บทที่ 164

“อืม ค่อยว่ากันวันหลัง ใช่ว่าจะไม่เจอกันอีกซะหน่อย จื่อเฉินนะจื่อเฉิน เจ้าอายุยังน้อยๆ การฝึกฝนและบรรลุขั้นเป็นสิ่งที่ศำคัญ จะมาคุยเรื่องรักๆใคร่ๆได้ยังไงกัน” จื่อเฉินพึมพำด้วยเสียงต่ำ ทันทีที่เขาออกจากประตูภูเขา เขาก็เห็นผู้อาวุโสสองคนที่ยืนรอเขาอยู่

รูม่านตาของจื่อเฉินก็หดตัวทันที และดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

“เป็นไปได้อย่างไร?” เมื่อเห็นพวกเขาสองคน จื่อเฉินคิดว่าเขาคิดไปเอง ดวงตาอาจจะพร่ามัว แต่หลังจากที่ขยี้ตาแล้ว ก็ยังเป็นคนสองคน รอบๆ ก็ไม่ได้มีผู้อาวุโสคนอื่น และหลังจากที่ทั้งสองคนเห็นจื่อเฉิน พวกเขาก็เดินตรงมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“ไม่เจอกันนานเลยนะจื่อเฉิน ครั้งนี้พวกเราจะเป็นคนคุ้มกันคอยส่งเจ้าที่สำนักเสวียนอู่เอง ระหว่างทางให้ความร่วมมือกับพวกเราด้วย” ชายอาวุโสชุดแดงหนึ่งในนั้นพูดด้วยรอยยิ้ม แต่สายตากลับดุร้าย ถึงจะยิ้ม แต่กลับให้ความรู้สึกเลือดเย็น

“นี่มันอะไรกัน พวกท่านโดนทำโทษในหอลงโทษไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงออกมาได้ หรือว่าเจ้าสำนักได้กลับมาแล้ว?” จื่อเฉินมองดูทั้งสอง และพูดอย่างไม่เชื่อสายตา

“เปล่าหรอก เพียงแต่แค่ผู้อาวุโสไท่ซ่างเห็นว่าพวกเราสร้างความดีความชอบให้กับสำนักหลิงอู่ อีกอย่างครั้งนี้ก็เป็นความผิดเล็กน้อย ดังนั้นจึงยกโทษพวกข้า ให้พวกข้าคอยคุ้มกันส่งเจ้าไปสำนักเสวียนอู่ ก็ถือว่าทำความดีเพื่อชดเชยความผิด” ชายอาวุโสอีกคนคือชายวัยกลางคน มียิ้มเบาๆบนใบหน้าแล้วกล่าว “อ้อ เกือบลืมไปเลย ผู้อาวุโสไท่ซ่างพูดอีกว่า ช่วงเวลาที่เจ้าออกไปสั่งสมประสบการณ์ พวกข้าก็จะคอยติดตาม คอยปกป้องเจ้าไปด้วย”

จื่อเฉินรู้สึกขมขื่นในใจ ไม่เข้าใจว่าสิ่งที่ทำไปเพื่อสิ่งใด ทำไมถึงให้หลัวเปิ่นกับผู้อาวุโสรองคุ้มกัน สองคนนี้มีความแค้นต่อเขา การคุ้มกันในครั้งนี้ จะเหมือนกับว่าหมาป่าสองตัวคุ้มกันแกะหนึ่งตัวมากกว่านะ

“หรือว่าท่านปู่คิดจะทำร้ายข้า เป็นไปไม่ได้หรอก” จื่อเฉินล้มเลิกความคิดนั้นทันที

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าดังขึ้นในระยะไกล จื่อเฉินหันศีรษะ และเห็นคนสองคนที่เขาไม่ต้องการที่จะเห็น

“หลัวเหมิน อู๋เซิ่ง”

คนสองคนนี้ล้วนถูกลดตำแหน่งด้วยกัน แต่พวกเขาก็ยังคงรู้ใจกันและกัน และเดินเคียงข้างกัน เหลือก็แค่ไม่ได้จับมือกันเท่านั้นเอง

“อารอง ท่านออกมาแล้ว ก่อนหน้านี้ได้ยินข่าวนี้ ข้าไม่อยากจะเชื่อเลย” เมื่อเห็นหลัวเปิ่น หลัวเหมินรู้สึกตื่นเต้นมาก เพราะผู้ที่เป็นที่พึ่งพาของเขาได้กลับมาแล้ว

“ท่านปู่” ดวงตาของอู๋เซิ่งก็แดงเช่นกัน ช่วงเวลานี้ ข้าเกือบจะพังทลายและต้องเผชิญหน้ากับเรื่องซุบซิบนินทาทั้งวัน

“ท่านปู่ / อารอง พวกท่านจะไปทำอะไร?” เมื่อญาติพี่น้องเจอหน้ากัน ฉากนี้ช่างซาบซึ้งใจ จื่อเฉินไม่พูดอะไรเลย และก็ไม่ได้เร่งอีกฝ่าย จากนั้นไม่นาน ทั้งสองก็ถามเป็นเสียงเดียวกัน

มีรอยยิ้มที่อธิบายไม่ถูก บนใบหน้าของผู้อาวุโสทั้งสองในเวลาเดียวกัน และพวกเขาก็มองไปที่จื่อเฉินแล้วพูดว่า “คุ้มกันจื่อเฉินไปสำนักเสวียนอู่ และปกป้องเขาในช่วงระยะเวลาที่เขาสั่งสมประสบการณ์ข้างนอก เพราะถึงยังไงข้างนอกก็เต็มไปด้วยอันตราย อาศัยเพียงแดนชี่แท้มันไม่เพียงพอในการป้องกันตัวเองหรอก”

หลังจากที่หลัวเหมินกับอู๋เซิ่งได้ยิน ใบหน้าก็ปากฎรอยยิ้มออกมา แล้วหันหลังไปมองจื่อเฉิน ด้วยแววตามืดมนแล้วพูดว่า “จื่อเฉิน ข้าจะรอเจ้ากลับมา เจ้าต้องมีชีวิตรอดกลับมานะ”

“ฮ่าฮ่า จื่อเฉิน อยู่ข้างนอก การรักษาชีวิตเป็นสิ่งสำคัญที่สุด” หลัวเหมินก็หัวเราะเช่นกัน

“เอาล่ะ พวกข้าควรไปได้แล้ว” จื่อเฉินทำหน้านิ่ง แล้วกล่าว

“ได้เวลาไปแล้ว พวกเจ้ากลับไปเถอะ พวกข้าจะกลับมาในอีกไม่นาน” ผู้อาวุโสทั้งเน้นย้ำคำว่า อีกไม่นาน

อู๋เซิ่งกับหลัวเหมินกำลังหัวเราะ พวกเขารู้ว่า ที่พึ่งพาของพวกเขาจะกลับมาเร็วๆ นี้ แต่สำหรับจื่อเฉิน ก็บอกไม่ได้ว่า บางทีก็อาจจะกลับมาไม่ได้อีก