บทที่ 248

“อืม แล้วเจ้ามีประโยชน์อะไรกับข้า?” จื่อเฉินถามด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม เขาได้ฝึกวิชาทะลวงกายฟ้าร้องแล้ว ได้คัมภีร์ชิงเซียมากไม่มีประโยชน์อะไรจริงๆ

“มีครับ ต้องมีอยู่แล้ว พี่พี่เขย ถึงท่านจะฝึกคัมภีร์ชิงเซียไม่ได้ แต่ในนั้นมีวิชาสังหาร ท่านสามารถฝึกได้แบบนี้ถ้าท่านเข้าไปในป่าทึบไร้เสียง ก็มีโอกาสชนะมากขึ้น” หวางซานรีบพูด

“วิชาสังหาร?” ตาของจื่อเฉินเป็นประกาย แล้วพูดไปว่า “จริงด้วย พวกวิชาที่เจ้าใช้วันนั้น รุนแรงใช้ได้เลย”

ตอนนี้หวางซานไม่มีอารมณ์สนใจน้ำเสียงของจื่อเฉิน ขอแค่มีทางรอด ขอแค่คนคนนี้ยอมปล่อยเขาไป ทุกอย่างก็ดี แม้แต่คัมภีร์ชิงเซียก็ยังสอนให้ได้

ไม่ใช่เพราะอะไร แต่เป็นเพราะหวางซานรู้จักป่าทึบไร้เสียงเป็นอย่างดี รู้ว่าขอแค่จื่อเฉินเข้าไป ก็ไม่มีทางรอดออกมาได้

“พี่พี่เขย ท่านฟังคำร่ายจากข้านะ นี่เป็นวิชาที่ข้ารู้ ถึงจะไม่เยอะ แต่ก็ไม่น้อย”

จากนั้น หวางซานก็อ่านคำร่ายของทาสังหารหนึ่งให้จื่อเฉินฟังอย่างไม่รีรอ ซึ่งมันก็คือผ่าชิงเฟิงเป็นท่าที่รุนแรงมาก จื่อเฉินค่อนข้างพอใจ

“อันอื่นล่ะ?” อ่านมาอันหนึ่ง แล้วไม่ได้ยินอันที่สองสักที จื่อเฉินก็ขมวดคิ้ว

“พี่พี่เขย ท่านรับปากได้มั้ยว่าถ้าข้าบอกท่าสังหารไปแล้วท่านจะไม่ฆ่าข้า?” หวางซานยังพอมีสมอง จึงถามไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“เจ้าเองก็ถือว่ามีใจ ขอแค่ทำให้ข้ามีโอกาสรอดมากขึ้น ปล่อยเจ้าไปแล้วมันจะเสียหายอะไร” จื่อเฉินพูดออกมาอย่างใจเย็น“เป้าหมายของข้าคือป่าทึบไร้เสียง ข้าจะไปท้าทายมัน ผ่านมันไป เอาชนะมัน อย่างเจ้าจะทำอะไรได้?”

“งั้นก็ดี งั้นก็ดี!” หวางซานพยักหน้า แต่ว่าในใจกลับกำลังเยาะเย้ย ‘ชิ คนอย่างแกเนี่ยนะ ยังกล้าพูดออกมาไม่อายปากว่าจะท้าทายป่าทึบไร้เสียง รนหาที่ตายชัดๆ อย่าว่าแต่ท่าสังหารสองท่าเลย ต่อให้แกฝึกท่าสังหารทุกอย่างในคัมภีร์ชิงเซียแล้ว ก็ไม่มีโอกาสรอดแม้แต่นิดเดียว!’

ในใจสาปแช่งจื่อเฉินไม่ยอมหยุด แต่หวางซานก็ยังอ่านคำร่ายของตราชิงเฟิงให้จื่อเฉินฟังแต่โดยดี

“พี่พี่เขย อ่านจบแล้ว ท่านจะปล่อยข้าไปได้รึยัง?” หวางซานเงยหน้าพร้อมรอยยิ้ม แล้วมองจื่อเฉินอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“ถือว่าใช้ได้ ข้าขอพิสูจน์ดูก่อนค่อยว่ากัน” จื่อเฉินพยักหน้า จากนั้นก็เดินไปข้างๆ นั่งขัดสมาธิลงข้างหินใหญ่ก้อนหนึ่ง

ภายใต้สายตาที่ตะลึงของหวางซาน รอบตัวจื่อเฉินก็ส่องแสงสีเงิน เข้าสู่การเข้าใจขั้นลึกแล้ว

“แม่เจ้า นี่มันผู้มีบุญบารมีชัดๆ เจ้านี่เป็นตัวประหลาดรึไง แค่ไม่กี่อึดใจ ก็เข้าสู้การเข้าใจขั้นลึกแล้ว” หวางซานเบิกตาโต บ่งบอกว่าตกใจมาก

ไม่นาน จื่อเฉินก็ได้ลืมตา พร้อมกับสีหน้า ที่พึงพอใจ

หนุ่มสายฟ้าไม่ทำให้เขาผิดหวังจริงๆ เพราะได้จำลองท่าสองหารทั้งสองท่าให้เขาดูแล้ว

“เฮ้อ จบแล้วเหรอ!” พอเห็นจื่อเฉินลืมตา หวางซานก็แสดงแววตาที่ผิดหวังออกมา ในใจก็เยาะเย้ยอีกครั้ง “ไอ้บ้านนอกนี่ ดันฝืนตื่นมาก่อน บ่งบอกว่าไม่รู้จักการเข้าใจขั้นลึกแบบนี้ เฮ้อ น่าเสียดาย”

“เอาล่ะ พวกควรไปได้แล้ว” จื่อเฉินลุกขึ้น แล้วพูดออกมาเบาๆ