บทที่ 245

จื่อเฉินถูกล้อม จึงหลีกเลี่ยงการต่อสู้อันดุเดือดไม่ได้

กระบี่อัคคีคมอย่างน่าเหลือเชื่อ ที่ไหนที่แสงจากกระบี่พาดผ่าน ก็ต้องมีคนถูกฟันจนเอวขาด จื่อเฉินจึงหาโอกาสฝ่าออกจากวงล้อมจากจุดนี้

“อ้า……พวกเจ้าระวังกันหน่อย ข้าคือหวางซานจากเมืองหยุนเมิ่ง อัจฉริยะอันดับสี่แห่งเมืองหยุนเมิ่ง พ่อของข้าคือหวางเจิ้นเวยถ้าทำร้ายข้า จะทำให้พวกเจ้าตายตามไปด้วย!”

มือข้างหนึ่งของจื่อเฉินถือ กระบี่อัคคี ส่วนมืออีกข้างก็หิ้วหวางซาน ถ้าหลบไม่ได้จริงๆ ก็จะชูหวางซานขึ้น พอเห็นอาวุธที่น่ากลัวพวกนั้น หวางซานก็ตะโกนเสียงดัง และรีบพูดขู่ทันที

หวางซานที่ตกอยู่ท่ามกลางคมกระบี่ อาจตายได้ทุกเมื่อ คนจากเมืองหยุนเมิ่งจำเป็นต้องช่วย ตอนแรกที่ตั้งใจจะเข้าโจมตีจื่อเฉินกลับหันไปปัดป้องอาวุธที่อยู่ข้างๆ แทน

“หวางลั่ว นี่เจ้าอยากตายรึไง ถึงกล้ามาขวางข้าแบบนี้ นี่เจ้าอยู่ฝั่งไหนกันแน่!”

“ถ้าจื่อเฉินหนีไปได้อีก ข้าจะเอาชีวิตเจ้า!”

คนของอีกสองฝ่ายโกรธจัด ในจังหวะสำคัญทุกครั้ง คนของเมืองหยุนเมิ่งก็จะโจมตีสวนมาตลอด ทำให้พลาดเป้าทุกครั้งไป

“เหลวไหล จื่อเฉินต้องฆ่าอยู่แล้ว แต่ชีวิตคุณชายของเรามันสำคัญกว่าจื่อเฉินเป็นไหนๆ จึงจะให้เขาเป็นอะไรไม่ได้!”

การต่อสู้อันดุเดือดครั้งนี้ บนตัวของจื่อเฉินมาแผลปรากฏมากมาย หวางซานก็เหมือนกัน ผู้แข็งแกร่งที่รอบด้านเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ล้อมจื่อเฉินเอาไว้

“จื่อเฉิน ดูซิว่าเจ้าจะหนีไปทางไหน?”

“ฮ่าฮ่า ไม่มีทางไปแล้ว เจ้าต้องตายสถานเดียว”

“บนฟ้าหมดทาง ใต้ดินไร้ประตู ดูซิเจ้าจะตายยังไง!”

ทุกคนยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย แววตาอาฆาต จิตสังหารที่ไร้รูปได้ล็อกตัวจื่อเฉินเอาไว้แล้ว รายล้อมจื่อเฉินมาจากรอบทิศ

“พี่พี่เขย ท่านปล่อยข้าไปเถอะ ข้ายังไม่อยากตายนะ!” หวางซานเองก็อ้อนวอนอย่างต่อเนื่อง

ภาพที่อยู่ตรงหน้า จื่อเฉินมีแต่ตายสถานเดียว ไม่มีโอกาสรอดเลยมีผู้แข็งแกร่งอยู่รอบทิศ ต่อให้จื่อเฉินมีปีกก็ยากที่จะหลบหนี

“หึหึ อยากให้ข้าตาย มันก็ไม่แน่” มุมปากของจื่อเฉินเผยรอยยิ้มที่ประหลาดออกมา จากนั้นก็มองไปทางผู้แข็งแกร่งของเมืองหยุนเมิ่ง

หวางหย่งกับหวางลั่วที่เป็นหัวหน้ารู้สึกใจหาย สัมผัสถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีบางอย่าง

ตามคาด วินาทีต่อมา ลางสังหรณ์ที่ไม่ดีแบบนี้ก็ได้เกิดขึ้น จื่อเฉินได้เก็บกระบี่อัคคี แล้วยกขาของหวางซานขึ้น ใช้เขาเป็นอาวุธ โบกสะบัดและพุ่งตรงไปข้างหน้า

“ข้า……พี่พี่เขย ท่านโหดเหี้ยมเกินไปแล้วนะ!” หวางซานกรีดร้อง พอเห็นจื่อเฉินใช้หัวของตัวเองเป็นพุ่งเข้าไปที่มีดดาบของอีกฝ่าย ก็ตกใจจนแทบสลบ

คนของเมืองหยุนเมิ่งตกใจไม่น้อย รีบชักอาวุธกลับ พร้อมกับใช้ร่างกายเข้ามาขวางจื่อเฉิน ไม่อยากให้เขาหนีไป