บทที่ 244

หวางซานรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมจนจะร้องไห้แล้ว

การถูกไล่ล่าในช่วงที่ผ่านมา พอถึงเวลาคับขัน จื่อเฉินจะเอาเขามาบังอยู่ข้างหน้าอย่างไร้ยางอาย เป็นเหมือนกับโล่ คนของสำนักบู๊กับหอทลายฟ้าไม่กลัวแม้แต่น้อย ลงมือหนักยิ่งกว่าเดิม มีหลายครั้งที่เกือบฆ่าหวางซานไปแล้ว แต่ดีที่เวลาสำคัญ ได้คนของเมืองหยุนเมิ่งเข้ามาขวางไว้ทุกครั้ง ไม่อย่างนั้นจื่อเฉินคงตายไปหลายครั้งแล้ว

จื่อเฉินยิ้มอย่างมีเลศนัย “พาเจ้าไปด้วยมีแต่ข้อดี ไม่มีข้อเสียแม้แต่น้อย!”

“พี่ครับ ข้าขอร้องล่ะ ปล่อยข้าไปเถอะ ข้าเป็นน้องแท้ๆ ของท่านนะ เป็นน้องที่สนิทที่สุด ข้าเพิ่งอายุสิบแปดยังมีชีวิตที่สวยงามรออยู่ ข้ายังไม่อยากตาย!” หวางซานอ้อนวอน ทำหน้าน่าสงสาร

เมื่อหลายวันก่อน หวางซานยังทำตัวเก่ง เสียงดังใส่จื่อเฉิน แต่หลังจากที่จื่อเฉินเอาเขามาเป็นโล่อย่างไม่ลังเลแล้ว เขาก็รู้สึกตกใจกลัว ในตัวจื่อเฉินจริงๆ แล้ว

“ถ้าข้ามีน้องชายที่ชั่วช้าอย่างเจ้า ข้าคงบีบคอเจ้าจนตายไปนานแล้ว” จื่อเฉินตอบกลับอย่างเฉยชา

“ไม่นะพี่ ท่านเป็นพี่ชายแท้ๆ ของข้านะ!” หวางซานทำหน้าขมขื่น แล้วพูดไปว่า “ท่านพี่ ท่านพี่จื่อเฉิน ปล่อยข้าไปเถอะ ข้ายังไม่อยากตายจริงๆ ข้าสัญญา ต่อไปจะไม่ทำชั่วอีก จะกินเจทุกวัน อ่านหนังสือธรรมะทุกวันเพื่อขอพรให้ท่าน”

“จริงด้วย พี่สนิทกับพี่เซียนเอ๋อมากไม่ใช่เหรอ ท่านไม่ใช่แค่พี่ของข้า ยังเป็นพี่เขยของข้าด้วย พี่พี่เขย ช่วยปล่อยข้าไปเถอะนะ” เพื่อชีวิตรอด หวางซานไม่สนอะไรอีกแล้ว

“ซิ่ว!”

ทันใดนั้น จิตสังหารอันน่ากลัวพุ่งมาจากทางด้านหน้า คลื่นกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวพุ่งผ่านอากาศ พร้อมกับรังสีอำมหิตตรงมาที่หน้าของจื่อเฉิน

“หอทลายฟ้า!”

รูม่านตาของจื่อเฉินหดเล็กลง จับตัวหวางซานแล้วถอยหลังอย่างรวดเร็ว แต่คลื่นกระบี่ตรงหน้ายังตามมาติดๆเหมือนเงา พร้อมกับรังสีอำมหิตอันน่าสะพรึงกลัว

นี่เป็นท่าลอบสังหารที่หวังเอาชีวิต รุนแรงอย่างถึงที่สุด

“ตัง!”

จื่อเฉินพลิกมือไปจับกระบี่อัคคี กระบี่ออกจากฝักทันที ลำแสงจากไฟส่องแสง ท้องฟ้าถูกย้อมเป็นสีแดงราวกับมีไฟลูกใหญ่กำลังลุกไหม้ แผ่ซ่านไปทั่วป่า

“แคร็ก!” จื่อเฉินตวัดกระบี่ แสงไฟพาดผ่าน ลำแสงจากกระบี่ส่งแสง คลื่นกระบี่ที่น่าสะพรึงกลัวถูกผ่าออก ในเวลาเดียวกัน ก็เกิดเสียงแคร็กดังขึ้น กระบี่ยาวแตกสลาย

“ซิ่ว! ซิ่ว! ซิ่ว!”

จื่อเฉินรีบถอยหลัง ทรงตัวให้มั่น มีใครบางคนปรากฏอยู่ตรงหน้า ชุดดำปิดหน้าบ่งบอกว่าเป็นนักฆ่าจากหอทลายฟ้า

“นักฆ่าของหอทลายฟ้าไม่ต่างอะไรกับพวกหนู รู้จักแค่การซ่อนตัวแล้วลอบกัด!” หวางซานด่าทอด้วยความโมโห เขาในตอนนี้เป็นแค่คนธรรมดา การโจมตีเมื่อกี้ เกือบเอาชีวิตเขาไปแล้ว

“หึ พวกเจ้าก็ไม่ได้ต่างกันหรอก คนหนึ่งหน้าด้านหน้าทน คนหนึ่งก่อกรรมทำชั่ว” จื่อเฉินพูดอย่างไม่ชอบใจ