บทที่ 211

ชายคลุมหน้ากัดฟัน ก่อนหน้านี้ยังสามารถโต้เถียงกลับไปได้บ้าง แต่ตอนสุดท้ายที่จื่อเฉินพูดนั้น ช่างหยาบคายเป็นอย่างมาก คิดไม่ถึงว่าจะแบ่งพวกเขาออกเป็นหมายเลข ช่างน่าเกลียดยิ่งนัก พวกเขาสงบเงียบไม่พูดอะไร ไม่ยอมจำนน และยังโจมตีเข้าใส่อยู่ตลอด ทั้งที่รู้ว่าไม่เกิดประโยชน์ แต่ก็ยังปล่อยชี่กระบี่ออกไปต่อเนื่อง เพื่อระบายความแค้นที่อัดอั้นในใจ

“ไอ้พวกไม่ได้เรื่อง ช่างมีความพยายามมั่งมุ่นเสียจริง ยังยืนหยัดอยู่อีก” สีหน้าท่าทางเยาะเย้ยของจื่อเฉินได้หมดสิ้นไปแล้ว และเกิดเปลวไฟขึ้นในสายตา การที่ถูกไล่ล่ามาตลอดนั้น ทำให้ไฟแค้นที่สุมอยู่ในจิตใจของเขา พุ่งขึ้นถึงขีดสุด จำเป็นต้องระบายออกมา

และในเวลานี้ ก็ถือเป็นเวลาที่เหมาะสม

“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง สามารถยืนหยัดคนเดียวต่อไปได้ไหม? ” จื่อเฉินมองไปยังหวางเซียนเอ๋อที่อยู่ด้านข้าง

หวางเซียนเอ๋อลืมตาขึ้น การที่เธอนั่งสมาธิบำเพ็ญมาเกือบหนึ่งชั่วโมง ทำให้อาการบาดเจ็บของเธอฟื้นฟูขึ้นไม่น้อย โดยเธอได้พยักหน้าให้กับจื่อเฉิน จากนั้นลำแสงสีแดงรอบกายก็ส่องสว่างวับวาว ราวกับมีเกราะกั้นสลัวปรากฏขึ้น พลังอานุภาพแรงดันของสายฟ้า ถูกเธอสกัดกั้นเอาไว้ที่ด้านนอก

“ตกลง ข้าจะไปจัดการไอ้พวกนั้นเดี๋ยวนี้” จื่อเฉินปล่อยมือของหวางเซียนเอ๋อ ดวงตาแสดงออกถึงความเย็นชา การที่ถูกไล่ล่ามาตลอดทางนั้น เวลานี้ถึงคราวที่จะต้องเอากลับคืนบ้างแล้ว

“เจ้าอย่าได้บุ่มบ่ามเกินไปนัก ระวังตัวด้วย”

เสียงของหวางเซียนเอ๋อดังขึ้นมาจากด้านหลัง

“ข้ารู้ว่าอะไรควรไม่ควร” จื่อเฉินไม่แม้แต่จะหันหลังกลับ ลำแสงสีเงินเปล่งประกายรอบตัว และมุ่งหน้าไปหาชายคลุมหน้าที่อยู่ใกล้เขามากที่สุด

“ไอ้หนุ่มเจ้าช่างรนหาที่ตายเสียจริง! ”

ชายคลุมหน้าแสดงเจตนาสังหารขึ้นในแววตา กระบี่ยาวในมือส่องประกายวับวาว และปล่อยชี่กระบี่พุ่งตรงเข้าใส่จื่อเฉินในทันที ภายในระยะใกล้ ชี่กระบี่ไม่แหลกสลาย พลังอานุภาพยังคงรุนแรง และแฝงไปด้วยพลังสังหารอย่างดุดัน

“สวบ! ”

จื่อเฉินขยับเท้าเล็กน้อย ก็หลบหลีกชี่กระบี่นั้นได้ ร่างกายเปรียบดั่งผีสาง ทันใดนั้นก็แวบมาอยู่ที่ด้านข้างของชายคลุมหน้า ที่ระยะประมาณสิบเมตร

เก้าสายฟ้าพิฆาต รวดเร็วอย่างมาก แม้จะอยู่ท่ามกลางพลังอานุภาพสวรรค์ ก็ไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย

เขามีท่าทางเย็นชา ลำแสงสีเงินเจิดจ้าสว่างไสวรอบกาย ดุจดั่งเทพนักรบเกราะเงิน ดวงตาเย็นชาไร้ความปราณี กำหมัดแน่น เกิดสายฟ้าฟาดกระหน่ำ และชกหมัดตรงเข้าใส่ศีรษะของอีกฝ่ายหนึ่งทันที

หมัดนี้ ทรงอานุภาพอย่างที่สุด นอกจากพลังหมัดแล้ว ยังจะมีไฟความโกรธแค้นอย่างหนักหน่วงผสมรวมอยู่ด้วย

ชายคลุมหน้าคาดคะเนไม่ถึงว่าจื่อเฉินจะมีความรวดเร็วมากขนาดนี้ จึงตกใจอย่างมาก ถึงกับพลันหรี่ตาลง ขยับเท้า เพื่อที่จะหลบหลีกไปยังด้านข้าง แต่จื่อเฉินปล่อยหมัดรวดเร็วมาก และเป็นเพราะว่าอยู่ในเขตสายฟ้า ชายคลุมหน้ายังจะต้องต้านทานพลังอานุภาพแรงดันด้วย จึงทำให้ความเร็วลดลงไปอย่างมากทีเดียว

“บึ้มมม! ”

พลังหมัดที่แข็งแกร่งดุดันของจื่อเฉิน ชกเข้าใส่ที่ศีรษะของอีกฝ่ายหนึ่งอย่างจัง เกิดเสียงดังบึ้ม อีกฝ่ายหนึ่งร่างกายสั่นไหว ถอยหลังลงไปสองก้าว เกราะลำแสงจิตแท้รอบกายสั่นสะเทือน แต่ไม่ได้รับบาดเจ็บ

เพราะความที่ห่างกันถึงสองขั้นแดน การโจมตีของจื่อเฉินนั้นครั้งนี้ไม่สามารถทำลายเกราะป้องกันได้ เขาในตอนนี้ อย่างมากที่สุดก็แค่สามารถสังหารแดนฟ้ากำหนดได้เท่านั้น

“ไอ้หนุ่ม แกกล้าดีอย่างไรถึงลงมือกับข้า รนหาที่ตายหรือไง” ชายคลุมหน้าโกรธจัด เพราะหมัดเมื่อครู่นี้ สั่นสะเทือนจนศีรษะของเขาวิงเวียนไปหมด

“แกต่างหากที่รนหาที่ตาย ข้าไม่เชื่อว่าจะไม่สามารถทำลายเกราะป้องกันของเจ้าได้” ดวงตาของจื่อเฉินแสดงความเย็นชา เก้าสายฟ้าพิฆาตใต้ฝ่าเท้ากระพริบอย่างไม่หยุด ราวกับสายฟ้า ที่เคลื่อนตัวไปมา ภายในพื้นที่ขนาดเล็กนี้