บทที่ 209

หวางเซียนเอ๋อทั้งกระโดดโลดเต้นและร้องตะโกน ราวกับเด็กน้อย ที่ตื่นเต้นดีใจอย่างที่สุด

จื่อเฉินเองก็ตื่นเต้นดีใจ หลบหนีมาตลอดทาง ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงจุดหมายปลายทางแล้ว เขตสายฟ้าอยู่เบื้องหน้านี้แล้ว

หลบหนีเอาชีวิตรอดมาเป็นเวลานาน ในที่สุดวันนี้ก็พบกับแสงสว่างแห่งความหวังแล้ว จะไม่ให้เขาตื่นเต้นได้อย่างไร

ทั้งสองคนเดินต่อไปข้างหน้า พลังอานุภาพสวรรค์ก็ยิ่งแข็งแกร่งรุนแรงขึ้น ร่างกายของหวางเซียนเอ๋อเปล่งรัศมีสีแดงออกมา เพื่อต้านทานพลังอานุภาพแรงดันนี้ เนื่องจากเธอบาดเจ็บสาหัส จึงก้าวเดินไปด้วยความยากลำบาก ใบหน้าที่สวยงามก็ขาวซีดไปหมด ส่วนจื่อเฉินนั้นมีร่างกายที่แข็งแกร่ง และได้รับบาดเจ็บน้อยกว่า จึงเดินหน้าต่อไปได้ราบรื่นกว่าเล็กน้อย

“เปรี้ยงเปรี้ยง! ” “เปรี้ยงเปรี้ยง! ”

เสียงฟ้าร้องดังสนั่น มังกรสายฟ้าฟาดผ่าลงมาอย่างกับเริงระบำ เสียงดังก้องออกไปเกินสิบกว่าลี้ จนแสบแก้วหูไปหมด

เดินหน้าต่อไปอีกหลายลี้ พลังอานุภาพสวรรค์ก็ยิ่งน่าสะพรึงกลัวขึ้น ในขณะเดียวกัน เสียงเปรี้ยง ๆ ก็ยิ่งจะดังกึกก้องมากขึ้น มีทั้งเสียงฟ้าร้อง สายฟ้าผ่าลงมาเป็นระยะ

บริเวณโดยรอบเงียบวังเวงไปหมด ไม่มีต้นไม้ใบหญ้า ไม่มีเสียงนกร้องหรือกลิ่นหอมของดอกไม้ มีเพียงแต่เสียงฟ้าร้องครั่นครืน บนท้องฟ้าไม่มีนกบินบนพื้นดินไม่มีสัตว์เคลื่อนไหวไปมา ไม่มีร่องรอยของสิ่งมีชีวิตอะไรเลยแม้แต่น้อย เหมือนกับว่าเป็นดินแดนอันตราย

“นี่ก็คือเขตสายฟ้าอย่างนั้นเหรอ? ”

มองไปยังเขตสายฟ้าที่อยู่เบื้องหน้า ดวงตาของจื่อเฉินเต็มไปด้วยตื่นตะลึง

ตำนานเล่าว่าเขตสายฟ้าคือมุมส่วนหนึ่งของตำหนักเทพสายฟ้าที่เปลี่ยนแปลงมาอย่างอัศจรรย์ ในจินตนาการของจื่อเฉินนั้น น่าจะมีขนาดประมาณหนึ่งร้อยเมตร แต่เขตสายฟ้าที่เห็นอยู่เบื้องหน้านี้ มีขนาดกว้างใหญ่ถึงสิบลี้เลย อีกทั้งยังมีลำแสงสีเงินประกายเจิดจ้า มีฟ้าร้องและฟ้าผ่ากระหน่ำลงมาอย่างต่อเนื่อง มังกรสายฟ้าฟาดผ่าอย่างกับเริงระบำ เกิดเสียงดังสนั่นกึกก้องไปทั่ว

