บทที่ 208

สองวันผ่านไป อาการบาดเจ็บของหวางเซียนเอ๋อก็หายเป็นปกติโดยสมบูรณ์ กองกำลังเสริมของเมืองหยุนเมิ่งก็ยังมาไม่ถึงสักที ทั้งสองคนจึงตัดสินใจที่จะออกเดินทาง แต่ก่อนหน้านี้ ทั้งสองคนควรที่จะไปตามทิศทางของเมืองหยุนเมิ่งก่อน เพื่อลองไปเสี่ยงโชคชะตา

ในค่ำคืนหนึ่งที่มืดมิด จื่อเฉินได้บอกลากับพวกชาวบ้าน ทุกคนต่างก็พากันมาส่ง สายตาเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

“จื่อเฉิน เจ้ามีเวลาก็มาหากันบ้าง หมู่บ้านชิงสุ่ยนี้ก็คือบ้านของเจ้า” ผู้ใหญ่บ้านร่างกายสั่นเทา แล้วก็นำกระเป๋ามอบให้กับจื่อเฉิน

“ก่อนที่จะจากกันไป ก็ไม่มีสิ่งของดี ๆ อะไรที่จะมอบให้ พวกเนื้อแห้งเหล่านี้ให้เจ้าไปก็แล้วกัน จะได้ไว้กินระหว่างเดินทาง และจะต้องระมัดระวังตัวด้วย” คนฆ่าสัตว์ก็ได้มอบเนื้อแห้งถุงหนึ่งให้

“ระมัดระวังความปลอดภัยให้มาก พวกชายชุดดำนั้นยังไม่ได้จากไปที่ไหนไกล เมื่อวานตอนที่ข้าไปล่าสัตว์บนเขา ยังได้ยินเสียงร้องของไอ้นกประหลาดนั่นอยู่เลย” นายพรานเดินเข้ามา พร้อมกับมอบเสื้อผ้าให้

จื่อเฉินซาบซึ้งใจอย่างมาก พร้อมกับกล่าวปฏิเสธ เพราะเขารู้ดีว่าการดำรงชีพของพวกชาวบ้านนั้นก็ไม่ค่อยจะดีสักเท่าไร

“เอาไปเถอะ พวกเจ้ากำลังหลบหนีเอาชีวิตรอด จำเป็นจะต้องมีอาหารที่เพียงพอ บาดแผลของเสี่ยวเซียนก็เพิ่งจะหายดี จำเป็นต้องกินอาหารบำรุงอีกมาก”

“ใช่สิ นำไปเถอะ ระหว่างทางอย่าได้ให้เสี่ยวเซียนต้องทนลำบาก แม่นางที่สวยงามคนนี้ ครั้งก่อนได้รับบาดเจ็บสาหัสมาก เจ้าเป็นผู้ชาย จะต้องปกป้องดูแลหล่อนให้ดี”

พวกชาวบ้านพูดกันคนละคำสองคำ จื่อเฉินก็ไม่อาจปฏิเสธได้ จึงต้องรับเอาพวกเสบียงอาหารเหล่านี้ นี่คือสิ่งของที่พวกเขาต้องการ ส่วนสิ่งอื่นจะมีหรือไม่มีก็ได้ เพราะการหลบหนี ไม่สามารถที่จะนำสิ่งของติดตัวไปจำนวนมากได้

ในที่สุดทั้งสองคนก็จากไป หวางเซียนเอ๋อมีน้ำตาคลอเบ้า อาศัยอยู่ที่นี่มาเป็นระยะหนึ่ง สภาพชีวิตของพวกชาวบ้าน เธอเองก็รับรู้เป็นอย่างดี แต่ในตอนที่เธอบาดเจ็บ ก็มีทั้งเนื้อ มีทั้งน้ำซุปในทุกมื้ออาหาร สำหรับเธอแล้ว ไม่ถือว่ามีอะไรพิเศษ แต่สิ่งของเหล่านี้ในมุมมองของชาวบ้านแล้ว กลับเป็นเหมือนชีวิตเลยทีเดียว

พวกชาวบ้านวนเวียนสับเปลี่ยนกันดูแลจื่อเฉิน ทุกวันก็ได้นำอาหารที่บำรุงร่างกายมาให้โดยตลอด ถึงขนาดที่ว่ามีอยู่วันหนึ่งนายพรานแทบจะต้องจบชีวิตในตอนที่เก็บโสม แต่ก็ยังคงสามารถนำโสมกลับมาได้ พร้อมกับร่างกายที่บาดเจ็บ

ทั้งสองคนเดินอยู่ในป่า ช่วงกลางวันพักผ่อน ช่วงกลางคืนเดินทาง ครั้งนี้ หวางเซียนเอ๋อเป็นผู้นำทางและดูแลจื่อเฉิน เพราะร่างกายของเธอหายเป็นปกติดีแล้ว และพลังความสามารถก็แข็งแกร่งกว่าจื่อเฉินมากด้วย

สองวันผ่านไป ท่ามกลางป่าแห่งหนึ่ง ทั้งสองคนถูกลอบโจมตี

โดยเป็นกลุ่มชายคลุมหน้า ที่เชี่ยวชาญการลอบสังหาร โดยพวกเขาได้ปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบสนิท เวลาจู่โจมกลับรุนแรงดั่งฟ้าผ่า ภูเขาถล่มพื้นดินทลาย ทำร้ายผู้คนบาดเจ็บจำนวนมาก และมีเจตนาสังหารอย่างไร้ที่สิ้นสุด

ในสถานการณ์ที่ไม่ทันตั้งตัว หวางเซียนเอ๋อจึงเสียเปรียบเล็กน้อย

“นี่คือคนของหอทลายฟ้า คิดไม่ถึงว่าจะกล้ามาถึงเมืองหยุนเมิ่งเพื่อลอบสังหารข้า” พวกชายคลุมหน้าเหล่านี้มีเป้าหมายที่ชัดเจน โดยเล็งไปที่หวางเซียนเอ๋อ ถ้าหากลงมือจัดการกับจื่อเฉิน อีกคนหนึ่งก็จะต้องตายลงอย่างแน่นอน

ระหว่างการต่อสู้กลางป่า จื่อเฉินรับรู้ได้ถึงพลังความสามารถอันแข็งแกร่งของหวางเซียนเอ๋อ เธอที่อายุยังน้อย ถือได้ว่าเป็นอัจฉริยะอย่างแท้จริง แสงสีแดงเปล่งประกายรอบกาย ย้อมท้องฟ้าจนกลายเป็นสีแดงไปเกือบครึ่ง และปล่อยพลังออกไปอย่างต่อเนื่อง ราวกับงูทิพย์ที่เลื้อยลดคดเคี้ยว แต่ทรงพลังอานุภาพอย่างที่สุด