บทที่ 218

ด้านหลังของหวางฉงยังมีคนอยู่อีกสองคน หนึ่งในนั้นคือยอดฝีมือครองฟ้าที่ไล่ฆ่าพวกเขา แต่ว่าในขณะนี้กลับถูกชายชุดฟ้าอีกคนควบคุมเอาไว้ แสดงให้เห็นว่าเขาคือแดนครองฟ้าอีกคนหนึ่ง

“เจ้า......พวกเจ้า !” ทันใดนั้นสีหน้าของหลิวชิ่งเฟิงก็เปลี่ยนไป ศิษย์สำนักเดียวกันถูกจับกุมตัวเอาไว้แล้ว

“หลิวชิ่งเฟิง ลงมือกับคนของเมืองหยุนเมิ่งของพวกเรา ระวังพวกเจ้าจะไม่เหลือชีวิตให้รอดกลับไป” หวางเจิ้นเวยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ห่างออกไป ยอดฝีมือครองฟ้าทั้งสองได้หยุดลง หวางฉงเดินตรงไปข้างหน้า รอบกายของเขาเปล่งแสงสีฟ้า แรงกดดันสายฟ้าถูกต้านทานเอาไว้ ในทุก ๆ ที่ที่เดินผ่านกลุ่มชายชุดดำต่างก็หลบทางให้ ทำได้แต่หลีกให้ด้วยความหวาดกลัวเท่านั้น

ทางที่ผ่านมา จำนวนศิษย์สำนักบู๊ที่หวางฉงสังหารนั้นคือสองหลัก เขาคือคนที่สามารถฆ่าคนได้โดยที่ไม่กะพริบตา

ภายใต้แรงกดดันสายฟ้า หวางฉงราวกับเดินอยู่บนพื้นราบเรียบ ทุก ๆ ก้าวที่เดินเข้ามา รอบกายส่องแสงแวววาวสีฟ้า ต่อต้านแรงกดดันสายฟ้าไปเอาภายนอก เพียงไม่นานเขาก็สามารถเดินเข้ามาอยู่ต่อหน้าหลิวชิ่งเฟิง จากนั้นเขาก็เดินผ่านไปพร้อมกับหวางเจิ้นเวยที่อยู่ข้าง ๆ ตรงไปหาหวางเซียนเอ๋อ

หลิวชิ่งเฟิงไม่ได้ขัดขวางเขาไว้ หวางเจิ้นจ้องเขาด้วยสายตาเย็นชา

เมื่อเข้ามาใกล้ หวางฉงได้เห็นแสงสีเงิน กับร่างกายของหวางเซียนเอ๋อที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์และใบหน้าที่ซีดเผือด ในใจของเขาก็เกิดความเจ็บปวด แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น แววตาที่เย็นชาหันไปมองจื่อเฉิน

“ปล่อยนาง” ขณะนั้นจื่อเฉินยังจับมือของหวางเซียนเอ๋อเอาไว้แน่น หวางฉงน้ำเสียงเยือกเย็น แววตาแผ่เจตนาฆ่าออกมา

จื่อเฉินเม้มปาก คิดจะพูดอะไรออกมา แต่ทว่าสุดท้ายก็เก็บปากเงียบ ปล่อยอีกฝ่ายไป ขณะนั้น แสงสีเงินที่ห่อหุ้มร่างของหวางเซียนเอ๋อไว้ก็สลายไป จากนั้นแสงสีฟ้าก็เข้ามาครอบคลุมร่างของนางไว้แทน

“ไป กลับไปกับพี่ ดูสิว่าต่อจากนี้เจ้ายังจะทำอะไรตามอำเภอใจอยู่มั้ย เรื่องที่เกิดขึ้นครั้งนี้ ถือว่าเป็นบทเรียนแก่เจ้า” หวางฉงดูเหมือนจะตำหนินาง ทว่าในแววตากลับเจ็บปวดและเป็นกังวล ความรู้สึกทั้งหมดกลับแสดงออกมาให้เห็นได้อย่างชัดเจน ดูท่าเขาจะจะไม่ใช่แค่ดีต่อนางแค่ธรรมดา ๆ เท่านั้น

“ค่ะ ” หวางเซียนเอ๋อแลบลิ้นแบร่ ๆ แสดงออกมาอย่างน่ารัก และยอมให้พี่ชายนางดึงไปแต่โดยดี

หลังจากที่ที่สองเดินออกไปด้านนอก ขณะนั้น หวางฉงไม่ได้หันไปมองจื่อเฉินเลยแม้แต่นิดเดียว

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ ๆ หวางเซียนเอ๋อก็หยุดลง จากนั้นหันกลับไปมองจื่อเฉิน และพูดขึ้นว่า “จื่อเฉิน ไปสิ จะงงอะไรอีก ไม่ใช่ว่าพวกเราได้รับความช่วยเหลือแล้วหรือไง ?”

หวางฉงหันมา สบตาไปที่จื่อเฉิน แววตาเมินเฉย ไม่มีซึ่งความรู้สึกใด ๆ ไม่มีแม้แต่ความต้องการที่จะพาตัวเขาไปด้วย

นอกจากจะลักพาตัวน้องสาวของเขาไป แถมยังทำให้นางต้องได้รับบาดเจ็บ หวางฉงมีอคติกับจื่อเฉินเป็นอย่างมาก แค่พบเจอแล้วไม่ได้ลงมือ ก็ถือว่าเมตตามากแล้ว

จื่อเฉินหัวเราะ รอยยิ้มขมขื่น “เจ้าไปเถอะ ข้าอยากอยู่ที่นี่อีกสักพักน่ะ”

แน่นอน เรื่องราววุ่นวายที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ คนของเมืองหยุนเมิ่งไม่มีทางสนใจเขาเป็นแน่ จากแววตาเฉยเมยของหวางฉงก็สามารถบอกได้แล้ว จื่อเฉินไม่ใช่คนโง่ เขารับรู้ว่านี่หมายถึงอะไร