บทที่ 215

จื่อเฉินที่มีพลังความสามารถไม่แข็งแกร่งมากนัก แต่กลับสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่ว และรวดเร็ว ซึ่งแม้แต่แดนจิตแท้ยังต้องสิ้นเปลืองพลังงานจนถึงแก่ชีวิตเลย

ทุกคนพากันถอยหลัง ไม่กล้าที่จะเข้าใกล้

พวกเขาทั้งหวาดกลัวและโกรธแค้น ทั้งที่สามารถจัดการอีกฝ่ายลงได้อย่างง่ายดาย แต่เมื่ออยู่ที่นี่ ในขอบเขตพลังอานุภาพแรงดันสายฟ้า พวกเขากลับต้องกลายเป็นแกะที่รอถูกเชือด

“มาสิ พวกเจ้าไม่ได้ต้องการฆ่าข้าหรอกเหรอ ข้ารอพวกเจ้าอยู่ที่นี่” จื่อเฉินมีแววตาราวกับสายฟ้า พูดขึ้นอย่างเย็นชา

ทุกคนกัดฟัน แต่ก็ไม่กล้าเคลื่อนที่ไปด้านหน้า พวกเขาไม่อยากที่จะนำชีวิตของตนมาล้อเล่นแบบนี้

“พวกเจ้าไม่ใช่ว่าจะแข็งแกร่งมาตั้งแต่ไหนแต่ไรเหรอ เป็นถึงสำนักบู๊ที่ยิ่งใหญ่ หรือว่าต่างก็เป็นแค่พวกขี้ขลาดตาขาว หากแน่จริงก็เข้ามาสิ? ” จื่อเฉินไม่ยอมปล่อยไปง่าย ๆ โดยพูดถากถางขึ้นอย่างโอหัง

“ไอ้หนุ่ม เจ้าอย่าได้มาโอ้อวด หากแน่จริงก็ออกมาสิ ข้าจะสังหารเจ้าด้วยเพียงฝ่ามือเดียว”

“หากออกมาข้าเพียงแค่ชี้นิ้วเจ้าก็ตายลงแล้ว”

มีลูกศิษย์สำนักบู๊ที่ทนไม่ไหว จึงได้พูดตอบโต้กลับไปบ้าง

“ข้าจะพูดคำหนึ่งกับพวกเจ้าว่า ถ้าหากพวกเจ้ากล้าหาญก็เข้ามาเลย ข้าจะกำจัดพวกเจ้าให้ตายลงไปทั้งหมด ไอ้พวกไม่ได้เรื่อง ไอ้พวกสวะ ที่ทำลายสำนักหลิงอู่ของข้า หากวันหน้าข้ามีพลังความสามารถสูงส่งแล้ว จะต้องไปหาพวกเจ้าถึงสำนักบู๊แน่นอน” จื่อเฉินสายตาเย็นชา น้ำเสียงที่พูดแฝงไปด้วยความโกรธแค้นอย่างที่สุด “สำนักบู๊ในวันหน้า ก็คือสำนักหลิงอู่ของข้าในวันนี้ ข้าจะต้องแก้แค้นกลับแน่นอน”

“ช่างโอ้อวดอย่างไม่ละอายใจเสียเลย สำนักบู๊ของข้ามียอดฝีมือจำนวนมาก ลำพังแค่เด็กหนุ่มอย่างเจ้าน่ะเหรอ? ”

“ไอ้กระจอก อย่าทำมาเป็นปากดีหน่อยเลย ชีวิตของเจ้าเหลืออยู่เพียงแค่ไม่ถึงหนึ่งชั่วเท่านั้น สงบปากสงบคำเพื่อดื่มด่ำกับชีวิตที่เหลืออยู่นี้จะดีกว่า”

“ถูกต้อง รอให้ยอดฝีมือครองฟ้ามาถึง ก็จะถึงเวลาตายของเจ้าแล้ว”

พวกคนของสำนักบู๊ทยอยเอ่ยปากพูดขึ้น ซึ่งคำพูดของจื่อเฉินที่ดูถูกสำนักบู๊นั้น พวกเขาไม่ชอบฟัง

“อาศัยยอดฝีมือครองฟ้า พวกเจ้าก็คือไอ้พวกไม่ได้เรื่อง ข้ามีพลังแค่แดนชี่แท้ ก็ยังสามารถสังหารพวกเจ้าเหมือนกับสังหารสุนัขได้ ซึ่งแต่ละคนต่างก็คิดจะวิ่งหนีหางจุกตูดทั้งนั้น ข้ามองว่าสำนักบู๊ก็มีความสามารถเพียงเท่านี้ เลี้ยงดูเฉพาะไอ้พวกที่ไม่ได้เรื่อง”

“มองดูจากเพียงแค่คนเดียวก็มองออกได้ถึงคนของสำนักบู๊ทั้งหมด ซึ่งล้วนแต่เป็นพวกที่ไม่ได้เรื่องทั้งนั้น การต่อสู้กับข้าที่อยู่ในแดนชี่แท้ ยังจะต้องให้ยอดฝีมือครองฟ้ามาช่วยเหลือ พวกเจ้านี่มันแทบไม่ต่างอะไรจากหมูหมาเลยจริง ๆ ”

จื่อเฉินพูดขึ้นอย่างไม่เกรงใจ ด้วยคำพูดที่หยาบคาย ติดต่อกันไม่หยุด แต่พวกลูกศิษย์ของสำนักบู๊ ก็ยังไม่กล้าที่จะเข้ามาใกล้ เพราะกลัวว่าจื่อเฉินจะลงมือสังหาร

“เจ้านี่มันช่างพูดไร้สาระเสียจริง หากสำนักบู๊ของพวกข้าแทบจะไม่ต่างอะไรจากหมูหมา แล้วเจ้าสำนักหลิงอู่ของพวกเจ้าล่ะ ก็ไม่ต่างอะไรจากหมาเหมือนกัน คิดแต่จะประจบสำนักบู๊ของพวกข้า จนตอนนี้กลายเป็นผู้อาวุโสในสำนักบู๊แล้ว”

หลังจากที่ถูกด่าจนไม่พอใจ ในที่สุดก็มีคนพูดตอบโต้กลับบ้างแล้ว

“อะไรนะ เจ้าสำนักของพวกข้าดำรงตำแหน่งผู้อาวุโสในสำนักบู๊ของพวกเจ้าเหรอ? ” จื่อเฉินแสดงท่าทางที่ตกตะลึง

“ถูกต้อง แถมยังจะมาอย่างหน้าด้านอีก ตอนนั้นขับไล่ให้กลับไปสำนักก็ไม่ยอม” ชายชุดดำพูดขึ้นอย่างหยิ่งผยอง

จื่อเฉินเคลื่อนสายตาไปมา นึกคิดทบทวนอย่างรวดเร็ว สำนักบู๊สังหารกวาดล้างสำนักหลิงอู่ ฆ่าผู้อาวุโสใหญ่ ฆ่าทุกคน แต่กลับไม่ฆ่าเจ้าสำนัก แล้วเจ้าสำนักยังมาเป็นผู้อาวุโสในสำนักบู๊อีก ดูเหมือนว่าเรื่องนี้น่าจะมีอะไรที่ไม่ชอบมาพากลเป็นแน่