บทที่ 221

ภายในเขตสายฟ้า สายฟ้านับหมื่นเข้าถาโถม พวกมันไม่มีจุดเริ่มต้นและจุดจบ ไม่มีทางสลายหายไป เข้าทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างที่สามารถทำลายได้

ที่นี่ นอกจากสายฟ้าแล้ว ไม่มีสิ่งอื่นใดเหลืออยู่ คงสภาพเป็นพื้นที่ว่างเปล่า

ข่าวลือเกี่ยวกับเขตสายฟ้าที่ปรากฏขึ้นมา เป็นเพราะส่วนหนึ่งของตำหนักเทพสายฟ้าที่แตกออก ลึกลับเกิดพรรณนา สายฟ้าที่แฝงอยู่ในนั้นมีแต่ความน่ากลัว ไม่มีที่มาที่ไป แรงกดดันมหาศาล ต่อให้เป็นยอดฝีมือครองฟ้าก็สามารถเข้าไปได้แค่ไม่กี่พันเมตร หยุดอยู่ที่ชั้นสามเท่านั้น

เขตสายฟ้าปรากฏขึ้นมานานหลายหมื่นปีแล้ว กลายเป็นสถานที่ที่คนส่วนใหญ่หยิบยืมพลังสายฟ้าฝึกอาวุธ เมื่อพูดถึงแรงกดดันสายฟ้า สถานที่นี้ถูกแบ่งออกเป็นเก้าชั้น ในนั้น ชั้นที่เก้าจะมีพลังสายฟ้าที่น่ากลัวที่สุด ว่ากันว่าที่จุดศูนย์กลาง มีสิ่งของมีค่าจากตำหนักเทพสายฟ้าอยู่ แต่ก็ไม่มีใครเคยได้ครอบครองมาก่อน

ภายในเขตสายฟ้าชั้นที่สาม หวางเจิ้นเวยและหลิวชิ่งเฟิง หลังจากที่ออกค้นหาและไม่พบอะไร ก็จากไปเช่นกัน

ทั้งสองคนมาจนถึงขีดจำกัดที่ชั้นที่สาม เมื่อทั้งสองคนจากไป หลังจากที่เวลาล่วงเลยผ่านไป จากพื้นที่เขตแดนระหว่างเขตสายฟ้าชั้นที่สาม ภายในเขตสายฟ้าชั้นที่ได้ปรากฏเงาของคนคนหนึ่งขึ้น

อีกฝ่ายสวมชุดสีดำ ร่างกายเต็มไปด้วยคราบเลือด เสื้อผ้าฉีกขาด ช่างดูน่าเวทนา ขณะนั้นรอบกายเปล่งแสงสีเทาวูบวาบ พยายามอย่างเต็มที่เพื่อที่จะต่อต้านสายฟ้าชั้นที่สามเอาไว้ อีกฝ่ายอายุไม่มาก ยังหนุ่มยังแน่น แววตาทอประกายสายฟ้า เป็นจื่อเฉินที่กำลังเข้าไปในเขตสายฟ้า

ชีวิตของเขาต้องอยู่ในกำมือของเขาเองเท่านั้น เพื่อที่จะรักษาความคิดนี้ไว้ จื่อเฉินจึงตัดสินใจเข้ามายังเขตสายฟ้า แต่เขาไม่เคยคาดคิด ว่าขณะที่หลิวชิ่งเฟิงจะประนีประนอมกลับเลือกที่จะลอบจู่โจมตน ดีที่ปฏิกิริยาของเขาไวพอ จึงสามารถหลบการโจมตีนั้นได้

ร่างของเขาเปล่งประกาย หลังจากเข้ามาในเขตสายฟ้า ทุกทิศทุกทางล้วนคือสายฟ้า ฝ่าลงมาถี่ยิบ แรงกดดันอันน่าตกใจ แต่ว่าสายฟ้าพวกนี้ กลับไม่ได้ฆ่าจื่อเฉิน ร่างของเขาเปล่งแสงสีเงิน ดูราวกับมีแสงสีเงินครอบกายเอาไว้ เมื่อสายฟ้าผ่าลงมา กลับแยกออกผ่านตัวเขาไป ไม่ได้ถูกฟ้าผ่าตาย จื่อเฉินรู้ว่าตนเองชนะเดิมพันแล้ว พลังสายฟ้าของเขา มีความสามารถเป็นภูมิคุ้มกันที่นี่ได้ ร่างของเขากะพริบ พุ่งเข้าไปยังส่วนลึกด้านในทันที

หลิวชิ่งเฟิงและคนอื่น ๆ ตามมาอย่างรวดเร็ว ขณะนั้นเอง จื่อเฉินได้เข้าไปยังเขตสายฟ้าชั้นที่สองแล้ว จากนั้นก็เป็นชั้นที่สาม จนสุดท้ายเข้ามายังชั้นที่สี่ได้

เมื่อมาถึงชั้นที่สี่ จื่อเฉินก็พบว่ามาถึงขีดจำกัด อีกทั้งภายในเขตสายฟ้า จื่อเฉินก็สัมผัสได้ถึงพลังชี่อันน่ากลัว พลังชี่นี้อันตรายยิ่งนัก จนเขาไม่กล้าก้าวต่อไปข้างหน้า ได้แต่หลบซ่อนตัวอยู่ที่ขอบเขตชั้นที่สี่

หัวใจของเขาเต้นรัว พลังสีเงินไหลเวียนออกมา คอยเติมกระแสพลังให้เขาอย่างต่อเนื่อง ขณะเดียวกัน จื่อเฉินรับรู้ได้ถึงวิชาทะลวงกายฟ้าร้องในร่างกายของตนเองที่กำลังไหลเวียนอย่างบ้าคลั่ง ความเร็วยังรวดเร็วกว่าด้านนอกหลายเท่าตัวนัก

และในขณะที่มันกำลังไหลเวียนอยู่นั้น ระหว่างที่มันกำลังคลุมเครือ ก็มีพลังสีเงินอีกแห่งหนึ่งถูกร่างกายของเขาดูดซับเอาไว้

ภายในเขตสายฟ้า มีเพียงพลังอย่างเดียวเท่านั้น นั่นคือพลังสายฟ้า

เขารับรู้ได้ถึงร่างกายที่ดูดซับพลังสายฟ้าเข้าไป จื่อเฉินตกตะลึง ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นดีใจ แต่มีเพียงแค่อัตราการดูดซับเท่านั้น ที่ยังคงช้าเกินไป

จากไปไม่กี่ชั่วยาม จื่อเฉินคาดว่าอีกฝ่ายคงจากไปแล้ว จึงเดินออกมาจากเขตชั้นที่สี่