บทที่ 249

ในป่าทึบไร้เสียง จื่อเฉินกำลังสู้กับคิงคองยักษ์ที่เป็นสัตว์ประหลาดรุ่นเยาว์อย่างดุเดือด เสียงระเบิดของพลังดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ต้นไม้รอบด้านแตกกระจาย ต้นหญ้าปลิวว่อน สู้กันดุเดือดมาก

บนตัวหวางซานมีเลือดคิงคองยักษ์ติดอยู่หลายที่ พอมองไป เลือดอาบเต็มตัว ดูสยองไม่น้อย

“ไอ้สารเลวจื่อเฉิน เป็นคนที่ชั่วช้าสิ้นดี ก่อนหน้านี้ก็ไม่เห็นมันจะพยายามฆ่าสัตว์ประหลาดเลย มาถึงตรงนี้พอเจอสัตว์ประหลาดรุ่นเยาว์ กลับทำเป็นเก่งจะไปสู้กับอีกฝ่าย ถ้าเจ้าคิดจะไปตาย โปรดอย่าลากข้าไปด้วยขอร้อง!”

หวางซานก่นด่าอยู่ในใจ สาปแช่งจื่อเฉินไม่ยอมหยุด ออกมาครั้งนี้ พูดได้เลยว่าซวยระดับแปดชาติเลย ที่มาเจอกับจื่อเฉิน

“ตูม!”

อาศัยคมกระบี่ของกระบี่อัคคี ทุกการโจมตีของจื่อเฉิน ต่างสามารถทำลายการป้องกันของคิงคองยักษ์ได้ ประกายกระบี่สาดส่องพร้อมสายเลือดที่สาดกระเซ็น หลังโจมตีไปหลายครั้งติด บนตัวคิงคองยักษ์ก็เต็มไปด้วยแผล เลือดไหลทะลัก หันมองมาที่จื่อเฉิน ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน

คิงคองยักษ์คำราม ทุบหน้าอกอีกครั้ง โมโหสุดขีดและร้อนรนอย่างถึงที่สุด เสียงคิงคองดังไกลออกไปหลายลี้

“พี่พี่เขย รีบไปกันเถอะ ชักช้าจะไม่ทันการณ์นะ ท่านอาจถูกคิงคองเฒ่ากินเอาก็ได้” หวางซานแทบจะพูดด้วยน้ำเสียงที่อ้อนวอนสองตาเปียกปอนน่าเสียดายที่พลังอันแข็งแกร่งของเขาถูกจื่อเฉินผนึก ไม่อย่างนั้นคงหนีไปนานแล้ว

“ไม่ได้ ถ้าไม่ฆ่าสัตว์ประหลาดนี่ ต่อไปข้าจะไปใช้ชีวิตที่โลกภายนอกยังไง ข้าจะเอาหน้าที่ไหนไปพบคนในใต้หล้า” จื่อเฉินดึงดัน ประกายกระบี่สาดส่อง ท่ามกลางเปลวเพลิงลูกใหญ่ ปรากฏคลื่นกระบี่ที่คมกริบ

“ชิ สภาพอย่างเจ้าเนี่ยนะ ยังจะมีต่อไป ยังจะไปพบคนในใต้หล้า การเดินทางมาป่าทึบไร้เสียงครั้งนี้ มันคือวาระสุดท้ายของแกแล้ว” หวางซานสาปแช่งไม่ยอมหยุด

“ตูม!”

เปลวเพลิงพลังอันรุนแรงของถูกคิงคองยักษ์ทำลาย คลื่นกระบี่อันคมกริบก็แตกสลายเหมือนกัน จื่อเฉินใช้ท่าก้าวสายฟ้าพิฆาต ถอยหลังอย่างรวดเร็ว จากนั้นบนตัวของคิงคองยักษ์ได้มีแผลเพิ่มขึ้นอีกหลายจุดเลือดสีแดงสดได้ย้อมขนสีดำของมันไปแล้ว

“โห่!”

ทันใดนั้น เสียงคำรามอันเกรี้ยวกราดดังขึ้น ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนเกิดเป็นคลื่นเสียง พริบตาเดียว ก็ได้เกิดคลื่นลมขึ้น

“แย่แล้ว นี่มันคิงคองเฒ่า พี่พี่เขย รีบไปเร็ว!” หวางซานหน้าเปลี่ยน แล้วพูดเตือนจื่อเฉิน

ในเวลาแบบนี้ จื่อเฉินไม่จำเป็นต้องให้หวางซานเตือน หลังจากที่ได้ยินเสียงคำรามนี้ เขาก็ขยับเท้า เคลื่อนที่ราวกับภูตผี มาอยู่ตรงหน้าคิงคองยักษ์อย่างรวดเร็ว จากนั้นคนกับกระบี่รวมเป็นหนึ่ง แทงกระบี่ที่รุนแรงออกไป

“ฉึก!”

กระบี่คมเป็นพิเศษ รวดเร็ว นี่เป็นการโจมตีที่จื่อเฉินทุ่มเต็มกำลัง คนกับกระบี่รวมเป็นหนึ่ง แดงสีแดงสาดส่องเหมือนดั่งกระบี่เพลิง แทงทะลุหัวของคิงคองยักษ์ในพริบตา

พอชักกระบี่กลับมา คิงคองยักษ์ก็ส่งเสียงโอดครวญชีพจรหยุดนิ่ง จากนั้นก็ตามด้วยเลือดสดๆ ที่พุ่งออกมา สาดไปทั่วหน้าหวางซาน

“ทะ……ท่านฆ่ามันจริงๆ!” หวางซานไม่สนใจเลือดร้อนๆ ที่เต็มหน้า ดวงตาเบิกกว้าง จ้องมองคิงคองยักษ์ที่ตายไป ด้วยความตะลึง