บทที่ 250

จื่อเฉินหลบหนีอย่างบ้าคลั่ง และหนีไปหลายสิบลี้แล้ว

“เร็วๆ หน่อย พี่พี่เขย ถ้าขืนชักช้าได้ตายจริงๆ แน่” หวางซานหาว่าจื่อเฉินชักช้า

“ซิว!”

จื่อเฉินหยุด แล้วไม่ไปต่อ

ที่นี่เป็นหุบเขาขนาดใหญ่ ป่าไม้หนาทึบ ต้นไม้เก่าแก่สูงเสียดฟ้า มีแต่ก้อนหินรูปร่างประหลาด

“ทำไมไม่ไปต่อ อยากตายรึไง?”

“ไม่อยากตาย ข้าต้องเข้าไปในส่วนลึกแล้ว ส่วนเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องเข้าไปเสี่ยงกับข้า” จื่อเฉินหันมองหวางซานแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มลึก

“จริงเหรอ?” หวางซานตาเป็นประกาย แต่จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ทำหน้าตกใจ แล้วพูดไปว่า “ไม่นะ พี่พี่เขย นี่ท่านจะให้ข้าตายเหรอ? คิงคอเฒ่าอยู่ด้านหลัง ท่านปล่อยข้าไว้ที่นี่ มันเป็นการฆ่ากันชัดๆ”

“เรื่องที่เจ้าจะสามารถรอดไปได้หรือไม่ ก็ต้องขึ้นอยู่กับเจ้า ข้าจะคลายผนึกให้เจ้าเดี๋ยวนี้” นิ้วของจื่อเฉินส่องแสงสีเงิน พลังอันแล้วอันเล่าถูกปล่อยเข้าไปในตัวหวางซานมันเป็นพลังที่จะเข้าไปปลดผนึกพลังของหวางซาน

“ไม่นะพี่พี่เขย ท่านจะทำร้ายข้าแบบนี้ไม่ได้นะ!” พลังกลับมาอีกครั้ง แต่หวางซานกลับไม่ได้รู้สึกดีใจเลย แถมยังทำหน้าเศร้าสร้อยด้วย

“บนตัวเจ้าถูกย้อมด้วยเลือดของคิงคองน้อย คิงคองเฒ่าต้องไล่ตามเจ้าอย่างแน่นอน ตอนนี้ก็ต้องดูว่าเจ้าจะเร็วกว่าคิงคองเฒ่า หากำลังเสริมของเมืองหยุนเมิ่งได้ก่อนมั้ย ถ้าทำไม่ได้ เจ้าก็ได้ตายจริงๆ แน่” จื่อเฉินดูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

“ตุบ!”

หวางซานที่เพิ่งลุกขึ้น พอได้ฟังที่จื่อเฉินพูด ถึงกับขาอ่อน แล้วทรุดลงกับพื้น “พี่พี่เขย นี่ท่านคิดจะฆ่าข้าอย่างนั้นเหรอ!”

บนตัวเขาเต็มไปด้วยเลือด ดุอนาถมาก แต่กลับไม่มีแผลเลย ต่างก็เป็นเลือดของคิงคองน้อยทั้งนั้น

“จบกัน จบกัน พี่พี่เขย นี่ท่านคิดจะฆ่าข้าจริงๆ” พูดอย่างงเคียดแค้น

“โทษที ไว้พบกันใหม่นะ”

ร่างของจื่อเฉินสั่นไหว แล้วพุ่งเข้าไปในป่าทึบไร้เสียงอย่างรวดเร็ว ใช้ท่าก้าวสายฟ้าพิฆาต ร่างกายกลายเป็นสายฟ้า หายวับไปทันที

“อ้า นี่มันฆ่ากันชัดๆ!” หวางซานเงยหน้าคำรามอย่างสุดเสียง

“โห่!”

แต่ทันใดนั้น เสียงคำรามที่ทรงพลังยิ่งกว่าก็ได้ดังขึ้น จิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านมาจากที่ไกลๆคิงคองเฒ่ามาแล้วได้ยินเสียงป่าไม้ที่พังทลายจากที่ไกลๆ ได้อย่างชัดเจน

“แม่จ๋า……!”

หวางซานอุทานออกมา สีหน้าซีดเซียว แสงสีเขียวปรากฏขึ้นตามตัว คัมภีร์ชิงเซียแสดงออกมา ร่างกายเปลี่ยนเป็นสีเขียว แล้วพุ่งไปอีกทาง

“ใครก็ได้ ช่วยข้าด้วย!”

หวางซานวิ่งไปตะโกนไป