บทที่ 247

ภายในป่าทึบ เลือดสาดกระเซ็น กลิ่นคาวอบอวล แขนขากระจัดกระจาย

นี่เป็นร่องรอยที่จื่อเฉินทิ้งไว้ แล้วตั้งใจเลี่ยงออกไปก่อนหน้า ผู้แข็งแกร่งมากมายพากันเข้าไป บาดเจ็บล้มตาย

“ไอ้สารเลวจื่อเฉิน ข้าสาบานว่าต้องฆ่ามันให้ได้” พอเห็นพวกพ้องพากันล้มตาย ผู้แข็งแกร่งแดนจิตแท้ของสำนักบู๊ก็โกรธจนตัวสั่น

ผู้แข็งแกร่งแดนจิตแท้ อยู่ในสำนักบู๊ก็สามารถถือเป็นผู้อาวุโสได้แล้ว สำนักหลิงอู่เมื่อก่อนหน้า เป็นถึงระดับผู้อาวุโสใหญ่ระดับประมุขหอหลี่แล้ว แต่อยู่ที่นี่ กลับตายไปสองคน แดนฟ้ากำหนดตายยิ่งตายไปมาก

“จื่อเฉิน หอทลายฟ้าของข้าไม่ขออยู่ร่วมกับเจ้า” นักฆ่าของหอทลายฟ้าได้รับการขนานนามว่าเย็นชาไร้ความรู้สึก แต่พอเห็นพวกพ้องที่ตายไปมากมาย ก็แสดงสีหน้าเสียใจออกมา

หลายคนศพไม่สมบูรณ์ด้วยซ้ำ แขนขาขาด ศพที่ถูกกัดจนเละมีอยู่มากมาย ทุกอย่างนี้เกิดจากฝีมือของจื่อเฉิน

“จื่อเฉิน!” แววตาของหวางสือเยือกเย็น จิตสังหารเอ่อล้น ครั้งนี้เมืองหยุนเมิ่งของพวกเขาก็เสียหายหนักเหมือนกัน แม้แต่เขา ก็ยังบาดเจ็บเล็กน้อย เสื้อสีเขียวเต็มไปด้วยรอยฉีกขาด

ส่วนที่ไกลๆ มีเสือดำที่ยาวสี่ห้าเมตรตัวหนึ่งนอนจมกองเลือด มีแผลเต็มตัว เลือดไหลทะลัก และตรงหัวใจก็ถูกท่าพิฆาตโจมตีจนตายไปแล้ว

เป็นเพราะเสือดำตัวนี้มีความเร็วราวกับสายลม พลังที่เกือบเทียบอสูรน้อยอย่างเต็มที่ ทำให้พวกเขาเสียท่าอย่างแรง

ผู้แข็งแกร่งแดนจิตแท้ที่ตายด้วยน้ำมือของเสือดำตัวนี้ คือหกคน ส่วนแดนฟ้ากำหนดก็เกินกว่าสิบ นี่เป็นตัวเลขที่ค่อนข้างน่ากลัว ถ้าไม่ใช่เพราะมีหวางสือกับผู้แข็งแกร่งหลายคนอยู่ด้วย การตามจื่อเฉินในครั้งนี้เกรงว่าคงต้องตายกัหมดแน่

ป่าทึบไร้เสียง มีสัตว์มากมายนับไม่ถ้วน ว่ากันว่ายังมีสัตว์ประหลาดที่สามารถแปลงกายได้ด้วย มีสัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่งมากมายคอยเฝ้า ที่แห่งนี้ถือว่าเป็นที่อันตรายโดยแท้จริง ตั้งแต่โบราณ ยังไม่เคยมีผู้แข็งแกร่งคนไหนเคยฝ่าป่าทึบไร้เสียงมาก่อน

“ตามไป ตรงนี้มาถึงรอบนอกของป่าทึบไร้เสียแล้ว จื่อเฉินต้องลดความเร็วลงแน่ ต้องจับมันมาให้ได้”

หวางสือสายตาเคร่งขรึม ไล่ตามรอยเท้าที่จื่อเฉินทิ้งไว้ไปก่อน

ที่นี่อยู่ในเขตของป่าทึบไร้เสียงแล้ว ต่อให้เป็นผู้แข็งแกร่งแดนครองฟ้า ก็ไม่อยากเข้าใกล้ ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติหวางสือก็ไม่มีทางเลือกที่จะเสี่ยง แต่น้องชายอยู่ในมือของอีกฝ่าย เขาจึงไม่มีทางเลือก

กองกำลังอีกสองฝ่าย หลังลังเลไปพักหนึ่งก็ได้ตามไป

ป่าทึบไร้เสียงนั้นน่ากลัวมาก พวกเขาไม่เชื่อว่าจื่อเฉินจะกล้าเข้าไป มีความเป็นไปได้สูงที่จะอ้อมไปตามขอบๆ

……

ตลอดทาง จื่อเฉินเอาแต่วิ่งอย่างบ้าคลั่ง และจะได้ยินเสียงคำรามของสัตว์ดังขึ้นเป็นพักๆ ซึ่งมันก็เป็นทางที่เขาเคยอ้อมผ่านมา

“พี่พี่เขย ที่นี่เป็นป่าทึบไร้เสียง ท่านช้าหน่อย ดีไม่ได้อาจถึงตายได้นะ” หวางซานตกใจอย่างหนัก จึงรีบพูดไป