เกิดสายฟ้าแลบขึ้นอย่างไม่ขาดสาย ไม่มีวันสิ้นสุด เสียงฟ้าร้องดังสนั่นกึกก้อง ฟ้าผ่าเปรี้ยง ๆ กระหน่ำลงมาอย่างต่อเนื่อง นี่คือดินแดนลึกลับ ที่ไม่ธรรมดา สายฟ้าแลบเจิดจ้าพร่างพราว ดุจดั่งเสียงคำรามของมังกรที่โกรธแค้น

แม้จะบอกว่าเขตสายฟ้าอยู่เบื้องหน้าแล้ว แต่กลับรู้สึกเหมือนว่าอยู่ในอีกมิติหนึ่ง แม้ว่าฟ้าร้องและฟ้าผ่าจะรุนแรงขนาดไหน ก็ไม่สามารถที่จะหลุดพ้นออกไปจากที่ตรงนี้ได้ ราวกับว่ามีเกราะใสขนาดใหญ่ขวางกั้นอยู่ แบ่งแยกฟ้าร้องฟ้าผ่าเอาไว้ โดยปล่อยให้สายฟ้ากระหน่ำฟาดเปรี้ยง ๆ แต่ก็ไม่สามารถจะพุ่งออกไปจากบริเวณส่วนนี้ได้

เหลือระยะทางอีกหนึ่งพันเมตรก็จะถึงเขตสายฟ้าแล้ว หวางเซียนเอ๋อเหน็ดเหนื่อยจนทนไม่ไหวแล้ว เธอแทบจะไม่สามารถขยับเคลื่อนไหวร่างกายได้เลย ซึ่งร่างกายที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสมานั้นเมื่อเผชิญหน้ากับพลังอานุภาพสวรรค์นี้ มันช่างต้านทานไม่ไหวเสียจริงเลย

จื่อเฉินยังดีกว่าเล็กน้อย ขณะนี้ยังไม่มีอาการอะไรที่ผิดปกติ เพียงแต่รู้สึกว่าพลังอานุภาพแรงกดดันอันหนักหน่วงทำให้จิตใจของเขาไม่ค่อยสบายสักเท่าไร

“ที่นี่ล้วนมีแต่สายฟ้าทั้งนั้น มียอดฝีมือที่ไหนกันล่ะ? ” จื่อเฉินเงยหน้าขึ้นมองไปโดยรอบ ซึ่งทั้งสี่ทิศก็ว่างเปล่าไม่มีอะไร มีเพียงแค่เขตสายฟ้าขนาดใหญ่ที่นั่นเพียงอย่างเดียว โดยมีความยาวนับสิบลี้ ราวกับมังกรสายฟ้าตัวหนึ่งที่กำลังหมอบคว่ำอยู่

“ยอดฝีมือที่แท้จริงนั้นล้วนอยู่ภายในเพื่อหลอมอาวุธ” เสียงฟ้าร้องครั่นครืน สั่นสะเทือนแก้วหูไปหมด หวางเซียนเอ๋อพูดขึ้นเสียงดัง เมื่อพูดจบลง ก็ไอออกมา อาการทรุดหนักขึ้น

พลังอานุภาพสวรรค์ยากที่จะคาดเดาได้ สายฟ้าก็น่าสะพรึงกลัว ราวกับอสรพิษสายฟ้าที่ร้ายกาจ และทรงอานุภาพอย่างที่สุด เมื่อจื่อเฉินมองเห็นแวบแรกแล้ว ก็ตัดสินใจละทิ้งความคิดที่จะดูดซับสายฟ้าเพื่อทะลวงกายในทันที ในขณะเดียวกัน ก็เกิดความสงสัยขึ้นกับวิชาทะลวงกายฟ้าร้องเป็นครั้งแรกด้วย

เพราะว่าพลังอานุภาพของสายฟ้านั้น มันช่างรุนแรงหนักหน่วงมากเหลือเกิน เมื่อได้ยินว่าด้านในมียอดฝีมือกำลังหลอมอาวุธอยู่ เขายิ่งตกตะลึงมากขึ้นไปอีก

“ด้านนอกไม่มียอดฝีมือเลย อย่างนั้นพวกเราจะต้องเข้าไปด้านในใช่หรือไม่? ”