บทที่ 214

“ตูมมม! ”

นี่คือสายฟ้าที่แท้จริง ความเร็วของมันก็คือแสงฟ้าแลบของจริง ทันใดนั้น ก็พุ่งมาถึงเบื้องหน้าของนกครุฑ สายฟ้าก็พลันระเบิดตูมตามขึ้น กลิ่นอายความน่ากลัวแผ่กระจายไปทั่ว นกครุฑที่อยู่บนท้องฟ้าเพิ่งจะส่งเสียงร้องครวญครางออกมาไม่ทันไร ก็ถูกสายฟ้าปกคลุมทั้งหมดโดนสิ้นเชิง

เพียงพริบตาเดียว สายฟ้าก็สูญหายไป แต่ท่ามกลางแสงฟ้าแลบนั้น ไม่ว่าจะเป็นนกครุฑ หรือว่าชายชุดดำบนหลังนกครุฑ ทั้งหมดต่างก็แหลกสลายกลายเป็นผุยผง หายสูญไปหมดสิ้น

“นี่มัน? ” จื่อเฉินเบิกตาโพลง ตะลึงงันอย่างที่สุด

“บริเวณใกล้เคียงกับเขตสายฟ้า คือเขตหวงห้ามทางอากาศ ไม่มีนกที่กล้าจะบินผ่าน เพียงแค่ในท้องฟ้ามีสิ่งอะไร ก็จะทำให้เขตสายฟ้าเกิดการเปลี่ยนแปลง ซึ่งการที่พวกเขากล้าที่จะพานกครุฑบินมาที่นี่นั้น ก็เท่ากับว่ารนหาที่ตายแท้ ๆ” หวางเซียนเอ๋อพูดขึ้นอย่างเย็นชา ดีใจเมื่อเห็นคนอื่นตกทุกข์

“ฮ่าฮ่า อย่างนั้นก็ดีเลย” จื่อเฉินหัวเราะเสียงดัง เพราะว่าในตอนนี้ เขตสายฟ้าได้เกิดการเคลื่อนไหวอีกครั้ง โดยมีสายฟ้าจำนวนมากพุ่งทะยานออกมา แฝงไปด้วยกลิ่นอายการทำลายล้าง และพุ่งโจมตีไปที่นกครุฑ

บนหลังนกครุฑ คนของสำนักบู๊ส่งเสียงร้องโอดครวญด้วยความหวาดกลัว โดยยังไม่ทันที่จะควบคุมให้นกครุฑบินลงมา แต่ละคนต่างก็กระโดดลงมาจากหลังของนกครุฑกันหมดแล้ว เพื่อต้องการที่จะหลบหลีกการโจมตีของสายฟ้าเหล่านั้น

แต่น่าเสียดายเพราะที่นี่คือเขตสายฟ้า มีความสัมพันธ์กับตำหนักเทพสายฟ้า ทุกสิ่งทุกอย่างไม่สามารถคาดการณ์ตามปกติได้ โดยสายฟ้าที่อยู่ในบนท้องฟ้านั้น ดุจดั่งมังกรสายฟ้า ทันใดนั้นก็ได้แยกร่าง กลายเป็นมังกรสายฟ้าขนาดเล็กนับสิบตัว จากนั้นก็พุ่งทะยานเข้าใส่พวกคนทั้งหมดที่อยู่กลางอากาศ

“ตูมม! ” “ตูมม! ” “ตูมม! ”

......

เสียงระเบิดตูมตามดังขึ้นอย่างไม่ขาดสาย เสียงฟ้าร้องดังครั่นคร้ามไม่หยุด ลำแสงสีเงินที่สว่างเจิดจ้า ราวกับดวงอาทิตย์นั้น ปรากฏขึ้นในอากาศ แพรวพราว เป็นประกายวับวาว เปรียบดั่งการจุดพลุดอกไม้ไฟเฉลิมฉลองครั้งใหญ่อย่างแท้จริง

ผ่านไปชั่วครู่ ลำแสงสีเงินก็สูญหายไป ท้องฟ้ากลับคืนสู่ปกติ ทุกสิ่งทุกอย่างกลับคืนสู่ความสงบ บนท้องฟ้ามีแต่ความว่างเปล่า ไม่มีสิ่งอันใดเลย

“นี่เป็นไปได้อย่างไรกัน? ”

ไม่เพียงแต่จื่อเฉินที่ตกตะลึงเท่านั้น แม้แต่พวกชายคลุมหน้าที่ยังไม่เสียชีวิต ต่างก็ตกตะลึงกันอย่างที่สุด ซึ่งเพียงแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ ทุกสิ่งทุกอย่างก็กลับกลายเป็นผุยผง แหลกสลายหายไป ไม่หลงเหลือร่องรอยอะไรไว้เลย

นี่มันช่างน่ากลัวเสียจริง!

คนของสำนักบู๊ มาถึงที่นี่กันอย่างกำเริบเสิบสาน กลับกลายเป็นว่าเพียงพริบตาเดียวก็ตายจากไปแล้ว แต่ก็ยังคงเสียชีวิตไปไม่หมด ที่ขอบฟ้ายังมีคนของสำนักบู๊เหลืออยู่ เมื่อทราบว่ามีคนของเมืองหยุนเมิ่งยื่นมือเข้าแทรกแซงแล้ว คราวนี้สำนักบู๊จึงได้ส่งยอดฝีมือมากันจำนวนไม่น้อย ในจำนวนนี้มียอดฝีมือครองฟ้าอยู่สองคน

เมื่อคนที่อยู่ในระยะไกลเห็นเหตุการณ์ดังกล่าวแล้ว ก็ทยอยสั่งให้นกครุฑบินลงมา จากนั้นก็เดินเท้าไปยังเขตสายฟ้า

ทันใดนั้น เบื้องหน้าก็ปรากฏเงาร่างนับสิบขึ้น

“สำนักบู๊ตกลงมากันกี่คนแน่ ตายไปตั้งมากมายขนาดนี้แล้ว ยังจะมีเหลืออยู่อีกหลายสิบคน? ” จื่อเฉินถึงกับพูดอะไรไม่ออก เดิมทีตนเองก็ไม่รู้เลยว่าไปล่วงเกินสำนักบู๊ในเรื่องอะไร อีกฝ่ายถึงได้ส่งคนมาจำนวนมากมายขนาดนี้

“อ่า! “

เสียงโอดครวญอย่างเศร้าสลดดังขึ้น ชายคลุมหน้าคนหนึ่งได้สูญสิ้นจิตแท้ไปทั้งหมด กระดูกแตกหักละเอียด ทวารทั้งเจ็ดมีเลือดไหลออกมาจนถึงแก่ชีวิต