บทที่ 246

หวางสือ เป็นอัจฉริยะอันดับสามอย่างแท้จริง อายุน้อย ๆ ก็บรรลุถึงแดนจิตแท้แล้ว แถมยังได้ฝึกคัมภีร์ชิงเซียบรรลุทักษะการต่อสู้มากมาย ฝีมือในการต่อสู้น่ากลัวกว่าหวางซานหลายเท่า

กองกำลังอีกสองฝ่ายสีหน้าเปลี่ยนไป หวางสือนั้นเป็นอัจฉริยะ แข็งแกร่งมากๆ แต่พวกเขาเป็นแค่ผู้แข็งแกร่งทั่วไป อย่างมากก็เก่งขึ้นมาหน่อย ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่ายเลย

แถมที่นี่ยังอยู่ในเขตของเมืองหยุนเมิ่ง อัจฉริยะของสำนักบู๊กับหอทลายฟ้ายังไม่กล้าออกมา กลัวหวางเจิ้นเวยจะโมโห แล้วโดนตบจนตาย

หลังหวางสือได้ฟังคำอธิบายของหวางลั่ว กวาดตามองทุกคน แล้วพูดออกมาว่า “ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับน้องชายของข้า ข้าจะทำให้ทุกคนที่นี่ชดใช้ด้วยชีวิต!”

น้ำเสียงเย็นชาอย่างถึงที่สุด ยโสแต่ทรงอำนาจ สิ้นเสียง จากนั้นเขาก็กระโดดขึ้น เหยียบลงที่หลังของราชาแห่งนกอัคคีอีกครั้ง

“ไป ตามข้าไปไล่ล่า!” หวางสือออกคำสั่ง คนของเมืองหยุนเมิ่งได้ตามเข้าไปในป่าทึบ

“ชิ ก็แค่อัจฉริยะอันดับสาม มีอะไรให้ภูมิใจหนักหนา อัจฉริยะของสำนักฆ่ามีเยอะแยะ”

“ถูกต้อง สวะแบบนี้ ถ้าอัจฉริยะของหอทลายฟ้ามา ทีเดียวก็ฆ่ามันได้แล้ว”

หลังจากที่หวางสือออกไป ศิษย์ของอีกสองสำนักจึงซุบซิบกันขึ้นมา ก่อนหน้านี้เพราะได้รับผลกระทบจากแรงกดดันของหวางสือ จึงไม่กล้าพูดอะไร

“ไป ตามจ่อเฉินไป!”

กองกำลังทั้งสองเดินหน้าต่อ

เส้นทางการหลบหนีของจื่อเฉินชัดเจนมาก ซึ่งก็คือป่าทึบไร้เสียง จากการที่เข้าไปลึกขึ้นเรื่อยๆ เขาได้เจอกับสัตว์ประหลาดไม่น้อย แต่อาศัยสัมผัสทิพย์ที่แข็งแกร่ง บวกกับวิชาท่าก้าวอันรวดเร็ว จื่อเฉินจึงสามารถหลบได้ทุกครั้ง แถมยังจงใจทิ้งร่องรอยไว้ตรงที่สัตว์ประหลาดปรากฏตัว

กองกำลังทั้งสามฝ่ายเจอกับสัตว์ประหลาด เจอกับปัญหาไปไม่น้อย

สองวันหลังจากนั้น ยังเจอกับสัตว์ประหลาดแดนจิตแท้ด้วย ตราชิงเฟิงลูกหนึ่งประทับลง ราวกับภูเขาลูกใหญ่ ท่ามกลางสายตาที่ตกใจของทุกคน ได้กระแทกสัตว์ประหลาดตัวนี้จนตาย

ในตอนนี้ กองกำลังทั้งหมดก็ได้รู้ซึ้งถึงความแข็งแกร่งของหวางสือแล้ว

“พี่พี่เขย ข้าขอร้องล่ะ นี่เรามาถึงป่าทึบไร้เสียงแล้ว อันตรายมาก ช่วยปล่อยข้าไปเถอะ”

“พี่พี่เขย ข้าอายุยังน้อย ยังไม่โตเป็นผู้ใหญ่เลย ยังไม่อยากตาย ท่านอยากเข้าไปในป่าทึบไร้เสียง อยากเข้าไปตาย น้องชายคนนี้ไม่ขัด แต่ก็อย่าลากข้าไปตายด้วยสิ!”

“พี่พี่เขย ครั้งก่อนที่ท่านใช้หัวของข้าเป็นอาวุธ ข้ายังไม่ถือสาเลย ท่านช่วยปล่อยข้าไปเถอะนะ!”

จื่อเฉินอยู่ในส่วนลึก หวางซานก็จะเป็นจะตาย อ้อนวอนอย่างต่อเนื่อง จื่อเฉินไม่ได้สนใจเลยสักนิด

พอรำคาญมากๆ จื่อเฉินก็ได้ส่วนกลับไปอย่างไม่ชอบใจสองคำ