บทที่ 217

ภายนอกเขตสายฟ้าอันลึกลับ จื่อเฉินและหวางเซียนเอ๋อไม่รอยอดฝีมือที่กำลังมา โชคร้ายพบเข้ากับยอดฝีมือครองฟ้าสำนักบู๊เข้า ด้านหน้ามียอดฝีมือครองฟ้า การโจมตีเพียงหนึ่งครั้งสามารถสังหารพวกเขาได้ ด้านหลังมีเขตสายฟ้าอันน่ากลัว สายฟ้าเคลื่อนไหวคลุ้มคลั่ง ตอนนี้ทั้งสองคนไม่เหลือหนทางใดอีกแล้ว

“ข้าไม่ได้สนิทสนมกับนาง แต่พบเจอกันระหว่างทางเท่านั้น พวกเจ้าคิดจะฆ่าข้า เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาง จะปล่อยนางไปได้หรือไม่ ?” วินาทีนั้นเอง จื่อเฉินคิดจะรักษาชีวิตของหวางเซียนเอ๋อเอาไว้ ทั้งสองฝ่ายไม่ได้มีอะไรเคียดแค้นต่อกัน ทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงเพราะคำพูดของเขาแค่คำเดียว ที่ทำให้อีกฝ่ายต้องเข้ามาพัวพันด้วย

“หนุ่มน้อย อย่าฝันหวานไป พวกเรารู้ว่านางเป็นใคร และก็รู้ว่าไม่มีความสัมพันธ์อันใดกับเจ้า แต่ว่าเจ้ารู้รึเปล่า ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา พวกเราตายภายใต้เงื้อมมือจากคนของเมืองหยุนเมิ่งไปแล้วเท่าไหร่ ปล่อยนางไปงั้นรึ ฝันไปเถอะ”

“คนของเมืองหยุนเมิ่งฆ่าศิษย์สำนักบู๊ไปแล้วมากมาย วันนี้พวกเจ้าทั้งสองคนอย่าได้คิดที่จะมีชีวิตรอด”

“เมืองหยุนเมิ่งแล้วยังไง พวกเราสำนักบู๊ไม่เคยกลัว”

ไม่รีรอให้ยอดฝีมือครองฟ้าได้เอ่ยปาก ด้านหลังของเขาก็มีเสียงตะโกนดังมาจากศิษย์จำนวนมาก พวกเขาเองก็คับข้องใจ เพียงเพราะมาสังหารเจื่อเฉิน แต่กลับต้องมาตายด้วยฝีมือจากคนของเมืองหยุนเมิ่งไปมากมาย

ที่ยอดฝีมือครองฟ้าไม่สามารถไล่ตามจื่อเฉินได้นั้น นั่นก็เพราะมียอดฝีมือจากเมืองหยุนเมิ่งมาขัดขวางเอาไว้ ทั้งสองฝ่ายเกิดการต่อสู้กันอย่างดุเดือด กินเวลาไปมาก ไม่อย่างนั้นจื่อเฉินก็คงตายด้วยน้ำมือของยอดฝีมือครองฟ้าไปตั้งนานแล้ว

“พวกเจ้ารู้แค่ว่านางคือคนของเมืองหยุนเมิ่ง แต่ไม่รู้ว่าสถานะของนางเป็นใคร คิดจะฆ่าคนที่ไร้ชื่อเสียงเรียงนามอย่างข้าย่อมได้ ทว่า หากฆ่านางไปล่ะก็ พวกเจ้าจะต้องรับมือกับความโกรธเกรี้ยวของคนในเมืองหยุนเมิ่ง” จื่อเ​ฉินพูด

“อัจฉริยะอันดับสองของเมืองหยุนเมิ่ง ลูกสาวของเจ้าเมืองหวางเจิ้นเทียนแห่งเมืองหยุนเมิ่ง หวางเซียนเอ๋อ น่าเสียดาย หากเป็นแต่ก่อน พวกเราสำนักบู๊คงไม่สนใจนางแน่ ๆ แต่ว่าในครั้งนี้ เมืองหยุนเมิ่งของพวกเจ้าฆ่าศิษย์สำนักบู๊ไปแล้วตั้งมาก หากคิดจะไว้ชีวิตเจ้าไว้ย่อมได้ แต่คงต้องรบกวนให้ไปสำนักบู๊ด้วยกันสักหน่อย และให้หวางเจิ้นเทียนไปที่สำนักบู๊ด้วยตนเอง” น้ำเสียงของยอดฝีมือครองฟ้าเยือกเย็น หากมองดูดี ๆ แล้วล่ะก็ ชุดสีดำของอีกฝ่ายปรากฏรูเล็ก ๆ มากมาย คล้ายกับถูกของมีคมแทงมา

ตลอดทาง เขากับยอดฝีมือครองฟ้าทำการต่อสู้กันมานับครั้งไม่ถ้วน ดังนั้นจื่อเฉินและหวางเซียนเอ๋อถึงสามารถหลบหนีกันมาได้

ด้านหลังของเขามีเสียงฟ้าร้องดังสนั่น แต่ก็ยังยากที่จะเก็บงำเจตนาฆ่าของยอดฝีมือครองฟ้าเอาไว้ได้ คนที่นี่ล้วนเป็นคนของสำนักบู๊ ต่อให้ฆ่าเขาและหวางเซียนเอ๋อไป ก็คงไม่มีใครรับรู้และเป็นพยานให้ได้

ดังนั้นในวันนี้ ทั้งสองคนอาจจะต้องตายไปอย่างไร้ค่า !

จื่อเฉินจับมือหวางเซียนเอ๋อไว้แน่น ระมัดระวังทุกการเคลื่อนไหวของยอดฝีมือครองฟ้าเอาไว้ หยาดเหงื่อเย็น ๆ ผุดออกมาจากหน้าผาก รับรู้ได้แน่นอนแล้วถึงความตายที่กำลังจะมาถึง

และในทันใดนั้นเอง เสียงดังก้องกังวานด้วยความโกรธก็ดังขึ้น “ให้พี่ชายข้าไปสำนักบู๊ด้วยตัวเอง หลิวชิ่งเฟิง เจ้าช่างโอหังนัก หลบอยู่ในกระดองในสำนักบู๊มาตั้งหลายปี พลังไม่ได้เพิ่งขึ้น กลับกันวาจากลับกล้าแข็งขึ้นมาก”

น้ำเสียงก้องกังวาน แหวกผ่านชั้นอากาศ สร้างความเจ็บปวดแก้วหูให้กับคนอื่น ๆ อย่างยิ่ง

“นี่มันเสียงของท่านอาข้าเอง ! กำลังเสริมของเรามาถึงแล้ว !” เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย หวางเซียนเอ๋อก็ถึงกับตื่นเต้น