บทที่ 241

หวางซานเป็นหนึ่งในอัจฉริยะของเมืองหยุนเมิ่ง แต่เขาแค่ค่อนข้างมั่นใจในตนเอง ถึงจะมีองครักษ์ แต่กลับไม่อยากร่วมเดินทางกับพวกนั้น ชอบเดินทางไปคนเดียว

ครั้งนี้ที่ควบม้าเกล็ดดำ วิ่งมาอย่างรวดเร็ว ทิ้งองครักษ์เหล่านั้นไว้ไกลๆ นึกไม่ถึงว่าจะเจอกับจื่อเฉิน หลังสู้กันยังถูกควบคุม แถมยังต้องเรียกโจรว่าพี่โจรอย่างไม่เต็มใจ

เขารู้สึกหงุดหงิดมาก

ตอนนี้พอได้ยินเสียงขององครักษ์ ในใจก็รู้ตื่นเต้น ราวกับได้กินผลไม้อายุวัฒนะเข้าไป เปล่งปลั่งไปทั้งตัวรู้สึกสดชื่นมาก หินหยวนที่ตั้งใจจะเอาออกมาเพื่อถวายให้พี่โจรตอนแรก ตอนนี้กลับถูกเก็บเข้าไปอีกครั้ง

“หวางหย่งข้าอยู่นี่ เร็วเข้า!” เงยหน้าที่ถูกตบจนเป็นหัวหมู หวางซานได้ตะโกนออกมาอย่างภาคพูดใจ จากนั้นก็หันมองไปที่จื่อเฉิน ทิ้งภาพคนที่น่าสงสารก่อนหน้าแล้วมั่นอกมั่นใจขึ้นมาอีกครั้ง “ไอ้โจร องครักษ์ของข้ามาแล้ว ให้โอกาสแกหนึ่งครั้ง คุกเข่าคำนับสำนึกผิด ตบตัวเองจนกลายเป็นหัวหมู ตบจนหาฟันทั่วพื้น จากนั้นก็ยอมรับข้าเป็นนายซะ”

หวางซานมั่นใจมาก เพราะเขามีองครักษ์แดนจิตแท้สองคน ส่วนคนอื่นต่างก็เป็นแดนฟ้ากำหนด เพียงพอที่จะจัดการกับชี่แท้เล็กๆ คนหนึ่งแล้ว

“หาฟันทั่วพื้นรู้จักมั้ย ก็คือตบจนฟันแกร่วงหมดปาก จากนั้นก็ไปเก็บจากบนพื้นทีละซี่” หวางซานหยิ่งผยองมากตาที่ถูกตบจนบวมตอนนี้ได้หรี่เล็กลงไป เหมือนลำแสงที่เยือกเย็นแล่นผ่าน แต่วินาทีต่อมา การแสดงออกนี้ นำมาซึ่งความเจ็บปวด เจ็บจนต้องยิงฟัน

“หึหึ!” จื่อเฉินขำออกมา แล้วพูดขึ้นว่า “ที่แท้คำว่าหาฟันทั่วพื้นก็มาจากเจ้านี่เอง ดูท่าเมื่อก่อนเจ้าคงให้คนหาฟันทั่วพื้นมาไม่น้อยสินะ!”

“แน่นอนอยู่แล้ว มีทั้งหญิงทั้งชาย มีทั้งแก่ทั้งเด็ก ไม่แยกฐานะ ทุกคนเท่าเทียม ใครก็ตามที่หาเรื่องข้าโดนหมดไม่มียกเว้น” หวางซานพยักหน้า ตาเล็กๆ เต็มเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ

“ตอนนี้ ข้าเองก็จะทำกับเจ้าเหมือนกัน ให้โอกาสแกได้หาฟันทั่วพื้น” หวางซานจ้องมองจื่อเฉินอย่างผู้ที่อยู่เหนือน้ำเสียงได้ใจ

“คุณชายหวางซาน!”

เสียงตะโกนใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เสียงฝีเท้าม้าค่อยๆ ใกล้เข้ามา หน่วยช่วยเหลือของเขาจะมาถึงในไม่ช้า หวางซานราวกับเห็นภาพจื่อเฉินถูกอดจนหน้าช้ำแล้ว

“เร็วๆ เข้า รีบหาฟันทั่วพื้นเดี๋ยวนี้” เห็นว่าโจรยังยืนยิ้ม ไม่ขยับเขยื้อน หวางซานก็ถลึงตา ถ่างตาเล็กๆ ให้กว้างขึ้นมองไม่ชัดเลยสักนิด

“ได้!” จื่อเฉินพยักหน้า ยิ้มร่ากว่าเดิม แล้วพูดไปว่า “ขอบคุณคุณชายหวางซานที่ให้โอกาสข้าได้หาฟันทั่วพื้นสักครั้ง ข้าจะทำอย่างเต็มที่ รักษาโอกาสนี้ให้ดี และไม่ทำให้คุณชายต้องผิดหวังแน่นอน”

จื่อเฉินพูดอย่างซื่อตรง และดูตื้นตันมาก

“ฮ่าฮ่า ไม่ต้องขอบคุณ อย่าทิ้งโอกาสไปก็พอ” หวางซานหัวเราะเสียงดัง ดูได้ใจมาก แต่ฟันในปากร่วงไปหลายซี่จึงทำให้มีลมลอดผ่านไปบ้าง

“ป๊าบ!”

ทันใดนั้น จื่อเฉินก็ง้างฝ่ามือ แล้วตบลงไป เกิดเสียงตบบ้องหูที่ดังกังวานขึ้น หวางซานถูกตบจนหมุนอยู่กับที่สามรอบยังมึนงง

“พุบ!”

เลือดพุ่งออกจากปาก พร้อมกับฟันขาวๆ สองซี่ เขาจ้องมองจื่อเฉินอยู่อย่างนั้น เหมือนตกอยู่ในอาการช็อก “จะ……เจ้า……!”