บทที่ 213

ด้านนอกของเขตสายฟ้า มีพลังอานุภาพแรงดันที่น่าสะพรึงกลัว โดยแดนจิตแท้ทั่วไป ยากที่จะต้านทานได้ มีเพียงแค่ยอดฝีมือครองฟ้า จึงจะสามารถต้านทานอานุภาพแรงดันนี้ได้ และเข้าไปด้านในเขตสายฟ้าเพื่อหล่อหลอมของวิเศษแกนหลัก

แต่ในเวลานี้ จื่อเฉินที่มีพลังแค่แดนชี่แท้ กลับมองข้ามพลังอานุภาพแรงดันที่อยู่ภายนอก เหมือนว่าเป็นเรื่องที่ง่ายดาย ลำแสงสีเงินรอบกายเปล่งประกายขึ้น ราวกับสายฟ้า พุ่งออกไปด้วยความเร็ว

“ตูมม! ” “ตูมม! ” “ตูมม! ”

เสียงตูมตามดังขึ้นอย่างไม่ขาดสาย จื่อเฉินกลายร่างเป็นสายฟ้า ราวกับผีสาง ที่มีความรวดเร็ว และลงมืออย่างเฉียบขาด โดยชายคลุมหน้าถูกจื่อเฉินชกจนต้องถอยร่นไปทีละคน ซึ่งสิ่งที่รอต้อนรับพวกเขาอยู่นั้นก็คือพลังอานุภาพสวรรค์สูงสุด

ความโกรธแค้นที่สะสมมาเป็นเวลานาน ในที่สุดก็ปะทุขึ้นแล้ว จื่อเฉินปล่อยหมัดโจมตีใส่อย่างสะใจ ลงมือติดต่อกัน อย่างดุดันและเฉียบขาด

เขามีพลังแค่แดนชี่แท้ โดยทั่วไปแล้วเมื่อพบเจอกับพวกแดนจิตแท้นั้น จะต้องหลบหนีเอาตัวรอดเพียงอย่างเดียว วันนี้มีพลังอานุภาพแรงดันของสายฟ้า พูดได้ว่าทำให้จื่อเฉินสามารถระบายความโกรธแค้นออกมาได้อย่างเต็มที่

หวางเซียนเอ๋อที่อยู่ไกลออกไปนั้น มองเห็นอย่างชัดเจน และก็ตื่นเต้นดีใจไปด้วย

“ไอ้หนุ่ม ปล่อยข้าไปเถอะ ข้าสัญญาว่าจะไม่ฆ่าเจ้า ไม่อย่างนั้นเจ้าก็จะต้องรับมือกับความโกรธแค้นของหอทลายฟ้า ชายคลุมหน้าคนหนึ่งในขณะที่กำลังหลบหลีกการโจมตีของจื่อเฉินอยู่อย่างยากลำบากนั้น ก็ได้พูดร้องขอชีวิตขึ้น”

สภาพการตายของเพื่อนร่วมเดินทางนั้นช่างอเนจอนาถยิ่งนัก และก็มีเสียงร้องโอดครวญดังขึ้นที่ข้างหูอยู่เป็นระยะ เขาไม่อยากที่จะต้องตายลงไปในสภาพแบบนี้

“ฮึ ปล่อยแกไปเหรอ แล้วทำไมตอนนั้นพวกแกถึงไม่ยอมปล่อยพวกข้าไปล่ะ” จื่อเฉินส่งเสียงฮึอย่างเย็นชา แล้วก็ปล่อยหมัดชกเข้าใส่ฝ่ายตรงข้ามอีกครั้ง

“ตูมม! ”

เมื่อชกออกไป ชายชุดดำถึงกับต้องถอยหลัง

“พวกข้าหอทลายฟ้ามีอยู่ทั่วทุกแห่งในโลกเทียนอู่ และมีอิทธิพลอำนาจยิ่งใหญ่เกรียงไกร หากล่วงเกินพวกข้าแล้ว เจ้าคงยากที่จะไปไหนมาไหน ไม่ว่าจะขึ้นบนฟ้าหรือดำลงดิน พวกข้าก็สามารถฆ่าเจ้าได้ แต่ถ้าหากปล่อยข้าไป หลังจากนี้ต่อไปพวกเราก็จะเป็นเพื่อนกัน”

“ไอ้หนุ่ม แม้แต่เมืองหยุนเมิ่งพวกข้านั้นก็ยังกล้าที่จะหาเรื่อง หากเจ้าล่วงเกินพวกข้า เจ้าก็คงจะหมดสิ้นหนทางหลบหนีแล้ว เป้าหมายของพวกข้าไม่ใช่เจ้า ปล่อยพวกข้าไป แล้วเรื่องราวในวันนี้ พวกข้าก็จะไม่ถือสาหาความอีก”

“เจ้าต้องคิดให้ดีนะว่า พวกข้าหอทลายฟ้านั้น มีความแข็งแกร่งเหนือกว่าเมืองหยุนเมิ่งอีก หากล่วงเกินพวกข้า ก็จะเป็นการกระทำที่ไม่ฉลาดเอาเสียเลย”

การที่เผชิญหน้าอยู่กับจื่อเฉินที่แข็งแกร่งนั้น พวกชายคลุมหน้าถึงกับต้องยอมจำนน แต่ละคนต่างก็เอ่ยปากร้องขอชีวิต กระทำในทุกวิถีทาง

แต่จื่อเฉินไม่หวั่นไหว และยิ่งลงมือหนักมากขึ้น คนพวกนี้ล้วนแต่เป็นนักฆ่า เป็นผู้ที่สังหารผู้คนไม่เลือกหน้า โดยไม่รู้ว่าฆ่าชีวิตผู้คนบริสุทธิ์ไปไม่รู้เท่าไรแล้ว ซึ่งจื่อเฉินจะยอมปล่อยตัวคนพวกนี้ไปได้อย่างไร

“บึ้มม! ”

ชายคลุมหน้าคนหนึ่งถูกชกจนเข้าไปอยู่ในเขตของพลังอานุภาพแรงดัน จนถึงกับส่งเสียงร้องโอดครวญอย่างไม่หยุด แล้วพลังอานุภาพสวรรค์ก็ตกลงมา หล่นทับจนกระดูกแตกหัก เกิดเสียงดังกร็อกแกร็ก

“ตูมมม! ”

ชายคลุมหน้าอีกคนหนึ่งถูกชกจนเข้าไปอยู่ในเขตของพลังอานุภาพแรงดัน จนหมอบราบลงไปกับพื้น เลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด อยู่ในสภาพที่น่าสะพรึงกลัว

เวลานี้ จื่อเฉินดุจดั่งราชาปีศาจ ฆ่าคนอย่างไม่กระพริบตา ดวงตาราวกับสายฟ้า ลงมืออย่างเฉียบขาด ซึ่งการที่แดนชี่แท้สามารถสังหารแดนจิตแท้ได้นั้น