บทที่ 219

หวางเจิ้นเวยมีพลังที่แข็งแกร่ง ชื่อเสียงเรียงนามในเขตใต้โด่งดังไปทั่ว พลังต่อสู้ติดสามอันดับแรกในเมืองหยุนเมิ่ง เขาถือว่าเป็นยอดฝีมือคนหนึ่ง

เขาจ้องเขม็ง พลังชี่อันหนาแน่นไหลเวียน เจตนาฆ่าอันรุนแรงพุ่งเข้ากดดันหลิวชิ่งเฟิง จนจิตใจของอีกฝ่ายถึงกับสั่นไหว

เมื่อหลายปีก่อนทั้งสองคนเคยต่อสู้กัน ในตอนนั้นหวางเจิ้นเวยเกือบจะทำลายผลบำเพ็ญเขาไปแล้ว โดยเขาในตอนนั้นยังไม่ได้เข้าร่วมกับสำนักบู๊ แม้จะผ่านมาแล้วหลายปี เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ ในสำนักบู๊มาแล้วไม่น้อย ทว่า เขากลับยังไม่คิดว่าตนเองจะสามารถรับมือกับหวางเจิ้นเวยได้

“หวางเจิ้นเวย เจ้าคิดให้ดี ๆ แล้วกัน นี่เป็นคนของสำนักบู๊ของพวกเราต้องการ เจ้านี่จึงเป็นคนของสำนักบู๊ด้วย เมืองหยุนเมิ่งเข้ามาแทรกแซงแบบนี้ ถือว่าต้องการเป็นศัตรูกับสำนักบู๊ ต้องการทำสงครามกับพวกเรางั้นหรือ ?” ในเมื่อพลังกำลังเทียบกับอีกฝ่ายไม่ได้ งั้นก็ใช้สถานะของเขาเข้ากดดันอีกฝ่ายเลยแล้วกัน หลิวชิ่งเฟิงพูดออกมาอย่างแข็งกร้าว

“เฮอะ เรื่องของพวกเจ้าข้าย่อมไม่ยุ่งด้วยอยู่แล้ว เพียงแต่หากวันนี้เจ้านี้ตายไป ชื่อเสียงของเมืองหยุนเมิ่งของข้าจะไปอยู่ที่ไหน คนอื่นจะไม่พูดกันหรอกหรือว่าพวกเราเป็นคนอกตัญญู ?” หวางเจิ้นเวยจ้องเขม็ง พลังชี่ไหลเวียน สร้างแรงกดดันอย่างมากให้กับอีกฝ่าย “ถ้าหากวันนี้ข้าให้เจ้าพาเจ้านี่กลับไป เกียรติของข้าจะไปอยู่ไหน เกียรติของเมืองหยุนเมิ่งจะไปอยู่ไหน ?”

“เจ้าหมายความว่ายังไง ?” หลิวชิ่งเฟิงน้ำเสียงเยือกเย็นแข็งกร้าว แต่ในใจกลับทนทุกข์ พลังของเขาเทียบกับอีกฝ่ายไม่ได้ ยอดฝีมือแดนครองฟ้าอีกคนก็ถูกอีกฝ่ายจับตัวไว้ สถานการณ์ตอนนี้ถือว่าเสียเปรียบมาก

“ความหมายของข้าชัดเจน ข้าหมายความว่าต้องการนำตัวเจ้าหนุ่มนี่ไป วันนี้ข้าจะปกป้องเขาไว้ เขามีพระคุณต่อเมืองหยุนเมิ่งของพวกเรา” หวางหยุนเมิ่งพูดอย่างตรงไปตรงมา แต่ว่าภายในก็ยังเหลือช่องทางเอาไว้ให้

หลิวชิ่งเฟิงไม่ได้โง่ ความหมายของหวางเจิ้นเวยนั้นแน่นอน วันนี้จื่อเฉินต้องไม่ตาย วันนี้เขาจะปกป้องจื่อเฉิน แต่ว่าในส่วนของวันพรุ่งนี้ไม่แน่นอน ในส่วนนี้หลิวชิ่งเฟิงนั้นเข้าใจ แต่ถ้าหากต้องรอถึงพรุ่งนี้จริง ๆ จื่อเฉินก็คือจื่อเฉิน ของในตัวเขา คงถูกหวางเจิ้นเวยชิงเอาไปก่อนแล้ว

ตัวเขาไม่ได้โง่ อีกฝ่ายเองก็เช่นกัน สำนักบู๊ไล่ฆ่าชี่แท้แค่คนเดียว จนถึงขนาดส่งแดนครองฟ้าออกมา แน่นอนว่าต้องมีอะไรบางอย่าง การที่อีกฝ่ายเข้าปกป้องจื่อเฉิน ย่อมไม่ใช่แค่การทดแทนบุญคุณแน่

“ไม่ได้ นี่เป็นเรื่องของสำนักบู๊ของพวกเรา หากวันนี้เจ้ายื่นมือเข้ามาแทรกแซง ข้าก็จะคิดว่า เจ้าไม่สนใจต้องการทำสงครามกับพวกเรา” หลิวชิ่งเฟิงพูดจาออกมาอย่างแข็งกร้าว

“วันนี้เจ้าอยากตายงั้นหรือ ?” หวางเจิ้นเวยเริ่มโกรธ ยิ่งอีกฝ่ายดื้อรั้น เขายิ่งคิดว่าในตัวจื่อเฉินนั้นมีของสำคัญอะไรอยู่

ทั้งสองฝ่ายต่างไม่ยอมอ่อนข้อให้กัน ส่วนต้นเรื่องอย่างจื่อเฉินนั้นได้แต่ท่าทีสงบ ที่ทั้งสองฝ่ายนั้นต้องการ ก็คือของที่อยู่กับตัวเขา เขาเข้าใจจุดนั้นดี แต่ว่า ในตัวเขามีของสำคัญอะไรอยู่กันแน่ ?

เขาไม่มีอะไรเลย มีแค่เกราะดำชิ้นเดียวเท่านั้น เป็นค่ายกลป้องกันที่ผู้อาวุโสไท่ซ่างมอบให้เขา อีกทั้งตอนที่ให้ยังให้แบบไม่ใส่ใจ ไม่ได้บอกว่านี่คือของมีค่าชิ้นหนึ่ง จื่อเฉินแม้จะสงสัยว่าพวกเขาต้องการเกราะดำนี้ ทว่าเจ้าตัวกลับไม่กล้าแน่ใจนัก

ในขณะนั้น ความเป็นตายของเขาได้ถูกจับจองเอาไว้แล้ว

หวางเจิ้นเวยปกป้องเขา แน่นอนว่าต้องการเกราะดำนี่ เมื่อถึงวันพรุ่งนี้ คนสำนักบู๊ย่อมหาเวลามาฆ่าเขา หากหวางเจิ้นเวยไม่ปกป้องเขา งั้นเขาก็ต้องตายในวันนี้

ไม่ว่าจะเร็วหรือช้ายังไงก็ต้องตาย จะช้าก็เพียงวันเดียวเท่านั้น แทนที่จะส่งชีวิตของเขาไปให้คนอื่น จื่อเฉินยังอยากจะขอพนันดูสักหน่อย