บทที่ 224

ยอดฝีมือครองฟ้าเข้ามาได้เพียงเขตสายฟ้าชั้นที่สามเท่านั้น แต่ว่าจื่อเฉินนั้นพบหินสีทองอ่อนนี้ที่ชั้นที่สี่ ขนาดประมาณหนึ่งกำปั้น ส่องแสงแวววาว ผิวมันเรียบ สามารถทำลายสายฟ้าของยอดฝีมือครองฟ้าได้ แต่ไม่ได้ทำร้ายอีกฝ่าย แน่นอนว่าต้องไม่ใช่วัตถุธรรมดา

“เก็บไว้ขาย น่าจะช่วยแก้ไขสถานการณ์ได้ดีทีเดียว”

ตลอดหลายเดือนที่ถูกไล่ล่า นอกจากชีวิตของเขาแล้ว จื่อเฉินยังสูญเสียของทุกอย่างที่เสียไปได้อีก แม้แต่ทักษะจิตแท้ที่ต้องให้สำนักเสวียนอู่ก็ยังหายไป ทั้งเนื้อทั้งตัวเหลือแค่เกราะดำ กับเสื้อผ้าขาด ๆ แล้วก็ชีวิตนี้เท่านั้น

เมื่อออกจากเขตสายฟ้าก็ต้องใช้ชีวิต หินไม่รู้ที่มาที่ไปก้อนนี้น่าจะนำไปขายได้พอดี

ทางที่เขาจะไป จื่อเฉินคิดเอาไว้แล้ว ก็คืออีกชื่อนึงกับเมืองหยุนเมิ่ง เมืองเกล็ดหิมะ

ในเมืองหยุนเมิ่ง หวางเซียนเอ๋อเองก็ดีกับเขา ถ้าหากจื่อเฉินไปหานาง แน่นอนว่าจะต้องได้ที่หลบภัยแน่ แต่ว่าหวางเจิ้นเวยต้องการแย่งชิงสิ่งของมีค่าจากตัวเขา แถมหวางฉงยังต้องการฆ่าเขาอีกด้วย เขาคงต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก ดังนั้นจึงไปเมืองหยุนเมิ่งไม่ได้

และเมืองชางหลี ก็มีระยะห่างจากสำนักบู๊ไม่มาก ต้องมีศิษย์สำนักบู๊เข้าไปในเมืองเป็นปกติ ดังนั้น ที่นั่นจื่อเฉินก็ไปไม่ได้ จึงเหลือเพียงต้องไปเมืองเกล็ดหิมะเท่านั้น

จากบันทึกภายในหนังสือ ที่เมืองเกล็ดหิมะตลอดฤดูทั้งสี่ในหนึ่งปี ล้วนมีเกล็ดหิมะร่วงลงมาอย่างไม่รู้จุดจบ ไม่สลายหายไป นับว่าเป็นสถานที่ที่พิเศษที่หนึ่ง

เขาพกหินไร้ชื่อ ผ่านไปกว่าสองเดือน จื่อเฉินในที่สุดก็ออกมาจากเขตสายฟ้า เขาสูดหายใจเข้าลึก สลายแสงสีเงินที่ครอบตัวเอาไว้ จากนั้นเดินออกไปยังโลกภายนอก

พลังของเขาบรรลุขั้นมายังฟ้ากำหนด ร่างกายเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้จื่อเฉินไม่ต้องพึ่งพาม่านพลังก็สามารถต่อต้านแรงกดดันสายฟ้านี้ได้

ด้านนอกเขตสายฟ้า เต็มไปด้วยขี้เถ้า บนท้องฟ้าไม่มีบนโบยบิน บนพื้นไม่มีสัตว์อสูรเดินอยู่ เงียบสงัดผิดปกติ มีเพียงเสียงดังอึกทึกของสายฟ้าอันยิ่งใหญ่ ดังสนั่นออกไปไกลหลายลี้

จื่อเฉินหิวจนแทบทนไม่ไหว คิดจะหาอะไรกินก่อน เพียงแต่เขายังไม่ทันได้ออกจากขอบเขตของแรงกดดันเขตสายฟ้า ก็พบเข้ากับร่างของคนๆ หนึ่งที่นั่งสมาธิอยู่บนก้อนหินขนาดใหญ่ภายนอกเขตสายฟ้า

เป็นเพียงชายคนหนึ่ง ที่กำลังนั่งสมาธิฝึกฝนอยู่ จื่อเฉินเพิ่งเดินออกมาจากแรงกดดันเขตสายฟ้าก็เห็นอีกฝ่าย และขณะเดียวกัน อีกฝ่ายก็ไหวตัวทัน ลืมตาขึ้น

“เจ้า....จื่อเฉิน เจ้ายังไม่ตายจริง ๆ งั้นรึ ?” ดวงตาลืมขึ้น ชายคนนั้นเมื่อเห็นจื่อเฉินก็เกิดอาการตกตะลึง

จื่อเฉินตาเบิกโพลง เพียงครู่เดียวแววตาก็กลายเป็นเย็นชา

ชายคนนั้นสวมชุดสีดำ แต่งตัวคล้ายกับคนของสำนักบู๊ก่อนหน้า และสามารถพูดชื่อของเขาออกมาได้ แสดงว่าเป็นคนของสำนักบู๊

“เจ้านี้ มันยังไม่ไปไหนอีกงั้นหรือ ?” จื่อเฉินเห็นท่าไม่ดีอุทานออกมาในใจ เพิ่งจะออกมา ก็ถูกพบร่องรอยเข้าซะแล้ว เขาไม่อยากพบกับไล่ล่าอีกรอบ แววตาส่องประกายเยือกเย็น จื่อเฉินคิดจะสังหารเขาซะ

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ลงมือ ก็ได้ยินเสียงหัวเราะอันโหดเหี้ยมดังขึ้น “ฮาฮา พระเจ้าช่างเข้าข้างข้าเสียจริง อยู่ที่นี่มาตั้งหลายเดือน คนอื่น ๆ จากไปกันหมดแล้ว เหลือแค่เพียงข้า ไม่นึกว่าจะได้พบเจ้าอีกครั้ง”

ชายชุดดำหัวเราะร่า แสดงความดีใจออกมา ดวงตาส่องแสงสีเขียวมันวาว “เจ้าไม่ตายในเขตสายฟ้า แปลว่าของมีค่าชิ้นนั้นต้องอยู่กับตัวเจ้า เยี่ยมไปเลย ถ้าฆ่าเจ้าได้ ของชิ้นนั้นก็จะตกเป็นของข้า”

ชายชุดดำพูดอย่างมั่นใจ

“เจ้าทำได้งั้นหรือ ?” จื่อเฉินมองไปยังอีกฝ่ายอย่างเยือกเย็น

“ฮึฮึ เจ้าก็แค่แดนชี่แท้คนหนึ่ง จะทำอะไรข้าได้ ?” ชายชุดดำแสยะยิ้มออกมา แววตาเต็มไปด้วยความดูถูก