บทที่ 240

“ฟุบ!”

แต่ก่อนที่จะพูดจบ เขาก็กระอักเลือดออกมา การโจมตีครั้งสุดท้าย ถึงเขาจะต้านสายฟ้าได้สิบลูก และยังไม่ตาย แต่พลังสายฟ้าที่น่ากลัวนั้นกลับทำให้เขาบาดเจ็บสาหัส

“เจ้าอะไรหนักหนา ยังไม่มาเคารพเจ้านายอีก” จื่อเฉินยืนอยู่ไกลๆ อีกฝ่ายได้ใช้ชี่แท้ไปหมดแล้ว ไม่ต่างอะไรกับเสือไร้เขี้ยวไม่มีความน่ากลัวเลยสักนิด

แต่การต่อสู้ในวันนี้ จื่อเฉินก็ตระหนักถึงความแข็งแกร่งของตัวเองที่ยังไม่พอ สู้กับหวางซานแค่คนเดียว ยังต้องใช้กำลังขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายใช้ชี่แท้จนหมด วันนี้ก็คงเอาอีกฝ่ายไม่ลง

“ฝันไปเถอะ!” หวางซานโมโหสุดขีด แล้วพูดออกมาอย่างไม่ชอบใจ

“งั้นข้าจะอัดเจ้าจนยอมจำนน!”

“ซิ่ว!”

จื่อเฉินขำออกมาเบาๆ ขยับเท้า แล้วซัดกำปั้นใส่หวางซานอีกครั้ง

ด้วยความที่ครั้งนี้บาดเจ็บสาหัส หวางซานจึงไม่มีแรงพอที่จะหลบ ทำได้แค่ฝืนป้องกันไปทีหนึ่ง

“ตุบ!”

กำปั้นมาถึง ราวกับค้อนยักษ์ ซัดเข้าไปที่หน้าของเขา หวางซานถูกอัดจนล้ม ฟันหน้าร่วงไปสองซี่ ไอเป็นเลือด ดูอนาถมาก

“แกชักจะใจกล้าเกินไปแล้ว!” หวางซานเอามือปิดปาก โมโหสุดขีด เขานึกไม่ถึงว่าโจรนี่จะกล้าทำร้ายเขาแบบนี้จริงๆ

เขาในตอนนี้ ชี่แท้ถูกใช้จนหมด ไม่มีแรงที่จะสู้อีกแล้ว เขาไม่ได้แพ้ให้กับทักษะการต่อสู้ แต่แพ้ให้กับชี่แท้ที่ไม่มากพอ ดังนั้นการที่ถูกอัดตอนนี้ เขาจึงรู้สึกไม่พอใจมาก

“ตุบ!” “ตุบ!”

จื่อเฉินไม่ได้พูดอะไร ออกหมัดอย่างต่อเนื่อง อัดให้พอใจก่อนค่อยว่ากัน ไฟแห่งโทสะกำลังลุกโชนอยู่ในใจเขา เพราะคนที่หวางซานส่งมา มาจับตาดูเขาที่หมู่บ้าน รังแกชาวบ้าน ไร้ยางอายอย่างถึงที่สุด ส่วนหวางเจิ้นเวยพ่อของหวางซานก็เล็งของล้ำค่าในตัวเขาอยู่ ถ้าไม่ใช่เพราะหวางเจิ้นเวยเข้ามาวุ่นวายกับเรื่องนี้ จื่อเฉินก็ไม่มีทางมีเรื่องกับเมืองหยุนเมิ่งแน่นอน ไม่ใช่แค่ไม่มีเรื่องแต่ยังจะมีบุญคุณกับพวกเขามาก เพราะเขาเคยช่วยหวางเซียนเอ๋อเอาไว้

เมื่อเล่นงานหวางเจิ้นเวยไม่ได้ แต่ได้จัดการหวางซาน จื่อเฉินก็ไม่มีทางปล่อยผ่านแน่นอน ทุกอย่างค่อยว่ากันหลังจากที่อัดจนพอใจแล้ว

“ตุบ!” “ตุบ!” “ตุบ!”

จื่อเฉินออกหมัดอย่างต่อเนื่อง การลงมืองอย่างต่อเนื่อง ทำเอาหวางซานอุทานออกมาไม่ขาดสาย