนอย่างหาที่เปรียบมิได้ ส่องแสงเจิดจ้า มีลวดลายซับซ้อนทั่วทั้งตัว ย่อมไม่ใช่สิ่งของธรรมดาแน่

“ท่านอาวุโส นี่เป็นสิ่งที่ล้ำค่าเกินไป ข้ารับไว้ไม่ได้” สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ไม่ธรรมดาและจื่อเฉินปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“นี่คือค่ายกลป้องกัน มันสามารถช่วยชีวิตเจ้าได้ในช่วงเวลาวิกฤติ แต่ก็ไม่ใช่สิ่งของระดับพรีเมี่ยมอะไร ถือซะว่าเป็นของขวัญที่ปู่จะให้เจ้า สำหรับเจ้า ในอนาคตจะได้เป็นเหมือนเหยาเอ๋อ เรียกข้าว่าปู่ก็ได้” ชายชรายิ้มและพูด

“นี่……!” จื่อเฉินยังคงลังเล เพราะสิ่งนี้มีค่ามากเกินไป

“รับไปเอะ เก็บไว้ใกล้ตัวดีที่สุด หรือจะห้อยไว้ที่คอก็ได้ จำไว้ ว่าเจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้เรียกว่าผู้อาวุโสอีก” ชายชราวางชุดเกราะดำไว้ในมือของจื่อเฉินอย่างบังคับ

“ขอบคุณครับ…ท่านปู่!” จื่อเฉินเก็บชุดเกราะสีดำ และมีความอบอุ่นผุดขึ้นมาในหัวใจของเขา

ดวงตาของชายชรา ก็เต็มไปด้วยความรัก ราวกับว่าเขาพอใจ กับหลานชายคนนี้มาก

เมื่อรับรู้ถึงความเร็วแล้ว ทั้งสองก็หันหลังกลับ