บทที่ 212

“นิ้วสายฟ้า! ”

จื่อเฉินตะโกนดัง จำใจที่จะต้องแสดงทักษะการต่อสู้ระดับหนึ่งออกมา ทันใดนั้น ที่ปลายนิ้วก็มีลำแสงสีเงินประกายวับวาว เจิดจ้าสว่างไสว และสายฟ้าก็พลันปรากฏขึ้น

ภายในเขตสายฟ้า เกิดเสียงฟ้าร้องดังกึกก้อง เวลานี้ เหมือนว่าจะได้รับแรงกระตุ้นจากสายฟ้าภายนอก เสียงฟ้าร้องยิ่งดังชัดเจนมากขึ้น จนสะเทือนไปถึงแก้วหู ในขณะเดียวกัน จื่อเฉินก็พบว่าพลังงานสายฟ้าบนนิ้วสายฟ้านั้น ดูเหมือนจะแข็งแกร่งทรงพลังมากขึ้นด้วย

แสงสายฟ้าที่ปลายนิ้วส่องประกาย ราวกับมังกรสายฟ้าพุ่งออกมา และทรงอานุภาพอย่างที่สุด ทำให้ชายคลุมหน้าถึงกับตกใจ เขาถอยร่นอย่างรวดเร็ว เพื่อต้องการจะหลบหลีกการโจมตีครั้งนี้

“ตูมมม! ”

สายฟ้ากระพริบไสว ประกายแสงเจิดจ้าขึ้น ในพริบตา และก็ระเบิดขึ้นบนร่างของชายคลุมหน้า พลังงานที่น่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายไปทั่ว เกราะลำแสงจิตแท้รอบกายของชายคลุมหน้านั้น ก็สั่นไหวขึ้นอย่างรวดเร็ว

เกราะลำแสงจิตแท้สั่นไหวเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้แตกสลาย ชายคลุมหน้าเปลี่ยนจากความตกใจกลายเป็นความปิ่ติยินดี หัวเราะเสียงดังและพูดขึ้นว่า “ฮ่าฮ่า พลังของเจ้านี่มีแต่ชื่อจริง ๆ ไม่เห็นจะทำลายเกราะป้องกันของข้าได้เลย”

ชายชุดดำที่อยู่ไกลออกไป ก็โล่งใจลงได้บ้าง ซึ่งสายฟ้าฟาดเมื่อครู่นี้ มันน่าตกใจอย่างมาก แต่น่าเสียดายที่พลังนั้นดูยิ่งใหญ่และรุนแรง แต่กลับมีอานุภาพที่ไม่ดุดันเท่าไร ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็ได้ปล่อยพลังโจมตีออกไปอย่างต่อเนื่อง เพื่อช่วยเหลือเพื่อนคนอื่นที่มาด้วยกัน

“ข้าจะดูว่าไอ้กระดองเต่าของเจ้านั้นจะแข็งแกร่งทดทานมากแค่ไหน” ปล่อยพลังใส่นานเท่าไรแล้วก็ยังไม่แตกสลายสักที จื่อเฉินไม่ยอมแพ้ และปล่อยพลังใส่อย่างไม่ยั้ง

พลังทั้งหมดนี้มีนิ้วสายฟ้าเป็นพลังที่สุดยอดที่สุด เกิดเสียงดังตูมตามขึ้น เหมือนกับสายฟ้าในเขตสายฟ้า ที่พุ่งออกไปยังภายนอก โดยเขาปล่อยทั้งหมัดลำแสง และพลังสายฟ้าเข้าใส่ อย่างไม่หยุดยั้ง

“ฮ่าฮ่า ไม่มีประโยชน์หรอกไอ้หนุ่ม” ชายคลุมหน้าหัวเราะเสียงดัง

จื่อเฉินโกรธจัดจนหายใจถี่ แต่ก็หมดหนทาง

“จื่อเฉิน เจ้าปล่อยพลังใส่เขาให้เข้าเคลื่อนที่ไปด้านในนั้น และให้พลังอานุภาพแรงดันสายฟ้าสังหารเขา” ทันใดนั้นเสียงของหวังเซียนเอ๋อก็ดังขึ้น

“ใช่เลย! ” จื่อเฉินดวงตาเป็นประกาย “ข้าสังหารแกไม่ได้ แต่ข้าสามารถปล่อยพลังใส่แกจนเคลื่อนตัวเข้าไปด้านในของพลังอานุภาพแรงดันนี้ได้ แล้วดูว่าแกจะตายหรือไม่”

เมื่อขยับเท้า ลำแสงสีเงินก็ประกายแสงขึ้น จื่อเฉินก็มาถึงที่ด้านหลังของชายคลุมหน้า จากนั้นก็ชกหมัดเข้าใส่อย่างรุนแรง โดยครั้งนี้ไม่ได้ชกไปที่ศีรษะ แต่ชกไปที่แผ่นหลัง

“ตูมม! ”

เมื่อชกหมัดออกไป ชายชุดดำก็เคลื่อนไหวไปข้างหน้าเล็กน้อย ร่างกายโซเซ เกือบจะล้มคะมำ

”บึ้มมม! ”

จื่อเฉินไม่ได้ให้เวลาอีกฝ่ายหนึ่งตั้งหลักเลย แวบหายตัวไป แล้วก็ชกเข้าใส่อีกหมัด ชายคลุมหน้าก็เคลื่อนไปข้างหน้าอีกเล็กน้อย

จื่อเฉินลงมืออย่างไม่หยุด และรวดเร็วด้วย ชายคลุมหน้าถึงกับไม่มีโอกาสตอบโต้เลย ร่างกายโซเซไปมา ทำได้เพียงอาศัยเกราะลำแสงขนาดใหญ่ ที่คล้ายกับกระดองเต่านั้น ปกป้องคุ้มกันอย่างเดียว

“แย่แล้ว หากเป็นแบบนี้ต่อไป อีกไม่นานคงจะถูกชกจนเข้าไปอยู่ด้านในนั้นเป็นแน่”