บทที่ 210

“เจ้าหนีไปเถอะ ไม่ต้องห่วงข้าหรอก” หวางเซียนเอ๋อผลักตัวจื่อเฉินออกไปอย่างไร้เรี่ยวแรง และอ่อนแออย่างมาก ส่วนใบหน้าที่สวยงามนั้น ก็ขาวซีดไปหมดแล้ว

“เจ้าพูดอะไรแบบนี้ วันนั้นเจ้าเคยได้ใช้ชีวิตปกป้องข้าเอาไว้ วันนี้ข้าจะมาทิ้งเจ้าไปได้อย่างไรกัน” จื่อเฉินจับตัวหวางเซียนเอ๋อแน่น

“วิ้งงง! ”

ในขณะนั้น ร่างกายของจื่อเฉินก็ปรากฏแสงสีเงินขึ้น เหมือนกับอสรพิษสายฟ้าขนาดเล็ก พันไปตามท่อนแขนของจื่อเฉิน และเข้าไปสู่ร่างกายของหวางเซียนเอ๋อ โดยจื่อเฉินมีพลังแค่แดนชี่แท้ ชี่แท้ไม่สามารถควบแน่นและออกไปจากร่างกายได้ จึงทำได้เพียงถ่ายทอดกำลังผ่านไปตามท่อนแขน

ชี่แท้จำนวนมาก ราวกับน้ำไหล เข้าสู่ร่างกายของหวางเซียนเอ๋อ จากนั้นก็พุ่งเข้าสู่ผิวกาย ชี่แท้ใสบริสุทธิ์ ราวกับน้ำที่อบอุ่น ทันใดนั้น ก็ทำให้ร่างกายของหวางเซียนเอ๋อเปล่งประกายสดใสขึ้นทันที

อานุภาพของสายฟ้าที่น่าสะพรึงกลัว ถูกสกัดกั้นเอาไว้ที่ด้านนอก ความรู้สึกที่อัดอั้นไม่สบายตัวก็สูญหายไป

“เจ้า......! ” หวางเซียนเอ๋อตกตะลึงอย่างมาก จื่อเฉินที่มีพลังอยู่แค่แดนชี่แท้ คิดไม่ถึงว่าจะสามารถต้านทานพลังอานุภาพแรงดันของสายฟ้าที่เธอเองยังไม่สามารถต้านทานได้ และยังจะดูเหมือนง่ายดายด้วย ในขณะเดียวกัน สิ่งที่ทำให้หวางเซียนเอ๋อสีหน้าเปลี่ยนไปนั้นก็คือพลังงานในร่างกายของจื่อเฉิน ที่คาดไม่ถึงว่าจะมีความรู้สึกเหมือนกับสายฟ้าอย่างไรอย่างนั้น

ตลอดทางที่ผ่านมา หวางเซียนเอ๋อพบว่าจื่อเฉินยิ่งดูเหมือนจะลึกลับมากขึ้น ราวกับว่ามีเมฆดำบดบังอยู่หลายชั้น ซึ่งเมื่อสลายไปหนึ่งชั้นแล้ว ก็ยังมีอีกหนึ่งชั้น ซึ่งมองไม่ทะลุสักที

เสียงของหวางเซียนเอ๋อ ถูกเสียงสายฟ้ากลบมิด จื่อเฉินไม่ได้ยิน โดยเวลานี้ทั้งสองคนอยู่ห่างจากเขตสายฟ้า ไม่ถึงห้าร้อยเมตรแล้ว

ชายคลุมหน้าที่อยู่ด้านหลัง เดินตามมาติด ๆ รอบกายมีลำแสงเจิดจ้า เพื่อต้านทานพลังอานุภาพแรงดันของสายฟ้า สำหรับพวกเขาที่ไม่ได้รับบาดเจ็บนั้น ถือว่ามีความแข็งแกร่งอย่างมาก สามารถที่จะต้านทานแรงกดดันและเดินต่อไปด้านหน้าได้ แต่ก็ไม่ได้ง่ายดายเหมือนอย่างจื่อเฉิน

“ยืนหยัดต่อไปนะไอ้หนุ่ม อย่าให้พวกข้าไล่ตามได้ทันล่ะ พยายามเข้าสู่เขตสายฟ้าให้ได้ ไม่อย่างนั้นชีวิตของเจ้าจะต้องสิ้นสุดลงภายในวันนี้”

“เจ้าล่วงเกินหอทลายฟ้าของพวกข้า นอกจากฆ่าตัวตายแล้ว ก็ไม่มีทางเลือกอื่นใดอีก”

จื่อเฉินไม่ได้สนใจอีกฝ่ายหนึ่ง ลำแสงสีเงินรอบกายของเขายิ่งโชติช่วงมากขึ้น โดยพลังอานุภาพของสายฟ้าที่น่าสะพรึงกลัวนั้น เหมือนจะไปกระตุ้นร่างกาย ทำให้วิชาทะลวงกายฟ้าร้องของเขา ขับเคลื่อนรวดเร็วยิ่งขึ้น และปลดปล่อยพลังงานสายฟ้าออกมาเป็นจำนวนมาก

ในที่สุดทั้งสองคนก็หยุดอยู่ตรงที่ระยะห่างจากเขตสายฟ้าประมาณหนึ่งร้อยเมตร ไม่เดินหน้าต่อไปอีก อย่างแรกก็เพราะพลังอานุภาพแรงดันของสายฟ้ายิ่งรุนแรงหนักหน่วงมากขึ้น ส่วนอีกอย่างหนึ่ง ก็เพราะว่าชายคลุมหน้าไม่ได้ไล่ตามมา เมื่อพวกเขาอยู่ที่บริเวณประมาณสามร้อยเมตร ก็ลดความเร็วในการเคลื่อนที่ลง ประมาณสองร้อยเมตร ก็ยากที่จะเคลื่อนที่ต่อไปข้างหน้าได้ นานนานทีกว่าจะก้าวเท้าออกมาได้สักหนึ่งก้าว

“ฮึ ไอ้คนพวกนี้ช่างดื้อรั้นเสียจริง” จื่อเฉินหันหลังกลับ มองไปที่พวกชายคลุมหน้าเหล่านั้น แล้วก็ส่งเสียงฮึอย่างเย็นชา

ชายคลุมหน้านานทีกว่าจะก้าวได้หนึ่งก้าว แต่ก็ยังคงไม่ยอมละทิ้งโอกาส ที่จะขยับเข้าใกล้มาอีก

จื่อเฉินกับหวางเซียนเอ๋อจับมือกันแล้วก็นั่งลง ทางหวางเซียนเอ๋อกำลังฟิ้นฟูอาการบาดเจ็บ ส่วนจื่อเฉินก็มองไปที่พวกเขาเหล่านั้นอย่างเย็นชา

“ข้าไม่เดินต่อไปแล้ว จะรอพวกเจ้าอยู่ที่นี่ ดูสิว่าพวกเจ้าจะมีความสามารถแค่ไหนกัน”

“ไอ้พวกสวะทั้งหลาย ที่ไม่กล้าเปิดเผยตัวตน อย่าได้ตายลงไปภายใต้พลังอานุภาพนี้ล่ะ ข้ายังคงรอให้พวกเจ้ามาลงมือสังหารอยู่”

“เฮ่ย เฮ่ย ไอ้สวะคนสุดท้ายนั่น เจ้าเชื่องช้ามากเหลือเกิน รีบตามมาเร็วหน่อยสิ ข้ารอเจ้าอยู่ที่นี่”