บทที่ 251

คิงคองเฒ่าอุ้มศพคิงคองน้อยไว้ในอก รังสีรอบตัวดุรยอย่างถึงที่สุด แรงอาฆาตอันน่ากลัว สร้างผลกระทบต่อสภาพอากาศโดยรอบ ดวงตาของมัน จับจ้องไปยังหวางซานที่เลือดเลอะเต็มตัว อะไรที่ขวางทาง ต่างก็โดนตบจนหมด

“หวางซาน แกจะโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว ตัวเองเป็นคนฆ่าคิงคองน้อย ตอนนี้กลับมันทำร้ายเรา”

“แกมันคนใจดำ ยังไม่รีบไสหัวไปอีก”

“นี่แกโง่รึเปล่า พาคิงคองเฒ่าไปทางอื่นสิ จะวนเวียนอยู่ที่เราทำไม”

มีลูกศิษย์ตะโกนด่าไม่ขาดสาย พวกเขาแทบร้องไห้แล้ว คิงคองเฒ่าลงมือรุนแรง แค่ตบทีเดียวก็ฆ่าคนได้แล้ว อย่าว่าแต่แดนฟ้ากำหนดพวกนี้เลย ต่อให้เป็นแดนจิตแท้ ก็ไม่มีทางทนได้แม้แต่ฝ่ามือเดียว

“นี่แกคิดว่าข้าโง่รึไง ถ้าข้าหนีไปทางอื่น คนที่ตายก็ต้องเป็นข้าสิ บัดซบ พี่พี่เขยจะทำร้ายข้า มันไม่ใช่ความผิดข้าเลยสักนิด”

หวางซานวิ่งไปตะโกนไป เอาแต่วิ่งวน ไม่คิดที่จะหนี

“โห่!”

คิงคองยักษ์คำราม กระโดดขึ้นกลางอากาศ แสงสีดำรายล้อมฝ่ามือ เกิดเสียงตูมขึ้น นกครุฑที่อยู่กลางอากาศส่งเสียงร้อง ถูกตบจนเละ จนเกิดเป็นฝนเลือดขึ้นกลางท้องฟ้า

“หวางซาน ยังไม่ไสหัวไปอีก แกคิดจะทำให้คนตายเท่าไหร่?”

“ไสหัวไปสิ ไปหาพี่แกไป ถ้าอยากให้คนตาย ก็ไปฆ่าพวกนั้นสิ?”

ผู้บำเพ็ญทุกคนพากันหลบหนี แต่หวางซานเร็วกว่าพวกเขามาก แถมยังวิ่งไปในที่ที่คนเยอะด้วย

“ว่าไงนะ พี่ข้ามาเหรอ ฮ่าฮ่า เยี่ยมจริงๆ ขอแค่ข้าทนอีกสักหน่อย ข้าก็รอดแล้ว” หวางซานดีใจ แล้ววิ่งวนต่อไป

ผู้บำเพ็ญที่พูดเมื่อกี้ อยากตบปากตัวเองที่พูดแบบนั้นออกไป จนรู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที

“ซิ่ว!” ”ซิ่ว!” ”ซิ่ว!”

หวางซานหลบหลีกต่อไป หลบหนีอย่างบ้าคลั่ง ที่ไหนคนเยอะวิ่งไปที่นั่น และตอนนี้เขาก็ได้กลายเป็นคนที่ใครๆ ก็เกลียดขี้หน้า ไปถึงไหนด่าถึงนั่น สุดท้ายทุกคนก็กระจายตัวออก ไม่กล้ารวมอยู่ด้วยกัน

กลิ่นเลือดอบอวลไปทั่วป่า ผู้บำเพ็ญค่อยๆ ตายไปทีละคน และมีนกครุฑตายบ้างเป็นบางครา

ไม่นาน นกครุฑกระจายไปทั่ว ส่วนผู้บำเพ็ญพวกนั้น ก็กระจายตัวออกไป ไม่รวมตัวกันอีก

ในหมู่พวกเขา มีหลายคนที่ด่าจนน้ำลายแห้ง แต่หวางซานหน้าด้าน ไม่สนใจสักนิด พวกเขาด่ากันอย่างสบายใจ หวางซานก็วิ่งได้ไม่ช้า

“หวางซาน ขอร้องล่ะ รีบไสหัวไปเถอะ แกคิดจะทำให้คนตายอีกเท่าไหร่จึงจะพอใจ!”

“ไปตายซะ ขอร้องล่ะ แกไปตายคนเดียวเถอะ อย่าพาคนอื่นซวยไปด้วยเลย”

“ไอ้คนสมควรตาย ถ้าวันนี้เรารอดไปได้ วันข้างหน้าต้องตามราวีแกแน่”

ผู้คนรอบด้าน ยังคงวิ่งหนี แต่ยังไงก็ยังมีคนที่วิ่งช้ากว่าหวางซาน เสียงซิ่วดังขึ้น หวางซานได้วิ่งเข้ามา แล้วแซงเขาไป