บทที่ 220

“ปัง!”

พลังชี่อันหนาแน่น แผ่ขยายออกมาจากอีกฝ่าย ทันใดนั้นร่างของหวางฉงก็กะพริบ หลบหลีกออกไปด้านข้าง จากนั้นฝ่ามือขนาดใหญ่ก็พุ่งเข้าตะครุบจื่อเฉิน ขณะนั้นพอดีกับที่จื่อเฉินตัดสินใจได้ พร้อมกันกับเงาฝ่ามือที่ห่อหุ้มเขาไว้หมดแล้ว ร่างของเขากะพริบ กลายเป็นแสงสายฟ้า พุ่งเข้าไปในเขตสายฟ้า

“ฮูม!”

เงาฝ่ามือส่องแสงวูบวาบ คล้ายกับกำปั้นจับเขาเอาไว้จนเกิดเสียงดังสนั่นขึ้น พลังอันหนาแน่นเข้าโหมกระหน่ำ อากาศเกิดการบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง การโจมตีของยอดฝีมือครองฟ้าช่างน่ากลัวนัก หวางฉงร่างกลายเป็นแสงสีฟ้า ถอยออกไปอย่างต่อเนื่อง หลบลูกหลงที่ตามมาจากการโจมตี

เกิดแรงสั่นสะเทือนไปทั่วท้องฟ้า จุดที่นิ้วทั้งห้าออกแรงบีบ เกิดเสียงดังสนั่นขึ้น พลังอันไร้ขีดจำกัดกำลังไหลเวียนอย่างบ้าคลั่ง ปรากฏพลังชี่ทำลายฟ้าดิน การโจมตีอันทรงพลังนี้ อย่าว่าแต่อีกฝ่ายที่เป็นแดนชี่แท้เลย ต่อให้เป็นแดนจิตแท้เอง ก็คงต้องตายโดยไร้ที่ฝังศพแน่

พลังอันหนาแน่นค่อย ๆ สลายหายไป ท้องฟ้ากลับมาอยู่ในความเงียบสงัด อากาศที่บิดเบี้ยวกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง จุดที่จื่อเฉินยืนอยู่ก่อนหน้านี้ หลงเหลือแต่ความว่างเปล่า ราวกับว่าถูกการโจมตีของยอดฝีมือครองฟ้าเข้าทำลายจนไม่เหลืออะไรทั้งสิ้น

“จื่อเฉิน !”

หวางเซียนเอ๋ออุทานออกมาอย่างตกใจ น้ำตาไหลอาบบนแก้ม คิดว่าจื่อเฉินถูกการโจมตีนี้เข้าจนสลายหายไปแล้ว

“เป็นไปได้ยังไง ?”

หลิวชิ่งเฟิงเองก็แทบไม่เชื่อสายตา การโจมตีของเขาสามารถสังหารอีกฝ่ายได้นั้นเป็นเรื่องปกติ ทว่าหลิวชิ่งเฟิงกลับไม่คิดว่าการโจมตีของเขาจะทำให้เขาสลายหายไปได้อย่างนี้

“หรือว่า ของชิ้นนั้นจะไม่ได้อยู่ที่เขาจริง ๆ ?” ขณะนั้นเอง หลิวชิ่งเฟิงก็เกิดความลังเล

การโจมตีของเขาครอบคลุมตัวจื่อเฉิน ทว่าขณะที่จื่อเฉินได้เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเข้าไปยังเขตสายฟ้านั้น ได้บดบังสายตาของทุกคนเอาไว้

จนกระทั่งหวางเจิ้นเวยและคนอื่น ๆ ทิ้งความสนใจทั้งหมดมองไปยังหลิวชิ่งเฟิง โดยที่ไม่มีใครมองที่จื่อเฉินเลย

ดังนั้นจึงไม่มีใครที่เห็นจื่อเฉินเข้าไปในเขตสายฟ้า

“เป็นไปไม่ได้ จากตลอดทางที่ผ่านมา เขาไม่มีทางที่จะสลายหายไปจากการโจมตีนี้” หลิวชิ่งเฟิงร้องเสียงหลง สะกิดเท้า ร่างกะพริบพุ่งไปยังเขตสายฟ้า

“หลิวชิ่งเฟิง เจ้าช่างกล้านัก ถึงขนาดกล้าเล่นตุกติกกับพวกเรา” หวางเจิ้นเวยตะโกนออกมาด้วยความโกรธ พุ่งตามเข้าไปในเขตสายฟ้า

“ไม่นะ !”

หวางเซียนเอ๋อปวดร้าวจนแทบขาดใจ น้ำตาหลั่งไหลออกมาไม่หยุด ตลอดทางที่ผ่านมาจื่อเฉินคอยดูแลนางอย่างดี หลายครั้งแล้วที่ใช้ร่างกายของตนเองเข้าปกป้องนาง นางเคยให้สัญญาไว้ ถ้าหากรอดออกมาได้ จะพาเขากลับไปยังเมืองหยุนเมิ่ง ปกป้องไม่ให้เขาถูกตามล่า

แต่ว่าตอนนี้......เขากลับถูกโจมตีจนสลายหายไปแล้ว

ดวงตาของหวางเซียนเอ๋อเต็มไปด้วยน้ำตา ร่างกายสั่นเทา จนเกือบจะล้มลงไป หวางฉงรีบเข้าไปช่วยพยุงนางเอาไว้ พูดอย่างราบเรียบว่า “น้องสาวข้า เจ้าเป็นถึงเทพธิดา แค่คนตัวเล็ก ๆ นอกสายตา เจ้าเล่ห์จนเกือบทำให้เจ้าต้องบาดเจ็บ ต่อให้เขาจะเป็นหรือตาย เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องเสียใจขนาดนี้”

“ฮือฮือ.....!”

หวางฉงไม่พูดก็ดีอยู่แล้ว ยิ่งพูดนางยิ่งเสียใจ คำพูดเมื่อสักครู่ คนที่มีไหวพริบดีอย่างนางย่อมรู้ว่าคืออะไร เพียงแค่ไม่อยากพูดต่อหน้าเท่านั้น ในใจยังคงคิดว่าหากได้ออกไปจากที่นี่เมื่อไหร่ นางจะขอร้องให้ท่านลุงช่วยปกป้องจื่อเฉินอีกครั้ง