บทที่ 21

จากเสียงร้องตกใจ ทำให้จื่อเฉินสังเกตเห็นชายชราสวมเสื้อผ้าสานคนหนึ่งกำลังมองมาที่ตน

“ท่านจาง”

จื่อเฉินรู้จักชายชราคนนี้ เขาคือผู้ดูแลที่นี่ มีแซ่ว่าจาง เขาเป็นคนง่าย ๆ สบาย ๆ แม้ว่าจะไม่ได้มีตำแหน่งเทียบเท่ากับศิษย์สำนักใน แต่ก็ยังสูงกว่าศิษย์สำนักนอกอยู่มาก เมื่อไหร่ก็ตามที่ลูกศิษย์สำนักกลับมาจากด้านนอก พวกเขาก็จะไม่ลืมนำของมาฝากชายชราด้วยเสมอ

ชายชราเดินตรงเข้ามาหาจื่อเฉินพร้อมกับกระซิบถามเขาไปว่า “เจ้าไปไหนมาน่ะช่วงนี้ หายไปตั้งหลายเดือนเลย”

“ข้าออกไปฝึกมาน่ะ แต่ข้าก็ไม่ลืมที่จะนำของกลับมาฝากท่านด้วยนะ” จื่อเฉินนำหนังสัตว์จำนวนมากจากสัมภาระที่แบกอยู่บนหลังออกมา

“เจ้าต้องระวังตัวไว้ด้วย ช่วงนี้หวังเมิ่งเอาแต่ตามหาตัวเจ้า ไหนจะตามหาจ้าวช่านอีก ใช่แล้ว ในเมื่อเจ้ากลับมาแล้ว ทำไมจ้าวช่านไม่กลับมาด้วยกันล่ะ ?” ท่านจางรับหนังสัตว์เอาไว้ ก่อนจะถามคำถามออกไป

แม้เขาจะไม่ได้มีพรสวรรค์มาก อายุก็มากแล้ว แต่ท่านจางคนนี้ก็เป็นคนดี คำพูดที่ออกล้วนเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

จื่อเฉินยิ้มจาง ๆ ออกมา “จ้าวช่านตายแล้ว”

คำพูดฟังดูสบาย ๆ ราวกับที่ตายไปคือหมาแมว ไม่ใช่เพื่อนสนิทของเขา

แต่ท่านจางเองก็ผ่านเรื่องราวมามากมาย เขาได้แต่เพียงมองไปยังจื่อเฉิน พลางตบที่หัวไหล่เขาเบา ๆ จื่อเฉินปกติเป็นคนที่สุภาพอ่อนโยนเสมอ ในเมื่อสามารถพูดได้ว่าเพื่อนสนิทของตนเองตายไปด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบเช่นนี้ ท่านจางก็ดูออกได้ในทันทีว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

“ช่วงนี้เจ้าต้องระมัดระวังตัวเองไว้หน่อย ข้าดูแล้วพวกเขาน่าจะมาด้วยเจตนาไม่ดีสักเท่าไหร่” ทันทีที่ท่านจางพูดจบ เขาก็หยิบสัมภาระขึ้นมาและเดินจากไป

ในขณะนั้นเองก็มีชายหนุ่มสองคนเดินเข้ามาจากด้านนอกประตู หนึ่งในนั้นเมื่อเห็นจื่อเฉินเข้า ก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงโหดเหี้ยมว่า “เฮ้ย นี่มันจื่อเฉินไม่ใช่หรือ อะไรกัน ไม่เจอกันไม่กี่เดือน นี่ยังไม่ตายอีกหรือ ?”

“มีปัญหาอะไรงั้นรึ ?” จื่อเฉินหันกลับไปมองทั้งสองด้วยความสงบ

“ฮึ ข้ามาหาเจ้าจะมีเรื่องอะไรอีก พวกข้าไม่ได้มาจากโลกเดียวกันกับเจ้าสักหน่อย เพราะหวังเมิ่งตามหาเจ้าอยู่ต่างหาก ไม่รู้ว่าเจ้าทำบุญด้วยอะไรมา ถึงทำให้พี่เมิ่งเป็นห่วงเป็นใยได้ขนาดนี้” ชายหนุ่มอีกคนแบะปาก

ทั้งสองคนข้างหน้า คนที่สูงกว่าชื่อว่าฟู่เจี๋ย ส่วนอีกคนที่เตี้ยกว่าคือฉือหมิง จากที่ทั้งสองคนพูดมา ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่เคยติดต่ออะไรมาหาจื่อเฉินเลยด้วยซ้ำ

เพราะพวกเขาอยู่กับหวังเมิ่ง และหวังเมิ่งคือน้องชายของหวังสง เขาไม่เคยติดต่ออะไรกับทั้งคู่เลย จนกระทั่งตอนนี้กลับมาติดต่อหาเขา ดูแล้วน่าจะเป็นเพราะโสมหิมะห้าร้อยปีนั่นแน่

“ไปเถอะ”

เมื่อเห็นว่าจื่อเฉินไม่ขยับ น้ำเสียงของฟู่เจี๋ยก็มีความเด็ดขาดขึ้น

“จะไปไหน ?” จื่อเฉินมองไปยังฟู่เจี๋ย

“ก็ต้องไปหาพี่เมิ่งน่ะสิ” ฟู่เจี๋ยพูดออกมาด้วยความรำคาญ “ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าเจ้าไปทำบุญวัดไหน หรือโชคดีมาจากไหน ถึงทำให้พี่เมิ่งถามหาเจ้าได้”