บทที่ 242

“แย่แล้ว คุณชายเกิดเรื่องแล้ว!”

พอมาถึงแล้วไม่เจอใคร สีหน้าของหวางหย่งก็เปลี่ยนไป เลยแอบอุทานออกมา

“หวางหย่ง ช่วยข้าด้วย!”

ทํนใดนั้นเอง เสียงร้องขอความช่วยเหลือของหวางซานได้ดังมาจากในป่า

“ตามไป!”

หวางหย่งกัดฟัน ไม่สนใจม้า พุ่งตัวเข้าไปในป่า

“ก่อนจะตามมา เก็บฟันของคุณชายของพวกเจ้าก่อน เขาชอบหาฟันทั่วพื้นไม่ใช่เหรอ พวกเจ้าอย่าลืมสิตอนนี้เขาไม่เหลือฟันแล้ว” เสียงเยาะเย้ยดังตามมาติดๆ

พอได้ฟังอย่างนั้น หวางหย่งก็สะดุ้ง แล้วสั่นไปทั้งตัว บ่งบอกว่าตกใจไม่น้อย คุณชายหวางซานถูกตบจนฟันร่วงหมดปาก ถ้าเรื่องนี้ถูกรายงานกลับไปพวกเขาก็ต้องรับผิดชอบ โทษของการคุ้มกันคุณชายไม่ดี มันถึงตายเลยนะ

หวางหย่งสีหน้าเคร่งขรึมอย่างถึงที่สุด หันมองผู้แข็งแกร่งแดนฟ้ากำหนดที่อยู่ข้างๆ แล้วพูดไปว่า “ไปเก็บฟันของคุณชายขึ้นมา ที่เหลือตามข้ามา บัดซบ กล้าคิดไม่ดีกับคุณชาย ข้าจะทำให้มันหมดหนทางหนี”

เกิดการเคลื่อนไหวขึ้นหลายครั้ง หวางหย่งและพวกก็ไล่ล่าสุดชีวิต

จื่อเฉินพุ่งผ่านไปในป่าทึบ หิ้วคนคนหนึ่งไว้ในมือ แต่กลับดูผ่อนคลาย เคลื่อนที่รวดเร็ว ผู้แข็งแกร่งที่อยู่ด้านหลังกำลังไล่ตามมา ในนั้นมีแดนจิตแท้อยู่สองคน ที่เหลือก็เป็นแดนฟ้ากำหนด

“ใช้ได้ สมแล้วที่เป็นคุณชายจากตระกูลใหญ่ มีองครักษ์แดนชี่แท้ตั้งสองคน” จื่อเฉินเยาะเย้ย ร่างกลายเป็นสายฟ้า แล้วพุ่งไปอย่างรวดเร็ว

เก้าสายฟ้าพิฆาตสายแรก จื่อเฉินได้บรรลุแล้ว ตอนนี้กำลังทำความเข้าใจสายที่สอง ความเร็วมากกว่าแดนจิตแท้ไม่น้อย กลุ่มคนด้านหลัง ถึงตามมาด้วยความเบิกบาน ตะโกนโห่ร้อง แต่ก็น่าเสียดายที่ไม่สามารถตามความเร็วของจื่อเฉินได้ทัน

“ไอ้หนู แล้วแกจะเสียใจ” หวางซานพูดด้วยความโมโห ตอนแรกตั้งใจจะกัดฟันสาปแช่งอีกฝ่าย แต่กลับรู้ตัวว่าฟันในปากไม่มีเหลือแล้ว ความอัปยศระดับนี้ ทำเอาเขาแทบสลบไปเลย

เมื่อกี้ที่จื่อเฉินพูด ไม่ได้ตั้งใจปกปิด อีกฝ่ายจึงฟังออกว่าอายุของเขาไม่มาก

“หึหึ ข้าว่าคนที่จะเสียใจคือเจ้าต่างหาก” จื่อเฉินยิ้มออกมาอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้น มือหนึ่งหิ้วหวางซาน ส่วนอีกมือก็ล้วงเข้าไปในอกเสื้อของอีกฝ่าย

“นี่แกจะทำอะไร?” หวางซานกรีดร้องออกมา เหมือนถูกแมงป่องต่อย เสียงแหลมแสบหู

เขาเป็นผู้ที่ถูกเรียกว่าใช้ชีวิตอยู่ในดงหญิงสาว ไม่ยึดติดกับใคร ชอบมีตัญหาเรื่องผู้หญิง แต่ก็ไม่เคยมีสัมพันธ์กับผู้ชายมาก่อน